متیو سیگر

متیو سیگر در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۷ در گرینفیلد ایندیانا متولد شد. او از استادان برجسته‌ی حوزه‌ی ارتباطات به شمار می‌رود. همچنین عنوان رئیس پیشین دانشگاه وین استیت را در کارنامه‌ی خود دارد.

سیگر تحصیلات کارشناسی خود را در سال ۱۹۷۹ در دانشگاه اوانزویل به پایان رساند. علاقه‌ی او به حوزه‌ی ارتباطات بحران زمانی شکل گرفت که به‌عنوان خبرنگار برای روزنامه‌ی دانشگاه، حادثه‌ی سقوط پرواز ۲۰۱۶ ایر ایندیانا را پوشش داد؛ پروازی که تیم بسکتبال دانشگاه اوانزویل را جابه‌جا می‌کرد. او پس از آن مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته‌ی نظریه‌ی ارتباطات از دانشگاه ایلینوی شمالی دریافت کرد و در سال ۱۹۸۳ موفق به اخذ دکتری در همین حوزه از دانشگاه ایندیانا شد.

در مسیر حرفه‌ای، در سال ۲۰۱۱ به‌عنوان رئیس دانشکده‌ی هنرهای زیبا، نمایشی و ارتباطی دانشگاه وین استیت منصوب شد و تا سال ۲۰۲۲ در این سمت فعالیت داشت. پیش از آن نیز به‌عنوان معاون دانشکده‌ی تحصیلات تکمیلی و رئیس دپارتمان ارتباطات در همین دانشگاه مشغول به کار بود.

تمرکز پژوهشی سیگر بر موضوعاتی مانند ارتباطات بحران و ریسک، ارتقای سلامت و ارتباطات، مدیریت پاسخ به بحران و هماهنگی میان نهادها، نقش رسانه‌ها به‌ویژه رسانه‌های نوین، اخلاق در ارتباطات بحران، شکست سیستم‌های پیچیده و بازسازی پس از بحران است. او در توسعه‌ی نظریه‌ی گفتمان بازسازی نقش داشته است؛ چهارچوبی که بر یادگیری از بحران، ارتباطات اخلاق‌محور، نگاه آینده‌نگر و بلاغت سازمانی مؤثر تأکید می‌کند.

سیگر نویسنده و نویسنده‌ی همکار کتاب‌های متعددی در این حوزه است و بیش از ۲۰۰ مقاله‌ی علمی در نشریات معتبر منتشر کرده است. او همچنین بنیان‌گذار نشریه‌ی پژوهش‌های بین‌المللی ارتباطات بحران و ریسک بوده و در تدوین چهارچوب ارتباطات ریسک در شرایط بحران و اضطرار برای مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها و نیز دستورالعمل‌های ارتباطات ریسک سازمان جهانی بهداشت نقش داشته است. از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به مشارکت در بررسی بحران آب فلینت اشاره کرد.

او در طول فعالیت حرفه‌ای خود جوایز متعددی دریافت کرده است، از جمله جایزه‌ی برجسته‌ی پژوهش کاربردی در ارتباطات از انجمن ملی ارتباطات در سال ۲۰۱۷، جایزه‌ی مشارکت خدماتی در سال ۲۰۱۵، جایزه‌ی تالار افتخار انجمن روابط عمومی آمریکا در شاخه‌ی دیترویت در سال ۲۰۱۴ و جایزه‌ی یادبود اچ. ای. ویکلینز در حوزه‌ی سخنوری و حقوق در سال ۱۹۸۹. همچنین عضویت در انجمن‌های علمی مهمی مانند انجمن ملی ارتباطات، انجمن ارتباطات ایالات مرکزی و انجمن بین‌المللی ارتباطات را در کارنامه دارد.