بریده‌هایی از کتاب فرار شاهانه

بارها حتی در حضور خود محمدرضا از دهانش پریده بود که: جای این دو تا بچه در شکم مادرشان عوض شده؛ اشرف می‌بایست پسر می‌شد و محمدرضا دختر. در خلقت این دو اشتباه شده!

محمدرضا، آه جگرسوزی کشید. انگار از قدیم راست گفته‌اند که «تا سه نشه، بازی نشه»! وقت و زمان سومین وداع بزرگ و تاریخی خاندان پهلوی فرا رسیده است: اخراج رضاخان پس از حملهٔ متفقین در شهریور ۱۳۲۰ هجری خورشیدی، فرار محمدرضا و ثریا در ۲۵ مرداد ۱۳۳۲ خورشیدی، و حالا در روزهای آخر دی ۱۳۵۷ خورشیدی، وداع سوم یا فرار بزرگ. آیا این بار جان سالم به در می‌برد؟

در زنگ ورزش وقتی با یکی از هم‌کلاسی‌هایش درگیر شد و به او سیلی زد، چنان مشتی نوش جان کرد که به زمین چسبید و برای چند لحظه آسمان دور سرش به گردش در آمد. همان جا فهمید که به قول معروف، مسجد جای بی‌ادبی نیست!

مراکش، کشور خیلی عقب‌مانده و دِمُده‌ای هست. هر روز چند بار صدای اذان از بلندگوی مساجد بلند می‌شد و محمدرضا و همهٔ همراهان را به وحشت و هراس می‌انداخت؛ چون همگی به یاد فریاد الله اکبر مردم در تظاهرات‌های ایران می‌افتادیم.

«پیروزی خون بر شمشیر»

بار دیگر زمان تاکتیک ارزشمند محمدرضا فرا رسیده بود: فرار؛ یک فرار بزرگ تاریخی!

توریخوس، شاه را با بی‌ادبی تمام، «چوپن» می‌نامید. چوپن در اصطلاح مردم پاناما یعنی پرتقالی که آبش را تا قطرهٔ آخر گرفته‌اند!