بریده‌هایی از کتاب دزد سایه ها

نمی‌توانستم کلمات مناسبی برای دلداری‌اش پیدا کنم. محکم در آغوشش گرفتم

- دارم فکر می‌کنم. - به چی؟ - اینکه دوست‌داشتن به چه دردی می‌خوره؟ - مطمئن نیستم برای جواب‌دادن بهت آدم مناسبی باشم. - عیب نداره، فکر می‌کنم من هم آدم مناسبی برای پرسیدن این سؤال نیستم.

«همه‌چیز درست می‌شه، حالا می‌بینی...»

پدرم می‌گفت هرگز نباید آدم‌ها را باهم مقایسه کرد. هر فردی با دیگری متفاوت است. مهم یافتن تفاوتی‌ست که مناسب تو باشد.

گفتم اینجا واینستا! از جایم تکان نخوردم. خیلی ناامید به‌نظر می‌رسید. صادقانه فریاد نمی‌زد که بروم. کاملاً واضح بود که نباید تنهایش گذاشت. دوستی یعنی همین، مگر نه؟ اینکه بتوانی حدس بزنی چه‌زمانی طرف مقابلت، خلاف آنچه فکر می‌کند را به زبان می‌آورد.

از حالا خودم رو می‌بینم که روی میز تشریح دراز کشیدم و دانشجوهای جوون دورم رو گرفتن. دستِ‌کم قبل از اینکه زیر زمین خاکم کنن، دخترها دستی به من می‌زنن.

تا حالا به این فکر کردی که از تموم چیزهایی که دلت می‌خواد فهرستی تهیه کنی؟

«اگه می‌خوای انتخاب بشی باید فکرت رو عوض کنی. هیچ‌چیز پیشاپیش از دست نمی‌ره. باید ارادهٔ یه آدم موفق رو داشته باشی تا شانسش رو هم به‌دست بیاری.»

هیچ حرف خاله‌زنکانه‌ای از دست آنهایی که تشنهٔ بدبختی دیگرانند، در نمی‌رود.

پدرم می‌گفت هرگز نباید آدم‌ها را باهم مقایسه کرد. هر فردی با دیگری متفاوت است. مهم یافتن تفاوتی‌ست که مناسب تو باشد. کلئا تفاوتِ مناسبِ من بود.

- یه چیزی توی زندگی‌م کمه. - چی؟ - زندگی‌م!

کاملاً واضح بود که نباید تنهایش گذاشت. دوستی یعنی همین، مگر نه؟ اینکه بتوانی حدس بزنی چه‌زمانی طرف مقابلت، خلاف آنچه فکر می‌کند را به زبان می‌آورد.

تفاوت کلئا در سکوتش بود، همین او را از دیگران متمایز کرده بود، ولی کلئا آرزو داشت مثل دخترهای هم‌سن‌وسالش باشد. دختری که می‌توانست به روشی جز اشاره منظورش را برساند. کاش می‌دانست تفاوتش چقدر زیباست!

پدرم می‌گفت هرگز نباید آدم‌ها را باهم مقایسه کرد. هر فردی با دیگری متفاوت است. مهم یافتن تفاوتی‌ست که مناسب تو باشد. کلئا تفاوتِ مناسبِ من بود.

دوستی یعنی همین، مگر نه؟ اینکه بتوانی حدس بزنی چه‌زمانی طرف مقابلت، خلاف آنچه فکر می‌کند را به زبان می‌آورد.

پدر و مادرها تا یک سنی پیر می‌شوند و سپس تصویرشان در خاطرمان ثبت می‌شود. کافی‌ست چشم‌هایتان را ببندید و به آنها فکر کنید تا آنها را همان‌گونه که همیشه بوده‌اند به یاد آورید؛ گویی عشقی که به آنها داریم، توانسته زمان را متوقف کند.

وقتی به چیزی علاقه داشته باشیم، هیچ‌وقت برای انجامش خیلی دیر نیست.

آخرین بوسه بر گونهٔ مادر مثل پرده‌ای‌ست که برای همیشه بر صحنهٔ کودکی‌تان می‌افتد. تمام شب را کنار بالینش بیدار ماندم، او شب‌های زیادی را کنار بالینم گذرانده بود.

خوشایند نیست که انسان برای یافتنِ احساس خوشبختی، در انتظار نشانه‌ای از دیگری باشد.

دیگر هرگز تو را نخواهم دید. دیگر اسمم را با صدای تو نخواهم شنید، همان‌طور که در گذشته، صبح‌ها صدایم می‌زدی. دیگر آن عطر عنبر را که آن‌قدر برازنده‌ات بود، استشمام نخواهم کرد. دیگر نمی‌توانم شادی‌ها و غصه‌هایم را با تو در میان بگذارم. دیگر هرگز یکدیگر را ملاقات نخواهیم کرد.

انسان‌ها آن‌قدر پول‌دوست هستند که عقلشان را از دست داده‌اند!

بخشی از وجود آدم با کسی که رفته می‌ماند.

حتی روزهای ابری هم از یک روزنهٔ کوچکِ نور در امان نیستیم.

مشکل اینجاست که بالاخره روزی بهار از راه می‌رسد.

هر بار همین‌طور است؛ بخشی از وجود آدم با کسی که رفته می‌ماند.

پدر و مادرها تا یک سنی پیر می‌شوند و سپس تصویرشان در خاطرمان ثبت می‌شود. کافی‌ست چشم‌هایتان را ببندید و به آنها فکر کنید تا آنها را همان‌گونه که همیشه بوده‌اند به یاد آورید؛ گویی عشقی که به آنها داریم، توانسته زمان را متوقف کند.

وقتی به چیزی علاقه داشته باشیم، هیچ‌وقت برای انجامش خیلی دیر نیست.

مادر هیچ‌وقت کامل از دنیا نمی‌رود، جاودانگی‌اش در قلب فرزندی که عاشقش بوده باقی می‌ماند. امیدوارم روزی ذره‌ای از جاودانگی‌ام را در قلب فرزندی که بزرگ خواهم کرد، به‌دست بیاورم.

شاید بهتر است قبل از اینکه به بچه‌ها بگوییم کسانی که می‌میرند به آسمان می‌روند و در آنجا بدون آنها به زندگی ادامه می‌دهند، بیشتر فکر کنیم.

واقعیت این است که در شهرهای کوچک مردم از همه‌چیزِ هم خبر دارند. هیچ حرف خاله‌زنکانه‌ای از دست آنهایی که تشنهٔ بدبختی دیگرانند، در نمی‌رود. وقتی متوجه این قضیه شدم، واقعیت رفتن بابا بار دیگر مثل باری روی شانه‌ام سنگینی کرد.