کتاب صوتی پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم

کتاب صوتی پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم نوشته‌ی رضا وحید شنونده را وارد دنیای نوشتن خاطره و داستان می‌کند. در این قسمت از مجموعه، نویسنده درباره‌ی نسبت خاطره و تخیل صحبت کرده است و نشان می‌دهد چگونه می‌توان از یک اتفاق ساده‌ی روزمره، متنی شنیدنی ساخت. کتاب با گویندگی رضا وحید منتشر شده و نشر داستان ننویس آن را منتشر کرده است. این قسمت ادامه‌ی قسمت‌های قبلی همین پادکست است و بر پایه‌ی مثال‌ها و توضیح‌های عملی پیش می‌رود تا فرایند نوشتن برای مخاطب روشن‌تر شود.

درباره کتاب پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم

کتاب صوتی پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم بر پایه‌ی گفتار رضا وحید شکل گرفته است و روی یک موضوع مشخص تمرکز دارد: این‌که خاطره‌ی خام به‌تنهایی برای دیگران جذاب نیست و برای تبدیل‌شدن به متن شنیدنی به تخیل نیاز دارد. در ابتدای کتاب صوتی، نقل‌قولی از کتاب کشتن مرغ مینا اثر هارپر لی خوانده می‌شود تا فضای بحث به سمت نگاه دقیق‌تر به انسان و رفتارهایش برود و بعد از آن، گفتار اصلی آغاز می‌شود. در کتاب صوتی پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم نویسنده یادآوری کرده است که در قسمت‌های قبلی درباره‌ی محدودیت‌های خاطره‌ی صرف صحبت شده و این‌جا تمرکز روی ابزار تخیل است. او توضیح می‌دهد که مخاطبِ خاطره در موقعیت راوی حضور نداشته و احساسات و شرایط او را لمس نکرده است، به همین دلیل اگر فقط گزارش اتفاق‌ها ارائه شود واکنشی جز «خب که چی؟» برنمی‌انگیزد. کتاب صوتی پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم با مثال رفتن به فروشگاه برای خرید پنیر نشان می‌دهد یک رویداد کاملاً معمولی چگونه می‌تواند با افزودن لایه‌های تخیلی، به ماجرایی پرجزئیات و قابل‌تصور تبدیل شود. نویسنده از واژه‌های شاید و اگر به‌عنوان اهرم‌های تخیل نام می‌برد و توضیح می‌دهد که این واژه‌ها چگونه می‌توانند جمله‌ی بعدی را بسازند، مسیر روایت را عوض کنند و به متن عمق بدهند. در کتاب صوتی پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم تأکید شده است که این شایدها و اگرها باید در خدمت خاطره باشند و آن را جذاب کنند، نه این‌که صرفاً به‌صورت تصادفی روی متن سوار شوند. نویسنده تفاوت تعریف شفاهی یک ماجرا برای نزدیکان را با نوشتن متنی که قرار است برای شهر، کشور یا حتی جهان مهم باشد توضیح داده است و نشان داده است که برای مخاطبی که راوی را نمی‌شناسد، میزان وفاداری جزئی به واقعیت اهمیت کمتری از جذابیت و جان‌داربودن روایت دارد. کتاب صوتی پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم در پایان، شنونده را به استفاده‌ی آگاهانه از تخیل دعوت کرده است و وعده می‌دهد که در قسمت بعدی، راهکار دیگری برای پرورش تخیل در نوشتن معرفی شود.

خلاصه کتاب پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم

در این کتاب صوتی، رضا وحید از این گزاره شروع می‌کند که خاطره‌ی خام برای عموم جذاب نیست، چون شنونده در موقعیت راوی حضور نداشته است. سپس توضیح می‌دهد که برای عبور از این محدودیت باید از تخیل کمک گرفته شود. او با مثال ساده‌ی نبودن پنیر در یخچال و رفتن به فروشگاه نشان می‌دهد که گزارش مستقیم این اتفاق، واکنشی برنمی‌انگیزد، اما اگر پای شاید و اگر به میان بیاید، ماجرا شکل دیگری پیدا می‌کند: شاید موشی شبانه وارد یخچال شده و پنیر را خورده، شاید در راه فروشگاه صحنه‌ی تصادفی دیده شود، شاید آن فردِ تصادف‌کرده آشنا یا پیرمردی باشد که هر روز روی سکو می‌نشسته است. به این ترتیب، کتاب صوتی نشان می‌دهد چگونه می‌توان با زنجیره‌ای از شایدها و اگرها، یک خاطره‌ی ساده را به روایتی پرکشش تبدیل کرد.

چرا باید کتاب پادکست داستان ننویس؛ قسمت هفتم را بشنویم؟

این کتاب صوتی نشان می‌دهد چگونه می‌توان از دل یک اتفاق معمولی، متنی شنیدنی ساخت. شنونده با نقش تخیل در نوشتن خاطره آشنا می‌شود، یاد می‌گیرد از شاید و اگر به‌عنوان ابزار ساختن ماجرا استفاده کند و تفاوت تعریف روزمره‌ی یک اتفاق با نوشتن برای مخاطب گسترده را بهتر درک می‌کند.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به نوشتن خاطره، داستان کوتاه یا متن‌های شخصی علاقه‌مند هستند، به هنرجویان دوره‌های نویسندگی و به هر کسی که می‌خواهد بداند چگونه می‌توان تجربه‌های روزمره را به روایت‌هایی جذاب و قابل‌پیگیری تبدیل کرد.