بریده‌هایی از کتاب فواید گیاهخواری

مقایسه بکنید یک دکان میوه‌فروشی را که به رنگهای دلپذیر روانبخش آراسته شده، از بوی آن شامه لذت می‌برد. سیب، نارنج، گیلاس، هلو، انگور و خربزه و رنگهای زنده سبزیهای گوناگون را با دکان قصابی، دل و روده آویخته‌شده، اجساد سربریده، شکمهای شکافته‌شده، پایهای شکسته که آویزان است و قطره قطره از آن خون می‌چکد و بوی گند لاشه در هوا پراکنده می‌باشد.

چیزی که خیلی مضحک است گمان می‌کنند خداوند بعضی از حیوانات علفخوار را آفریده تا برخلاف همه قوانین طبیعت، آدمیزاد آنها را کشته و بخورد

به‌خصوص جهان زنان باید بیشتر از همه متوجه برتری خوراک نباتی بشود و یکچنین غذای خون‌آلود و چرکین را دور بیندازد؛ چون یکی از خرافاتی که شهرت دارد این است که زن باید همه وقت خود را صرف آشپزی بنماید؛ از این‌رو هرگاه از رنگرزی و پیرایش لاشه جانوران دست بکشد، بیشتر اوقات خود به کارهای نجیب‌تری خواهد پرداخت. زن که تولید زندگانی می‌کند نباید راضی به کشتار شده و لبهای خودش را به آن آلوده بسازد.

ما چقدر به‌سادگی نیاکان خودمان خندیدیم، روزی می‌آید که آیندگان به خرافات ما خواهند خندید.

در یک جامعه که همه‌چیز خرید و فروش می‌شود که زندگانی یک‌دسته با زجر و مرگ دیگران تأمین می‌گردد؟

بدنام گشت گرگ ولی چون نظر کنی انسان هزارمرتبه از گرگ بدتر است

اگر آن احساس را از گوشتی که در بشقاب است نمی‌نماییم، برای آن است که به‌زور ادویه و پختن و رنگرزی، خودمان را گول می‌زنیم.

در ته قلب هر انسانی یک احساس عمیق و یک ذوق و میل فطری برای میوه و بوستان گل و کشتزار وجود دارد و هر طبیعت تربیت‌شده و بی‌آلایش، انزجار و دلگیری از بوی خون و منظره کشتار و سلاخ‌خانه احساس می‌نماید؛ بچه انسان دست به‌سوی میوه دراز می‌کند

این مساله شکم است که انسان کنونی بیش‌از همه جانوران به آن علاقه‌مند می‌باشد و اولین حیوان دله پرخوار و شکم‌پرست است که سر و جانش را فدای جهاز هاضمه‌اش می‌کند و نمی‌خواهد از سفره خود چیزی بکاهد.

انسان همیشه پرستش پیچیدگی و ظاهرسازی را می‌کند. هرچه آسان و طبیعی است به‌چشم او خوار می‌آید.

«تو از من می‌پرسی چرا فیثاغورث از خوردن گوشت جانوران پرهیز می‌کرده؟ اما من برعکس از تو سؤال می‌کنم کدام انسان اول جرأت کرد که گوشت مردار را به دهان خود نزدیک بکند... که سر سفره خود اجساد کشته و لاشه استعمال بنماید و در شکم خودش اعضایی را غوطه‌ور سازد که لحظه پیش آواز برمی‌آوردند و غرش می‌نمودند و راه می‌رفتند و می‌نگریستند؟

آشکار است که هرگاه همه مردم وادار می‌شدند حیواناتی را که می‌خورند با دست خودشان بکشند، بیشتر آنان از گوشتخواری دست می‌کشیدند.

همه می‌دانند که اخلاق، علم و رفتار و عادات است و خوراک، یک عنصر بزرگ زندگانی می‌باشد که تأثیر انکارناپذیری در اخلاق و روش انسان دارد. مثلی است به فرانسه که گویا از «کانت» گرفته شده؛ می‌گویند: «به من بگو چه می‌خوری به تو می‌گویم کی هستی.» این مطلب عین حقیقت است؛ هرگاه خوراک حیوانات مختلفه را با طرز عادت و روش آنها بسنجیم، خواهیم دید با عادات آنها تناسب و وابستگی نزدیکی دارد. بیشتر فلاسفه و اخلاقیون درندگی نژاد آدمیزاد را به خوراک خونین او نسبت می‌دهند.

نژاد آدمیزاد باید روزی به اوج ترقی و تکامل برسد، در یک محیط طبیعی با خوراک نباتی خواهد بود؛ چنانکه گوشتخواری و تمدن مصنوعی او را فاسد کرده و به‌سوی پرتگاه نیستی می‌کشاند؛ مگر اینکه یک نژاد برومند و نونهالی که زندگانیش از روی قوانین طبیعت است، جانشین او بشود وگرنه به‌طرز ننگینی نژاد او خاموش خواهد گشت.

زرپرستی و شکم‌پروری همه احساسات عالیه انسان را خفه می‌کند؛ مثلا برای فروش پوست، بره «تودلی» یا میش را سربریده، بچه‌اش را زنده از شکم او بیرون می‌کشند و یا لگد در شکم حیوان آبستن می‌زنند تا بچه‌اش را سقط بکند آن‌وقت سر او را جلو مادرش می‌برند و بعداز کندن پوست حیوان، جنین را که بدنش به‌جای گوشت از کف و ماده لزج خونین ترکیب شده، برای فروش دور شهر می‌گردانند و از لاشه کبودرنگ آن قطره‌قطره خون می‌چکد!

مثلی است به فرانسه که گویا از «کانت» گرفته شده؛ می‌گویند: «به من بگو چه می‌خوری به تو می‌گویم کی هستی.»

ترک گوشتخواری در ابتدا کمی دشوار است؛ ولی بعداز چندی اغذیه نباتی خیلی طبیعی و گوارا خواهد شد و خواهند دید که گوشت چه خوراک چرکینی بوده است.

آنگاه پیشنهاد می‌کند که طوری مقرر شود تا انسان، حیوانی را که گوشتش را می‌خورد، خودش بکشد و نتیجه می‌گیرد که در آن صورت دیگر هرگز هیچ آدمی میلی به گوشتخواری نخواهد داشت

سبب عمده اغتشاشات، هجومها، جنگها، مهاجرتها، کینه‌توزی طبقات و شورش ممالک، سر مساله خوراک است.

دکتر «ویکتور پوشه» گفته: «ما می‌توانیم یقین داشته باشیم که یک‌نفر گیاهخوار هرگز مرض آپاندیسیت نمی‌گیرد و خوردن گوشت سبب تولید آن می‌شود.»

قربانی آنها به سهولت انجام نمی‌پذیرد؛ بلکه پیش از کشته‌شدن با حیوان به‌طرز وحشیانه‌ای رفتار می‌کنند: گله‌های حیوانات از شهرهای دوردست در مدت پانزده یا سی‌روز به‌ضرب چوب و تازیانه رانده می‌شوند. اگر بین راه از خستگی بیفتند با سیخک بلندشان می‌کنند و گاهی چندین روز بدون خوراک زیر تابش آفتاب سوزان یا در آغلهای چرک و متعفن به‌سر می‌برند.

نباتات دارای همه مواد لازمه بدن انسان هستند.

اگر همه مردم گیاهخوار می‌شدند زمین ما می‌توانست از سه الی پنج برابر ساکنین کنونی خود را خوراک بدهد.

علوم و اخلاق و احساسات و طبیعت دست به یکدیگر داده و به طرز روشنی موافقت دارند که گیاهخواری نجات‌دهنده نژاد آدمیزاد است.

گیاهخواری اولین گامی است که به‌سوی راستی و درستی برداشته می‌شود و برای آیندگان خیلی گرانبها خواهد بود

آنگاه پیشنهاد می‌کند که طوری مقرر شود تا انسان، حیوانی را که گوشتش را می‌خورد، خودش بکشد و نتیجه می‌گیرد که در آن صورت دیگر هرگز هیچ آدمی میلی به گوشتخواری نخواهد داشت

ما چقدر به‌سادگی نیاکان خودمان خندیدیم، روزی می‌آید که آیندگان به خرافات ما خواهند خندید.

اینها همان حیوانات بی‌آزار و دست‌آموزی می‌باشند که آدمیزاد شیر آنان را دوشیده، پشم آنان را پوشیده و همبازی بچه‌های او بوده‌اند. به این هم قناعت نکرده، می‌خواهند خون آنان را بنوشند. چه لغت پوچ و اسم بی‌مسمایی است. هرگاه اندکی قلب حساس داشته باشند و به شکنجه‌ها و ناله‌های دردناک و همچنین نگاه‌های پر از عجز و لابه تمام حیواناتی که در کشتارگاه‌های عمومی و خصوصی سرمی‌برند فکر بنمایند، به‌کلی از خوردن گوشت جانوران بیزار خواهند شد.

در جنگ که روی فلسفه گردن‌کلفتی قرار گرفته، جوانان ورزیده و خوش‌بنیه کشته می‌شوند و یک‌مشت سیاسیدان حریص و زرپرست و ناخوش در آخر کار استفاده می‌نمایند.

بسیاری از اطبا که تحقیقات زیادی درباره خوراک انسان نموده‌اند، معتقد شده‌اند که گوشت برای بدن انسان لازم نمی‌باشد؛ بلکه مولد بیشتر ناخوشیهای کشنده شده است؛ چنانکه برای معالجه آنها کافی است که از گوشت پرهیز بنمایند، مثل نقرس، اسهال، روماتیسم، سرطان، سل، آپاندیسیت و غیره که به‌خصوص از استعمال گوشت پیدا می‌شود.