نظرات کاربران درباره کتاب صوتی شلوارهای وصله‌دار

عالی بود دست آقای پاکدل درد نکنه با زیبایی صدایش این رو خوانده 🥰🌹

ممنون آقای پاکدل صدای شما خیلی بهترش کرده این داستانو

کتاب مروری است بر خاطرات کودکی واتفاقات بیاد ماندنی وجذاب

یکی از مجموعه داستانهای روان و ساده که واقعا به دل میشینه مخصوصا با گویندگی آقای پاکدل. احساس خوبی داشتم از گوش دادن به این داستان

قصه های روان و گیرا با صدای جذاب آقای پاکدل... من شبها قبل خواب گوش میدم، قصه اول زار صفر رو که گوش کردم کلا خوابم پرید،اون انفاق با جزئیات تو ذهنم مجسم شد و دیگه نتونستم بخوابم 😨

بسیار عالی صدای گوینده خوبه و داستان کتاب جذاب وشیرین هست 💎💎💎

من عاشق نوشته های رسول پرویزی و محمدعلی جمالزاده هستم.

چقدر قشنگ بود واقعاً لذت بردم، هم متن روان و عالیه هم صدای آقای پاکدل گرم و خوب. منو برد به دوران مدرسه و خاطرات کودکی...

خیلی کتاب خوبی بود حس و حال اون دوران برامون زنده میکنه . واژه ها و جملاتی که به کار رفته داستان جذاب میکنه .

باحاله اوکی همه واقعیات دوران بچگی حسش غریبه اماشیرین بشنویدبچهای باحال میشینه بدل به من نشست بشماهم الهی بشینه حوصله کنی میشینه

حتما بشنوید

کتاب شلوارهای وصله دار ، یه کتاب طنز عالیه.خوشم اومد و توصیه میکنم.

شاید داستان های خوب باشه ولی صدای گوینده خیلی به این متن نمی خورد و از جذابیت داستان های کتاب کم شده است.

زیبا و تاثیرگذار♡

این داستان بسیار زیبابود و صدای زیبا ی آقای پاکدل این داستان را بسیار زیبا تر کرد .شوق و اشتیاقی که این داستان به من داد هیچ داستانی به من نمیداد ❤❤

کتاب یک طرف و صدای جناب پاکدل یک طرف👍🏼🌹

عالی بود

به جز یکی دوقصه اش بقیه جذابیت نداشت . آقای مهدی پاکدل هم خیلی تند روخوانی می‌کرد بدون هیچ احساسی. چند بار وسطش خوابم برد

عالی ست

گوینده اش خوبه فقط صدابرداری خیلی بدی داره گوش خراشِ

عالی بود ممنونم از آقای پاک دل

داستانهای کوتاه بیشتر برای نوجوانان توصیه میکنم

نمیتونم بگم خوب نبود ولی آنچنان جذاب و گیرا نبود

متن عالی اما گوینده یعنی آقای مهدی پاکدل به لهجه شیرازی اشرافی نداشت و اصلا خوب اجرا نکرد

داستان عینک که در ادبیات دبیرستان داشتیم و از یادم نمیره امروز بقیه داستان هاش خوندم و زیبا بودند طنز غمگینی داره... صدای آقای پاکدل چون آشناست برام قابل قبول بود،برخلاف قصه های مجید اینجا یه جاهایی حس میکردم فقط یه روخوانی بی احساسه و میخاد زود داستان تمام بشه ، انتظارش نداشتم

ممنونم از نوین کتاب گویا و آقای پاکدل. بی نهایت لذت بردم و کلی تو مسیر خندیدم . جوری که نمیشد جلوی خندم رو تو خیابون و مترو بگیرم. به شدت توصیه میکنم

کتاب شامل چند داستان بسیار زیبا وپند آموز وقابل تأمل می‌باشد که آقای مهدی پاکدل با تبحر وتسلط و زیبایی هرچه تمامترآن را خوانش میکنند ،من که خییییلی لذت بردم ،از طاقچه بی نهایت سپاسگزارم

عالی

بیشتر از اینکه حس داستان انتقادی بده، حس می‌کردم نویسنده داره صرفا غر میزنه. و اگر بخوام با این مجموعه داستان شخصیت نویسنده رو قضاوت کنم، حس می‌کنم یه آدم لوس و غرغرو و خودخواهه که از همه طلب داره.

هم اثر خوب و شیوا هم روایت

صدای آقای پاکدل عالیه

سلام انتخاب کتاب بسیار عالی اماا اما جناب پاکدل فقط روخونی میکند برخی کلمات و اصطلاحات را بدون روح تلفظ مینماید و مهمتر اینکه اکثر مواقع وزن اشعار رو اشتباه میخوانندمثلا در شعر داستان مجنون شکر( u_).... را شکرباضمه(_) یعنی علا وه بر تلفظ، معنی و وزن شعر عوض شد

یک کتاب خوب که هم شیوا نوشته شده و هم حس خوب روایت داستان رابه خوبی به خواننده و شنونده القا می کند که با خوانش عالی آقای پاکدل خیلی بهتر شد

کتاب زیبائی بود ولی خوانش واجرای آقای پاکدل متاسفانه خیییییلی گوشخراش بود اصلا خوب نمیخوندن همه ش یک ریتم بود

فوق‌العاده بود. اگر به دنبال سبکهای نوین داستان نویسی نباشید و کیفیت محتوای داستان براتون مهم باشه کم قشنگ نبود. بخصوص داستان بابا کوهی. از گوینده با صدای گرمشون سپاسگزارم. صدایی که جذابیت شنیدن رو بیشتر می‌کرد. گرچه یکجا فکر کنم باید حُسن گفته می‌شد که حَسن گفته شد و جایی دیگه شعر حافظ بود که بین درویش و خرسند کسره باید می‌گرفت. به هر حال قشنگی صدا و زحمت این کار خیلی به شنیدنش میرزه.

خاطرات رسول پرویزی در کتاب شلوارهایی وصله دار ،بیشتر خاطره داستان جنوبی اش را دوست داشتم نه نصایح و دل ورزی های میانسایش خوب بود

جالب و شنیدنی صدای گرمه آقای پاکدل خیلی خوب بود ولی بعضی اصطلاحات رو نتونستن درست ادا کنن و به نظر می آد اواخر کتاب دقت کمتری به خرج دادن. در کل شنیدنش خالی از لطف نیست

واقعا توضیح پربار تری راجع این کتاب نمی شد وارد کنید..؟!

موسیقی متن بسیار خوب و دلنشین،اما چندان صدای راوی و لحن خواندنش به دلم نمی نشست.

📙 *شلوارهای وصله دار|* رسول پرویزی در میان نظریه‌های نانوشته‌ای که در مورد آدم‌های طنزپرداز و شوخ‌طبع وجود دارد، یکی می‌گوید: آن‌ها خود را در پس این طنازی، پنهان می‌‌کنند و نشانه‌ی ضعف است. و دیگری می‌گوید: شوخ‌طبع‌ها باهوشند و معنای زندگی را بهتر درک می‌کنند. نوشته‌های کتاب شلوارهای وصله‌دار، ظن مرا نسبت به نظریه‌ی دوم قوی‌تر می‌کند. آن که مصائب گذشته را به زبان طنز می‌گوید، بسیار قوی‌تر از کسانی‌ست که رنج را کوله‌بارِ خمیدگی خود کرده‌اند. بنابراین، زعم من این است که ضعف یعنی آدم همه چیز‌ را جدی‌تر از آن که هست، ببیند. هنر‌ نویسنده آن است که در عین شوخ طبعی، جزئیات و عمق نگاه خود را به زیستن در قلم و واژگان آمیخته است. چنین است که بعد از گذر حدود هفتادسال از نگارش این کتاب، هنوز بر جان مخاطب می‌نشیند.

چرا انقدر غلط می خونید اقای پاکدل؟

امروز رفتم حافظیه قطعه هنرمندان سرخاک زنده یاد رسول پرویزی و یادم به قصه عینکم افتاد بعدش اومدم و این کتابشو خوندم روحش شاد

خیلی قشنگ بود من زیاد کتاب فارسی نمیخونم چون به نظرم خیلی غمگینه. مختصات جایی که ما زندگی می‌کنیم همیشه غمگین بوده ولی بودن کسانی مثل رسول پرویزی که جور دیگه ای نگاه کردن و از سختی ها و مرارت ها لبخند آفریدن. صدا و بیان مهدی پاکدل هم عالی بود و زیبایی کتاب رو دوچندان کرده. آهنگ های کلاسیک که بین اپیزود ها گذاشته شده هم عالیه یه تضاد جالبی به وجود آورده.

این کتاب فوق العاده است. راوی هم خوب میخواند. اما حیف که اغلب کلمات تلفظشان غلط است. بنظرم یک شیرازی و بندری باید این کتاب را بخوانند با لهجه خودشان.منکه قبلا کتاب متنی اش خوانده بودم متوجه میشدم. واقعا حیف است یک ناوارد بخواند.

بعضی از داستانهاش خوب بود ولی خوانش رو اصلا دوست نداشتم، برخلاف اینکه صدای خوبی دارن اقای پاکدل ولی خیلی جالب نبود، شاید صدا برداریش خوب نبوده با این حال خیلی لذت بخش نبود

چقد طنز تلخی بود ، اما زیبا بود :`)

بسیار شنیدنی. مخصوصا با صدای آقای پاکدل.

کتاب در داستان های عامیانه سیر می کنه و فضاسازی ها و انتقال حس و وصف های بسیار زیبا و دلنشینی رو منتقل می کنه که اگر دل به متن بدید در اون غرق می شید و لذت می برید. لحن جناب پاکدل عزیز هم تونسته در انتقال حس بسیار کمک کننده باشه و لذت رو دوچندان کنه.👌

زمانیکه برق ها قطع میشه گوش میکنم تصویر سازی میشه در ذهن و زیبا خوانده میشه

کتاب قدیمی با حال و هوای شیراز. مگه میشه دوسش نداشت