نقد کتاب بلندی‌های بادگیر؛ عاشقانه‌ای تاریک و فراموش‌نشدنی

امیلی برونته در سال ۱۸۴۷ با نخستین و تنها رمان خود جهانی آفرید که پس از حدود ۱۷۰ سال، مانند بادهای وحشی یورکشایر هرگز آرام نمی‌گیرد و همین ناآرامی است که رمان را نسل به نسل زنده نگه داشته و آن را از یک داستان عاشقانه‌ی ساده، به اثری تبدیل کرده است که ذهن و احساس خواننده را هم‌زمان می‌لرزاند. کتابی که در صفحه‌صفحه‌اش باد می‌وزد و هر بار خواندنش شبیه بازکردن پنجره‌ای است به دل طوفانی که هیچ‌گاه کاملاً فرو نمی‌نشیند. این رمان یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های ادبیات گوتیک و رمانتیک است و به مضمون‌هایی چون عشق خودویرانگر، انتقام، طبقه‌گرایی و هویت می‌پردازد.

بلندی‌های بادگیر داستان دو خانواده در دو عمارت مجاور است؛ عمارت وادرینگ هایتس و عمارت تراش‌کراس گرینج. روایت از زبان لاکوود، مردی غریبه آغاز می‌شود که به این منطقه آمده و گرینج را اجاره کرده است. او از رفتار سرد و عجیب صاحب‌خانه‌اش، هیتکلیف، شگفت‌زده شده و از خدمتکار خانه، نلی دین، می‌خواهد گذشته‌ی این مرد و این دو خانواده را برایش تعریف کند. نلی داستان را از سال‌ها پیش آغاز می‌کند؛ زمانی که پدر خانواده‌ی ارنشا، پسری یتیم و بی‌نام را پیدا کرده و با خود به خانه می‌آورد. میان او و کاترین، دختر خانواده، عشقی عمیق شکل می‌گیرد، اما پس از مرگ پدر، هیتکلیف تحقیر می‌شود و جایگاهش را از دست می‌دهد. کاترین برای رسیدن به موقعیت اجتماعی بهتر با ادگار لینتن ازدواج می‌کند. این عشق ناکام به کینه‌ای سوزان تبدیل می‌شود و هیتکلیف با بازگشت دوباره، زندگی همه‌ی اطرافیان را با انتقام ویران می‌کند؛ از تصاحب خانه‌ها تا تحقیر نسل بعد.