آئوگوستو روئا باستوس

آئوگوستو روئا باستوس، نویسندهٔ پاراگوئه‌ای، به دلیل نگارش آثاری با مضمون حکومت‌های استبدادی شهرت فراوانی دارد. روا باستوس در سال ۱۹۷۴ شاهکار خود، «حکمران اول» را منتشر کرد. این رمان که داستان زندگی «خوزه گاسپار رودریگز»، دیکتاتور قرن نوزدهمی پاراگوئه را روایت می‌کند، یکی از برجسته‌ترین آثار ادبی اسپانیایی‌زبان دوران معاصر به شمار می‌رود.

در سال ۱۹۴۷، پس از سال‌ها تحمل رنج و سختی تحت حکومت نظامی استبدادی، روا باستوس مجبور به ترک وطن و تبعید شد. او نزدیک به نیم قرن از زادگاهش دور بود و مدتی را در آرژانتین به مشاغل مختلفی از جمله پستچی‌گری پرداخت، در حالی که هرگز دست از نوشتن نکشید.

آئوگوستو روئا باستوس در کنار نویسندگانی چون «خورخه لوئیس بورخس» و «ارنستو ساباتو»، به عضویت دائم جامعهٔ ادبی «بوئنوس آیرس» درآمد. در سال ۱۹۶۰، رمان «پسر بشر» که به تاریخ پردرد و رنج پاراگوئه می‌پردازد، موفقیت ادبی چشمگیری برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۷۶ به تولوز فرانسه رفت و در دانشگاه به تدریس مشغول شد و سپس به اسپانیا عزیمت کرد. سرانجام در سال ۱۹۹۶ به پاراگوئه بازگشت.

روا باستوس یکی از مشهورترین نویسندگان آمریکای لاتین است که رمان‌هایش به بیست و پنج زبان دنیا ترجمه شده‌اند. در سال ۱۹۸۳، او موفق به دریافت جایزه ادبی سروانتس شد. این نویسنده برجسته در ۸۷سالگی، پس از یک عمل جراحی قلب درگذشت. او نخستین‌بار در سال ۲۰۰۳ به دلیل بیماری قلبی تحت درمان قرار گرفته بود. دیدار فیدل کاسترو، رئیس‌جمهور کوبا، در آخرین سفرش به پاراگوئه از خانه روا باستوس، گواهی بر شهرت و جایگاه بالای این نویسنده در دنیای ادبیات است.