نظرات کاربران درباره کتاب صوتی سخت پوست

کتاب پر از توصیفات ملموس و عینی از خانواده‌ای فقیر و ایرانیه. قصه‌هایی از پدر، مادر و برادر که اکثر ماها تجربه‌اش کردیم. پیشنهاد می‌کنم حتماً براش وقت بذارین.

من اولین تجربه‌م از شنیدن کتاب صوتی بود و میتونم بگم بهترین و شیرین ترین تجربه عمرم بود. داستان به طرز اعجاب آوری زیبا و با جزئیات نوشته شده و شما هر جمله ای که میشنوی میتونی سریع تصورش کنی. خوانش آقای شومون خیلی خیلی خیلی زیبا و با آرامش بودن، کاشکی کتاب های بیشتر میخوندن چون واقعا به نظرم خوانش متن خیلی به ادامه دادن روند کتاب صوتی گوش دادن تاثیر دادن. تو یه کلام، عالی بود!

به نظرم کتاب جذابی نبود. از اواسطش منتظر بودم که زودتر تمام بشه و این دلیلش این نبود که کتاب ضعیفیه بلکه مشکل نبود روایت بود. از نظر جزییات روان شناسی به شخصیت ها و مخصوصا پدر خانواده خیلی درست و ظریف پرداخته شده بود اما خط داستانی خاصی نداشت که جذاب و پر کشش باشه. گوینده جاهایی که راوی داستان بود عالی بود اما وقتی به جای شخصیت ها حرف میزد اصلا خوب نبود و افت محسوسی میکرد. از ایشون که هنرپیشه و آکتور هستند انتظار میرفت که بتونن روی شخصیت های داستان قوی تر صحبت کنند. و در پایان ممنون از همه ی عوامل.

روایت و کیفیت خوانش کتاب عالی بود. ولی داستان کتاب پر از غم. غم، غم و بازهم غم. صحنه سازی و توصیفات کتاب دقیقه و احتمالا تا مدتها، صحنه‌ی تلخی که کتاب باهاش شروع شد رو فراموش نمیکنم. داستان خیلی نرم پیش میره و هیچ اتفاق خاصی رخ نمیده که شگفت‌زده‌تون کنه. انگار که درحال مطالعه‌ی دفترچه خاطرات و روزمرگی های پسرِ کوچیکِ یک خانواده‌ی چهارنفره هستید.

داستانش از اول تا آخر پر از درد و رنج هست. هر اتفاقی که میفته، به خوبی نشون میده که زندگی توی فقر چقدر سخته و چطور آدم‌ها با مشکلات دست و پنجه نرم میکنن. نویسنده خیلی خوب تونسته احساسات و چالش‌های زندگی رو به تصویر بکشه، هر قسمت یادآور زخم‌های عمیق انسانی و نابرابری‌های اجتماعی هست. نه تنها احساسات رو برمی‌انگیزه، بلکه باعث میشه به شرایط سخت زندگی و مشکلات جامعه فکر کنیم.

کتاب خسته کننده‌س و ما در تمام مدت با مرور خاطرات و تروماهای روانی اعضای خانواده‌ای شمالی و فقیر درگیر هستیم. حتی اگر از منظر روانشناسی هم بخواهیم به مطالعه کتاب تن بدهیم، خواندن کتاب رهایی بخش نیست و نکته‌ای رو به همراه نداره. کتاب به ادبیات پست مدرن نزدیکه و نمی‌خواد به جمع‌بندی خاصی برسه، برای من فقط مرور بی‌نهایتی از بدبختی یک خانواده بود.