کتاب سنگ های لق روی دیوار

پشت‌سر زمستان غم‌زده بهار آمده بود. ایستادم به تماشای درخت. روسری نبود. جای زخم‌ها پوست تازه گرفته بود. از توی حفرهٔ روی سینه‌اش گیاه زیبایی سبز کرده بود و آویزان شده بود. مثل بچهٔ درخت بود؛ مثل وقت‌هایی شده بود که فریبا می‌گفت: «درخت می‌خنده!»