بریده‌هایی از کتاب فرار به موزه نیویورک

رازها هم آدم را از داخل عوض می‌کنند

این حرف همیشگی من است که خیلی وقت‌ها آدم به این نتیجه می‌رسد که «جستجو» مفیدتر و پربارتر از خودِ «هدف» است.

بعضی‌ها در تعطیلات همه‌ی وقت‌شان را صرف عکس گرفتن می‌کنند که وقتی برگشتند مدرکی داشته باشند که به دوستان‌شان نشان بدهند به‌شان خوش گذشته. این‌جور آدم‌ها صبر نمی‌کنند خودِ تعطیلی به عمق وجودشان برود و به جای عکس، آن را با خودشان به خانه بیاورند.»

جلد ویولون و ترومپت بچه‌ها را فرستادند به قسمت اشیاء گمشده. تا امروز کسی برای گرفتن این اشیاء مراجعه نکرده.

«پنج دقیقه برنامه‌ریزی به اندازه‌ی پنجاه دقیقه گشتن فایده دارد.

البته عقیده دارم آدم باید چیزهای تازه یاد بگیرد، بعضی روزها باید خیلی، خیلی یاد بگیرد؛ اما بعضی روزها هم باید بگذاری چیزهایی که تا به حال یاد گرفتی، در وجودت باد کند و همه‌جا را بگیرد و تو آن را در درونت احساس کنی. اگر گاه و گداری «یاد گرفتن» را تعطیل نکنی و نگذاری این اتفاق بیفتد، آن‌وقت این اطلاعات و نکته‌هایی که روی هم انبار کردی، در درونت تلق و تولوق راه می‌اندازند.

چشم پنجره‌ی روح آدم‌هاست

«جستجو» مفیدتر و پربارتر از خودِ «هدف» است.

وقتی آدم کسی را بغل می‌کند، یک چیز تازه‌ای درباره‌اش می‌فهمد. یک چیز دیگری که مهم است.»

من فقط می‌توانم سر پول معامله کنم، که آن هم دیگر تمام شد و رفت.» «اگر این تنها نوع معامله‌ای است که می‌توانی بکنی، پس واقعاً فقیری.»

چشم پنجره‌ی روح آدم‌هاست.»

«جستجو» مفیدتر و پربارتر از خودِ «هدف» است.

آموختن همه‌چیز درباره‌ی همه‌چیز، غیرممکن است.

تملق ابزاری است که به اندازه‌ی «اهرم» اهمیت دارد؛ کافی است آن را در تکیه‌گاه مناسبی بگذاری، دنیا را از جایش تکان می‌دهد.

«جستجو» مفیدتر و پربارتر از خودِ «هدف» است.

با نامه‌ای مثل این که مؤدبانه آدم را خیط می‌کند، چه‌کار باید کرد؟

تملق ابزاری است که به اندازه‌ی «اهرم» اهمیت دارد؛ کافی است آن را در تکیه‌گاه مناسبی بگذاری، دنیا را از جایش تکان می‌دهد.

در ذهنش عملاً می‌دید که جواب سؤال کجاست، اما به فکرش نمی‌رسید که چیست.

وقتی آدم کسی را بغل می‌کند، یک چیز تازه‌ای درباره‌اش می‌فهمد. یک چیز دیگری که مهم است.

همه‌چیز تمام می‌شود، هیچ‌چیز برای همیشه نمی‌ماند، به‌جز آن قسمتی که تو در وجودت نگه می‌داری.

به امتحان تاریخی که روز دوشنبه در مدرسه داده بود، فکر کرد. سؤالی در آن امتحان بود که نتوانسته بود جواب بدهد. او فصلی را که سؤال از آن آمده بود، خیلی خوب خوانده بود و می‌دانست جواب سؤال کجاست؛ صفحه‌ی ۱۵۷، در پاراگراف دومِ ستون سمت راست. در ذهنش عملاً می‌دید که جواب سؤال کجاست، اما به فکرش نمی‌رسید که چیست.

احساس همبستگی چیزی است که به صورت نامرئی اتفاق می‌افتد و دیگران آن را نمی‌بینند.

«می‌دانی کلود، وقت‌هایی که دلم نمی‌خواهد یک مشت جانانه توی دماغت بکوبم، خوشحالم که تو توی گروه منی. زندگی کردن با تو حالگیری است، اما کله‌ات واقعاً کار می‌کند.»

چه‌کار باید کرد؟ هیچ. واقعاً جز گریه هیچ‌کاری نمی‌شود کرد؛ همین‌کار را هم کرد.

پول چیز خوبی است، به آدم احساس امنیت می‌دهد.

دسترسی به یک راز، همه‌ی چیزهای دیگر را بی‌اهمیت می‌کند.

آدم باید چیزهای تازه یاد بگیرد، بعضی روزها باید خیلی، خیلی یاد بگیرد؛ اما بعضی روزها هم باید بگذاری چیزهایی که تا به حال یاد گرفتی، در وجودت باد کند و همه‌جا را بگیرد و تو آن را در درونت احساس کنی. اگر گاه و گداری «یاد گرفتن» را تعطیل نکنی و نگذاری این اتفاق بیفتد، آن‌وقت این اطلاعات و نکته‌هایی که روی هم انبار کردی، در درونت تلق و تولوق راه می‌اندازند.

عقیده دارم آدم باید چیزهای تازه یاد بگیرد، بعضی روزها باید خیلی، خیلی یاد بگیرد؛ اما بعضی روزها هم باید بگذاری چیزهایی که تا به حال یاد گرفتی، در وجودت باد کند و همه‌جا را بگیرد و تو آن را در درونت احساس کنی. اگر گاه و گداری «یاد گرفتن» را تعطیل نکنی و نگذاری این اتفاق بیفتد، آن‌وقت این اطلاعات و نکته‌هایی که روی هم انبار کردی، در درونت تلق و تولوق راه می‌اندازند. البته تو می‌تونی با آنها سر و صدا راه بیندازی، اما هیچ‌وقت با آنها چیزی را احساس نمی‌کنی، چون مثل طبل توخالی هستند.»

البته عقیده دارم آدم باید چیزهای تازه یاد بگیرد، بعضی روزها باید خیلی، خیلی یاد بگیرد؛ اما بعضی روزها هم باید بگذاری چیزهایی که تا به حال یاد گرفتی، در وجودت باد کند و همه‌جا را بگیرد و تو آن را در درونت احساس کنی. اگر گاه و گداری «یاد گرفتن» را تعطیل نکنی و نگذاری این اتفاق بیفتد، آن‌وقت این اطلاعات و نکته‌هایی که روی هم انبار کردی، در درونت تلق و تولوق راه می‌اندازند. البته تو می‌تونی با آنها سر و صدا راه بیندازی، اما هیچ‌وقت با آنها چیزی را احساس نمی‌کنی، چون مثل طبل توخالی هستند.»

«ماجرا به آخرش رسیده کلودیا؛ همه‌چیز تمام می‌شود، هیچ‌چیز برای همیشه نمی‌ماند، به‌جز آن قسمتی که تو در وجودت نگه می‌داری. مثل رفتن به تعطیلات؛ بعضی‌ها در تعطیلات همه‌ی وقت‌شان را صرف عکس گرفتن می‌کنند که وقتی برگشتند مدرکی داشته باشند که به دوستان‌شان نشان بدهند به‌شان خوش گذشته. این‌جور آدم‌ها صبر نمی‌کنند خودِ تعطیلی به عمق وجودشان برود و به جای عکس، آن را با خودشان به خانه بیاورند.»