نظرات کاربران درباره کتاب صوتی استخوان خوک و دست‌های جذامی

کتاب خلاصه چند روز زندگی آدمهایی است که در یک آپارتمان کنار هم زندگی میکنند و هر کدام داستان عجیب و متفاوت زندگی خود را دارند

حس جالبی را منتقل می‌کرد و توصیفات جزئی و دقیق و به‌جا بود نویسنده مهارتش رو به خوبی به تصویر کشیده

همچین کتابی سال۸۳ شاهکاره نوشتنش. قشنگ و متفاوت بود.

کارهای مستور کارهای دوست داشتنی هستند و فکر میکنم بهش صفت ارزشمند هم بشه داد. آقای عمرانی هم تمام تلاششون رو کردند که اثر خوب در بیاد. اثر خوبی هم شده اما چیزی به ذهنم میرسه اینه که اگه این اثر رو یه خانم میخوند‌ جالب‌تر بود.

کتاب بسیار روان و زیبایی بود. اما فقط کسانی جذب آن می‌شوند که متوجه نکته اصلی داستان بشوند و آن را درک کرده باشند. همانطور که از اسم کتاب مشخصه است نویسنده سعی دارد تا نشان بدهد که گاهی وقت ها انسان چقدر بیهوده و برای چیز بی ارزشی مانند دنیا دست و پا می‌زدند و حاضر است چه چیز هایی را رها کند. و اگر دقت کنیم متوجه می‌شویم که در داستان هر فرد چه نکات ریزی نهفته است. مخصوصا داستان افسانه و همسرش و.... در کل پیشنهاد می‌کنم یکبار هم که شده این کتاب رو بخوانید.

نصفه ول کردم

داستان خوب خوانش عالی

جذاب نیست

این مجموعه داستان‌ هرچند از نظر روایی بسیار عالی و شنیدنی است اما مشکل بزرگ آن عدم اتصال منطقی داستان‌ها با یکدیگر است. این کتاب تنها یک مجموعه داستان‌های کوتاه نیست بلکه داستان‌های حول محور واحد است اما آن محور واحد نتوانسته بخوبی خود را در مجموعه داستان‌ها نشان دهد و نقش کانونی خود را ایفا نماید این ضعف قدرت روایی داستان را تحت تاثیر قرار داه است و از جذابیت آن کاسته است.

نپسندیدم خیلی سطحی بود

با اینکه کتاب های دیگرش خوب بود ‌ولی این را خوشم نیامد

زیبا بود ولی سبکی که من دوست دارم نبود راستش

جالب نبود تقریبا بی سر و ته

سلام و درود گویا کتاب حدود ۲۰ سال پیش نگاشته شده لیکن به نظر زمان حال است.... چه اجرای دلپذیری بود نسخه صوتی. شنیدنش لطف بسیار دارد🌱

قلم مصطفی مستور رو خیلی دوست دارم. گوینده کارش بیسته.

بسیار عالی درسبک خودش درجه یک من را ترغیب کرد تمام آثار مصطفی مستور را بخوانم

ابتکار جذابی است حکایت چند آپارتمان نشین است کە روایت های جدا دارند ولی محل زندگیشان یکی است. نویسندە متاسفانە بخاطر کمیت روایت‌ها برای برخی از شخصیت نتوانستە است شخصیت را بە خوبی در آورد و شکل دهد و دو شخصیت گاهی از نظر هویتی باهم یکی شناختە می‌شدند ولی در کل کتاب زیبایی بود.

چند سال پیش که روی ماه خداوند را ببوس رو خوندم، به خودم گفتم این دیگه چی بود؟! عمرا دیگه از مصطفی مستور چیزی بخونم. اما دوباره بعد از چندسال گول خوردم و این کار رو خوندم و دوباره همون حرف رو به خودم زدم! فعلا تا چندسال دیگه که ممکنه باز هم گول بخورم نمیرم سراغ مستور!

جالب نبود. اصلا جذبش نشدم