۱
پنج، شش سال گذشته را تنداتند مرور کردم. دوستیها، عشقها، مهرها، خودخواهیها، منیت ها، خودشیفتگیها، کین ها و حسادتها و دشمنیها را ...
واقع امراین است که تظاهر به قدرت با قدرت واقعی و راستین و اصیل، بسیار و بسیار توفیر دارد و دیگر این که اصلاً عیبی ندارد به جای تظاهر به قدرت و اصالت، اعتراف کنیم:" انسان موجود تنهایی ست و شاید این روزگار بیش و پیش از همیشه تنها شده است " و ورای بی معنا و پوچ بودن زندگی و با وجود تمام سوءتفاهمها و حسن نیتها به قول سوند برینکمن: " انسانها هنوز محتاج همان ایدههای قدیمی دنیای کهنند. و این نیاز شاید حتا بسیار بیش از پیش هم شده باشد:
به خوب بودن، به بخشودن، به عشق، به هنر، به معنای مرگ، به مسئولیت پذیری در قبال یکدیگر به.... و به تمام اموری از این دست که در این روزگاران بیش از پیش ناکارآمد و بیهوده جلوه میکنند.
به اموری چنین ناکارآمد در دنیایی که پول کارآمدترین ابزار آن است...
۲
گمانم تقلیل وضعیت نشر به " ذلت چاپ کتاب در دهۀ اول ۱۴۰۰ " خود گونهای لطف در حق ناشران و تبرئۀ ایشان به مدد و به واسطۀ معدود آثار انگشت شمار اندکی ست که در چنددهه گذشته چاپ و منتشر شدهاند.
البته نویسندگان ایرانی (و البته خود بندۀ …
