کتاب صوتی استخوان شکسته و قلب شکسته برای مغز فرقی نمی‌کند

مقاله صوتی استخوان شکسته و قلب شکسته برای مغز فرقی نمی‌ کند اثری از الیتسا دِرمِنژیسکا با ترجمه آرش رضاپور است که با صدای فرناز مرکباتی می‌شنوید. این مقاله درباره موضوع طرد شدن صحبت می‌کند: طرد شدن فقط به سلامت ما آسیب نمی‌رساند بلکه می‌تواند کشنده باشد.

استخوان شکسته و قلب شکسته برای مغز فرقی نمی‌ کند یکی از مقالات روانشناسی رادیو ری‌را پادکست اختصاصی نشر آوانامه است.

رادیو ری‌را در دو زمینه جداگانه تولید مقالات صوتی و پادکست‌های ویژه فعالیت می‌کند. مقالات صوتی رادیو ری‌را، نسخه صوتی یادداشت‌ها و مقالاتی هستند که در نشریات معتبر ایران و جهان منتشر شده‌اند و پادکست‌های ویژه رادیو ری‌را، محتوای صوتی با موضوعاتی مشخص مشابه برنامه‌های رادیویی هستند.

درباره مقاله صوتی استخوان شکسته و قلب شکسته برای مغز فرقی نمی‌ کند

فرقی نمی‌کند بی‌محلی و طرد شدن از طرف دوست و آشنا باشد یا یک غریبه‌. حتی خیلی فرقی نمی‌کند این رفتار دلیل جدی و مهمی دارد یا به‌خاطر اتفاقی پیش‌پاافتاده باشد. تنها چیزی که واقعاً اهمیت دارد این است که وقتی کسی را نادیده می‌گیرند، حسابی «دردش» می‌گیرد. اما آیا تا حالا فکر کرده‌اید که این درد دقیقاً چطور دردی است؟ تحقیقات علمی سرنخ‌هایی برای ما دارند: مغز انسان میان استخوان شکسته و قلب شکسته تفاوتی قائل نیست.

مقاله صوتی استخوان شکسته و قلب شکسته برای مغز فرقی نمی‌ کند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

شنیدن مقاله صوتی استخوان شکسته و قلب شکسته برای مغز فرقی نمی کند را به تمام علاقه‌مندان به موضوعات روانشناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از مقاله صوتی استخوان شکسته و قلب شکسته برای مغز فرقی نمی‌ کند

روان‌شناسی به نام نائومی ایزنبرگر خود را دانشمندی چندرگه می‌داند. او که هیچ‌وقت درست و حسابی در چارچوب رشته‌های تحصیلی‌اش قرار نمی‌گرفت (زیست روان‌شناسی، روان‌شناسی سلامت و نوروساینس)، علاقه‌ای عجیب و زودهنگام به چیزی یافت که شاید بتوان عنوانش را حیات عاطفی مغز نهاد. زمانی که دانشجوی دکترا در دانشگاه یو.سی.ال.ای. بود، به نظرش جالب آمد که ما اغلب طردشدن را با اصطلاحاتی بیان می‌کنیم که دلالت بر دردی جسمانی دارند: «قلبم شکست»، «له شدم»، «احساسم را جریحه‌دار کرد»، «مثل سیلی به صورتم خورد». به نظر می‌رسد چنین اصطلاحاتی، فراتر از معنای استعاریشان، در دل خود نکته‌ای بنیادین دارند: این که احساسات ما به شیوه‌ای سامان یافته‌اند که مستقیماً قابل بیان نیستند. موارد مشابه را نه‌تنها در زبان انگلیسی، بلکه در تمامی زبان‌های دنیا می‌توان یافت. ایزنبرگر فکر کرد چرا این‌گونه است؟ آیا ارتباطی ژرف‌تر میان درد جسمانی و عاطفی وجود دارد؟

ایزنبرگر و همکارانش در آزمایشی مهم در سال ۲۰۰۳، هدست‌های واقعیت مجازی بر سر افراد تحت آزمایش نهادند. شرکت‌کنندگان از پشت عینک فقط دست‌هایشان را می‌دیدند و یک توپ، به اضافه دو شخصیت کارتونی که آواتارهای شرکت‌کننده‌های دیگری بودند که در اتاق دوم قرار داشتند. هر شرکت‌کننده با فشار یک دکمه می‌توانست توپ را برای شرکت‌کنندۀ دیگر پرتاب کند. در همین حال، پژوهشگران فعالیت مغزی آن‌ها را با دستگاه اف‌ام‌آر‌آی اندازه‌گیری می‌کردند. در نخستین دور بازی سایبر بال -بازی با این نام شناخته شده است- همان‌طور که همه انتظار داشتند، توپ دست به دست می‌چرخید، اما خیلی زود بازیکنان اتاق دوم شروع به تبادل توپ بین خودشان کردند و بازیکنان اتاق اول را کاملاً نادیده گرفتند. درواقع اتاق دومی در کار نبود، بلکه صرفاً برنامه‌ای کامپیوتری، طوری برنامه‌ریزی شده بود که هر شرکت‌کننده را «نادیده بگیرد» تا پژوهشگران ببینند نادیده گرفته شدن –-یعنی همان چیزی که آن‌ها «درد اجتماعی» می‌نامیدند- چه تاثیری بر مغز دارد.