کتاب صوتی کتابگرد ۲۶ | سامان جواهریان

آنچه در این قسمت از پادکست کتابگرد می‌شنویم

سامان جواهریان مهمان این قسمت کتابگرد است. سامان جواهریان از شعر نو و آموزش ادبیات در مدارس صحبت می‌کند و اینکه خودش به عنوان یک معلم چطور ادبیات را آموزش می‌دهد.

صدای این گفت‌وگو را می‌توانید از تمام اپلیکیشن‌های پادگیر مانند کست‌باکس، گوگل پادکست، اپل پادکست، اسپاتیفای و… بشنوید.

آدرس ایمیل پادکست: ketabgardpodcast@gmail.com

آدرس توییتر کتابگرد: https://twitter.com/ketabgardp

آدرس اینستاگرام پادکست ری‌را: https://www.instagram.com/rirapodcast/

سامان جواهریان مهمان قسمت بیست‌وششم

سامان جواهریان از همان دوران مدرسه به ادبیات علاقهٔ زیادی داشت. سال ۱۳۸۵ برندهٔ مدال طلای المپیاد ادبی شد و تحصیلش را تا مقطع دکتری در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی ادامه داد. همزمان با تحصیلش در مدارس مختلف زبان و ادبیات فارسی درس می‌‌داد و از سال ۱۳۹۹ پادکست ری‌را را منتشر کرد. در پادکست ری‌را نمونه‌های شعر معاصر و جریان شعرِ نوی فارسی را بررسی می‌کند.

موضوع پادکست کتابگرد چیست؟

راوی پادکست محسن پوررمضانی است. در هر قسمت یک مهمان کتابخوان را دعوت می‌کند و در مورد کتاب‌ها باهاش حرف می‌زند. تلاش می‌کند دنیای کتاب‌هایش را بشناسد. بفهمد کتاب‌های محبوبش چیست. چه کتاب‌هایی را نصفه و نیمه رها کرده. داستان کتاب‌خوان شدنشان را می‌شوند و با عادت‌های کتاب‌خوانیش آشنا می‌شود. در پایان سعی می‌کند حدس بزند چه کتابی را ممکن است دوست داشته باشند و آن کتاب را به مهمان برنامه هدیه می‌دهد.

پادکست کتابگرد هر دوهفته یکبار سه‌شنبه‌ها منتشر می‌شود.

لیست کتاب‌هایی که در این گفت‌وگو از آن‌ها حرف زده شد

شاهکارهای ادبی جهان؛ امیر اسماعیل آذر 

- تصویر دوریان گری؛ اسکار وایلد

- قلعه حیوانات؛ جورج اورول

- یوزپلنگانی که با من دویدند؛ بیژن نجدی

- بهترین داستان‌های کوتاه چخوف؛ احمد گلشیری

- این هم مثالی دیگر ؛ دیوید فاستر والاس

- بینوایان؛ ویکتور هوگو

- باباگوریو؛ بالزاک

- آبلوموف؛ ایوان گنچارف

- تنهایی پرهیاهو؛ بهومیل هرابال

- زمستان ۶۲؛ اسماعیل فصیح

- پنج اقلیم حضور؛ داریوش شایگان

- شعرهای نیما با صدای شاملو

- سفر تک نفره؛ رولد دال

- آینه‌های ناگهان؛ قیصر امین‌پور

- مصاحبه‌های کوتاه با مردم کریه؛ دیوید فاستر والاس

- شاعران زمان ما؛ محمد حقوقی

- سفر به انتهای شب؛ لویی فردینان سلین

- ریشه‌های رمانتیسم؛ آیزایا برلین

- نامه‌ها؛ نیما یوشیج

ترجمهٔ ترانهٔ صندلی‌های خالی در کنار میزهای خالی (Empty Chairs At Empty Tables)

غم و اندوهی دارم که نمی‌توانم از آن صحبت کنم.

دردی دارم که همچنان ادامه دارد.

صندلی‌های خالی در کنار میزهای خالی.

حالا دوستان من همه رفته‌اند.

همین‌جا بود که از انقلاب حرف می‌زدیم…

همین‌جا بود که شعلهٔ انقلابشان شعله‌ور شد…

همینجا بود که در مورد فردا آواز می‌خواندند.

و فردا هرگز نرسید...

پشت آن میز در آن گوشه

می‌توانستند  تولد دوبارهٔ دنیا را در خیالشان ببینند.

و با آواز برخاستند.

و حتی حالا هم می‌توانم صدایشان را بشنوم.

دقیقا همان کلماتی را که می‌خواندند.

آخرین دعای دسته‌جمعیشان شد.

روی این سنگر خالی از سکنه.

در سپیده‌دم.

آه دوستانم، دوستانم مرا ببخشید.

که من زنده‌ام و شما مرده‌اید.

غم و اندوهی دارم که نمی‌توانم از آن صحبت کنم.

دردی دارم که همچنان ادامه دارد…

بازتاب خیالی چهره‌هایشان را در پنجره‌ها می‌بینم.

سایهٔ خیالیشان روی زمین سنگینی می‌کند.

صندلی‌های خالی در کنار میزهای خالی.

در جایی که دوستانم دیگر در آن همدیگر را ملاقات نمی‌کنند.

آه دوستانم دوستانم از من نپرسید

که فداکاریتان برای چه بود؟

صندلی‌های خالی در کنار میزهای خالی.

در جایی که دوستانم دیگر آواز نخواهند خواند.