پیتر وولن

پیتر وولن یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان سینمایی بریتانیایی در نیم‌قرن اخیر است. کتاب او، نشانه‌ها و معنا در سینما، اثری بنیادی بود و همچنان از آن دست کتاب‌هایی است که همهٔ سینه‌فیل‌ها، اگر می‌خواهند اهمیت برخی ایده‌های نظری، زیبایی‌شناختی و انتقادی برای تحلیل فیلم را به‌درستی درک کنند، باید آن‌ها را بخوانند. وولن هرگز به ورطهٔ زبان تخصصیِ غامض، استعاره‌های مبهم ی�� بیان بلاغیِ متکلفانه اما توخالی سقوط نمی‌کند؛ می‌داند می‌توان ایده‌های پیچیده را با استفادهٔ درست از زبان انگلیسیِ ساده و سرراست واکاوید و توضیح داد، به پرسش کشید و روشن کرد. شاید برخی کسانی که آشنایی سطحی‌ای با کار وولن دارند، از مشاهدهٔ چنین کتابی در رزومهٔ کاری او غافلگیر شوند. به هر حال، در اینجا نام استاد دانشگاه و نظریه‌پرداز برجسته‌ای به چشم می‌خورد که نه فقط به خاطر کتاب نشانه‌ها و معنا بلکه به خاطر نوشته‌هایش دربارهٔ گدار، وارهول، فریدا کالو، تینا مودوتی، ویکتور برگین، موقعیت‌گرایان و بسیاری از سویه‌های دیگر سینما، هنر و فرهنگ معاصر معروف است. به‌علاوه، تا جایی که به کوشش‌های او در زمینهٔ فیلم‌سازی مربوط می‌شود، نه فقط در کنار مارک پپلو، یکی از فیلم‌نامه‌نویسان حرفه: خبرنگارِ (۱۹۷��) اثر میکل‌آنجلو آنتونیونی بوده، بلکه به همراه لورا مالوی (شریک زندگی‌اش در آن زمان) که او نیز استاد دانشگاه و نظریه‌پرداز برجسته‌ای است، چند فیلم تجربی نظیر معمای ابوالهول (۱۹۷۴) و بلوربینی (۱۹۸۲) را نوشته و کارگردانی کرده است. جدیدترین فیلم او که خودش به‌تنهایی نوشته و کارگردانی کرده، اثری به همین اندازه ویژه و جاه‌طلبانه با عنوان مرگ دوستی (۱۹۸۷) است که دو شخصیت اصلی دارد و در آن تیلدا سویینتن جوان (در نقش یک موجود فضاییِ انسان‌نما) و بیل پترسن (در نقش روزنامه‌نگاری بریتانیایی که تا حدی انعکاس گذشتهٔ خودِ وولن است) ایفای نقش می‌کنند. وولن هیچ‌وقت صرفاً منتقد فیلم نبوده و یکی از لذت‌های خواندن کتاب او، بهره‌گیری از دانش وولن دربارهٔ جهانِ ورای سینما و دلبستگی‌اش به آن است.