امی همپل
بیوگرافی امی همپل
«اِمی همپل» (Amy Hempel)، متولد ۱۴ دسامبر ۱۹۵۱ در شیکاگو، نویسندهٔ داستان کوتاه و روزنامهنگار آمریکایی است. «همپل» در ۱۶سالگی به کالیفرنیا نقلمکان کرد؛ بسیاری از داستانهای اولیهاش نیز در همان فضا شکل گرفتهاند. در میانهٔ دههٔ هفتاد به نیویورک رفت و در آنجا با نویسنده و ویراستار شناختهشده، «گوردون لیش»، آشنا شد و رابطهای حرفهای و طولانی با او برقرار کرد.
او سابقهٔ تدریس در دانشگاه فلوریدا، دانشگاه هاروارد و همچنین کالج «بنینگتون» (در برنامهٔ MFA با حضور محدود) را دارد. «همپل» پیشتر در کالج «سارا لورنس»، دانشگاه «دوک»، «نیو اسکول»، کالج «بروکلین» و دانشگاه «پرینستون» نیز تدریس کرده است. علاوهبراین، دبیر همکار نشریهٔ Alaska Quarterly Review نیز بوده است.
«همپل» علاقهٔ زیادی به سگها دارد و از اعضای بنیانگذار بنیاد «Deja Foundation» است.
او شاگرد «گوردون لیش» بود و نخستین داستانهایش را در کارگاههای او نوشت. «لیش» که از آثارش شگفتزده شده بود، انتشار نخستین مجموعهاش «دلایلی برای زندگی» (۱۹۸۵) را پیگیری کرد؛ مجموعهای که داستان معروف «در گورستانی که آل جولسون به خاک سپرده شده» ـ نخستین داستانی که «همپل» نوشت ـ در آن قرار دارد. این داستان که ابتدا در سال ۱۹۸۳ در نشریهٔ TriQuarterly منتشر شد، اکنون از پرانتشارترین داستانهای کوتاه معاصر است.
از «همپل» تا کنون مجموعههای داستانی «دروازههای قلمرو حیوانات» (۱۹۹۰) «بازگشت به خانه» (۱۹۹۷) و «سگ ازدواج» (۲۰۰۵) منتشر شده است.
نوولای «بازگشت به خانه» بهصورت یک نامه نوشته شده و خود «همپل» آن را «شخصیترین چیزی که تا کنون نوشتهام» توصیف کرده است. در آثار او، حیوانات اغلب نقشی احساسی و ارتباطی ایفا میکنند. او در گفتوگویی با مجلهٔ BOMB گفته است: «در حیوانات نوعی خلوص احساسی وجود دارد که انسانها در صورت خوششانسی یا جستوجوی درست میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.»
در سال ۲۰۰۶، مجموعهٔ کامل داستانهای او با عنوان «داستانهای گردآوریشدهٔ اِمی همپل» منتشر شد. «همپل» مقالات، جستارها و داستانهای کوتاهی نیز برای نشریاتی چون Vanity Fair ،Interview ،GQ ،ELLE ،Harper's Magazine ،The Quarterly و Playboy نوشته است.
«همپل» را در کنار نویسندگانی چون «ریموند کارور» و «مری روبیسون» بهعنوان نویسندهای «مینیمالیست» میشناسند؛ نویسندهای که شهرتش بر پایهٔ داستان کوتاه بنا شده است. او معمولاً شخصیتهایش را بینام میگذارد و در این باره میگوید: «وقتی شخصیت را با نام، سن یا پیشینه محدود نمیکنید، امکان بیشتری برای مخاطب وجود دارد که چیزی به او اضافه کند یا چیزی از او بگیرد.» جایزهٔ Hobson (۲۰۰۰)، بورس گوگنهایم (۲۰۰۰)، جایزهٔ Ambassador Book Award برای داستانهای گردآوریشده (۲۰۰۷)، جایزهٔ PEN/Malamud برای داستان کوتاه (۲۰۰۹، مشترک با «آلیستر مکلاود») و جایزهٔ «جان ویلیام کورینگتون» برای برتری ادبی (۲۰۱۵) از افتخارات او هستند.
