کتاب دوست اندلسی

سال‌ها بود از آدم‌های مختلفی خوشش می‌آمد که شباهت چندانی به او نداشتند. خودش را متقاعد کرده بود که موضوع جاذبهٔ فیزیکی نیست. او فقط مردی بود که سوفی از بودن در کنارش لذت می‌برد. مثل پدر، نه عاشق، نه همسر، نه دوست، اما به طریقی ترکیبی از همهٔ این‌ها.

سوفی داشت تغییر می‌کرد، داشت پوست می‌انداخت. تغییر کم‌کم رخ داده بود. پی برد دیگر با تغییرکردن نمی‌جنگد. همه چیز همیشه و همه جا در کل جهان در حال تغییر بود، در طول روز و شب همواره و تا ابد. این تغییر به نحوی بود که هیچ چیز و هیچ‌کس نمی‌توانست در برابرش از خود دفاع کند، حتی او.

«چه جور آدمی بود؟» سوفی به آنتونیا نگاه کرد. «نمی‌دونم، دلپذیر بود، خوش‌رفتار... کم و بیش جذاب.»