بریده‌هایی از کتاب شاید بخواهید با من ازدواج کنید!

واقعاً باور دارم جیسن تو را دقیقاً به‌خاطر کسی که هستی دوست دارد، و این چیزی است که برایت دعا کردم، دعا کردم کسی را داشته باشی که بتواند برای تمام جنبه‌های فوق‌العاده‌ات ارزش قائل شود و قدرشان را بداند.

«در پایان زندگی، در پایان زندگی‌ات، چه‌چیزی به یادگار گذاشته‌ای؟ دنیا را با چه‌چیزی پر کرده‌ای؟ وقتی دیگران بخواهند از تو یاد کنند، برای صحبت دربارهٔ تو چه کلماتی انتخاب خواهند کرد؟»

تشویقم می‌کرد مستقل باشم و سرم به کار خودم باشد؛ البته تا زمانی‌که «کار خودم» این‌قدراحمقانه نباشد که زندگی‌ام را به‌هم بریزد.

عزیزم، زود برگرد خانه. اگر وقت تلف کنی، تاب ندارم حتی یک دقیقه صبر کنم. عزیزم، زود برگرد خانه.

عقل سلیم می‌گوید اگر کاری را یادداشت کنیم احتمال انجامش را افزایش می‌دهد

دعا کردم کسی را داشته باشی که بتواند برای تمام جنبه‌های فوق‌العاده‌ات ارزش قائل شود و قدرشان را بداند.

«خونهٔ ما به‌اندازهٔ کافی تمیزه که بشه بهش گفت قشنگ و اون‌قدر شلخته که بتونیم توش زندگی شادی داشته باشیم»

وقتی دخترم مرا در آغوش کشید و از صمیم قلبش از من تعریف کرد برایم ارزش نداشتند.

«در پایان زندگی، در پایان زندگی‌ات، چه‌چیزی به یادگار گذاشته‌ای؟ دنیا را با چه‌چیزی پر کرده‌ای؟ وقتی دیگران بخواهند از تو یاد کنند، برای صحبت دربارهٔ تو چه کلماتی انتخاب خواهند کرد؟»

فکرش را هم نمی‌کردم که بخواهم در چنین سن پایینی برای ادامهٔ عمرم به کسی متعهد شوم، اما این رابطه به‌شکلی طبیعی پیش می‌رفت و همه‌چیز به نظر درست می‌آمد.

زندگی خیلی کوتاه است و ما عاشقِ بودن در کنار یکدیگریم؛ آدم‌های عاشق نباید این‌همه ساعت از هم دور و مشغول کارهای جدا، در مکان‌های جدا باشند:

زمان مناسب هیچ‌وقت از راه نخواهد رسید.

این کتاب داستان عشق و ازدست‌دادن است، اما در عین حال لذت، زیبایی و شورِ زندگی را ارج می‌نهد؛ داستانِ اینکه چطور به پایان بخشی از زندگی‌تان می‌رسید و برای رفتن به سوی بخش بعدی راهی می‌یابید؛ داستان زندگی من و زنی استثنایی:

فصل نوزدهم: دوباره ازدواج کردی؟

همیشه شوخی را چاشنی چالش‌های زندگی می‌کرد.

شروع هر کار، عملی بسیار خشونت‌آمیز است. من نمی‌توانم شروع کنم. من از شروع‌کردن فراری‌ام.

یکی از عمده‌ترین دلایلی که ازدواج‌مان این‌چنین موفقیت‌آمیز بود این بود که واقعاً می‌خواستیم طرف مقابل شاد باشد، موفق شود، تأثیرگذار باشد و منبع الهامِ خودش را بیابد. همیشه از هم حمایت می‌کردیم

شمع درخششی خیره‌کننده دارد و فضا را با نور زنده و رَقصانش که همواره دارد تغییر شکل می‌دهد روشن می‌کند. به نظرم شمع‌هایی با اندازه‌های مختلف منحصربه‌فردبودنِ شکلِ انسان را به نمایش می‌گذاشتند. اشکال، اندازه‌ها و رایحه‌های مختلف، فتیله‌هایی که هرکدام به‌شکلی متفاوت می‌سوزند و اجتناب‌ناپذیری سوختن‌شان، همگی نمادی از انسان‌ها و ضعف‌شان هستند. بله، هر روز و هر دقیقه شاهد این ضعف بودم، اما شمع‌ها زیبایی و ظرافتِ خاصی داشتند که با من حرف می‌زدند. حالا که فرصتی پیش آمده بود تا مدتی طولانی در خانه بمانم، شروع کردم به ساختن شمع. خیلی زود اتاق نشیمن و سالن پذیرایی‌مان به شمع‌فروشی رزنتال تبدیل شد.

تمام داستان‌های عاشقانه آن‌طور که شما می‌خواهید به پایان نمی‌رسند، اما اغلب همین باعث می‌شود ارزش شنیده‌شدن داشته باشند.

مادرم بسیار آزاداندیش بود، همیشه تشویقم می‌کرد مستقل باشم و سرم به کار خودم باشد؛ البته تا زمانی‌که «کار خودم» این‌قدراحمقانه نباشد که زندگی‌ام را به‌هم بریزد.

درسی که همان اوایل یاد گرفتم این بود که سوگواری برای هر شخصی به‌شکلی متفاوت اتفاق می‌افتد و اصلاً راه درست یا غلطی برای گذران این دوران وجود ندارد. هرقدر بیشتر جلو رفتم و انسان‌های بیشتری داستان‌شان را با من در میان گذاشتند، این بیشتر برایم مشخص شد.

همان‌طور که آنجا ساکت کنار هم نشسته بودیم، متوجهش شدم، با تک‌تک ذرات وجودم حس کردم که زمان‌مان محدود است. اما نمی‌توانستم به خودم اجازه دهم که تسلیمِ غمِ دانستنِ این موضوع شوم.

چقدر مغروریم که فکر می‌کنیم همیشه «زمانِ بیشتری» خواهیم داشت.

اهداف ازدواج و ایده‌های ایمی و جیسن رزنتال ۱. حداقل هفته‌ای یک بار باهم ناهار بخوریم؛ ۲. عاشق بمانیم؛ ۳. زمان مطالعه‌کردن بیشتر از تماشای تلویزیون؛ ۳. زمان شام = زمانی برای کنار هم بودن. پخش موسیقی در پس‌زمینه اشکالی ندارد، اما تلویزیون ممنوع است؛ ۴. هیچ‌وقت از یادگرفتن دست نکشیم. در کلاس‌های مختلف شرکت کنیم، مطالعه کنیم، آشپزی کنیم و سفر برویم؛

زمان معجزه می‌کند. افرادی که خودشان غم بزرگی را تجربه کرده بودند این را به من گفته بودند.

«در پایان زندگی، در پایان زندگی‌ات، چه‌چیزی به یادگار گذاشته‌ای؟ دنیا را با چه‌چیزی پر کرده‌ای؟ وقتی دیگران بخواهند از تو یاد کنند، برای صحبت دربارهٔ تو چه کلماتی انتخاب خواهند کرد؟»

عشقت من رو به آدمی که الان هستم تبدیل کرده و تو رو تبدیل به تو. یعنی تو روحمی و خیلی خوب می‌شه اگه بتونیم تو این مبارزه پیروز بشیم و تا مدت‌ها عاشق هم بمونیم. اصلاً عشقمون باید همین‌طوری باشه. در طول این دورهٔ درمان کنارت هستم، چون دوستت دارم.

در زندگی روزمره هم همین کار را می‌کرد؛ یا از لباس‌هایم تعریف می‌کرد: «وای! خیلی خوش‌تیپ شده‌ای!» یا از سخنرانی‌ای که در یکی از مهمانی‌های شام‌مان ارائه دادم تعریف می‌کرد یا بعد از خواندن یکی از کارت‌هایی که به او داده بودم می‌گفت «درحقیقت»، من نویسندهٔ خانواده‌ام. او با رفتار و حرف‌هایش من را به انسان بهتری تبدیل کرد. حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، مطمئنم من هم همین کار را برای او انجام دادم.

سالی یک‌بار عکاسی پرتره انجام دهیم. شروع: جولای ۱۹۹۱، بیست‌وپنج سال بعد (جولای ۲۰۱۶) آن‌ها را در قالب آلبومی با عنوان «تغییر» چاپ کنیم؛

خانه را پر از یادداشت‌های عاشقانه کردم