خدا تو را از نمازگزاران قرار دهد!
فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ أَبُو ثُمَامَةَ عَمْرُو بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلصَّائِدِیُّ قَالَ لِلْحُسَیْنِ: یَا أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ! نَفْسِی لَكَ اَلْفِدَاءُ، إِنِّی أَرَى هَؤُلاَءِ قَدِ اِقْتَرِبُوا مِنْكَ، وَ لاَ وَ اَللَّهِ لاَ تُقْتَلُ حَتَّى أُقْتَلَ دُونَكَ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ، وَ أُحِبُّ أَنْ أَلْقَى رَبِّی وَ قَدْ صَلَّیْتُ هَذِهِ اَلصَّلاَةَ اَلَّتِی دَنَا وَقْتُهَا. فَرَفَعَ اَلْحُسَیْنُ [عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ] رَأْسَهُ ثُمَّ قَالَ: ذَكَرْتَ اَلصَّلاَةَ، جَعَلَكَ اَللَّهُ مِنَ اَلْمُصَلِّینَ اَلذَّاكِرِینَ! نَعَمْ، هَذَا أَوَّلُ وَقْتِهَا.[۱]
وقتى أبو ثمامه عمرو بن عبدالله صاعدى آن وضع را دید به حسین گفت: «یا أبا عبد الله! جانم بهفدایت، من مىبینم اینها به شما نزدیك شدهاند، نه و الله، شما كشته نخواهى شد مگر اینكه ان شاء الله من پیش رویتان به قتل برسم، [اما] دوست دارم زمانى كه پروردگارم را ملاقات مىكنم این نمازى را كه وقتش نزدیك شده خوانده باشم». حسین سرش را بلند كرد و فرمود: «نماز را یاد كردى، خدا تو را از نمازگزاران و یاد كنندگان خویش قرار بدهد! آرى، الان اوّل وقت نماز است».
بدا به حال آنها که از رحمتم ناامیدند!
قَالَ نَوْفٌ الْبِکَالِیُّ: «رَأَیْتُ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ مُوَلِّیاً مُبَادِراً. فَقُلْتُ: أَیْنَ تُرِیدُ یَا مَوْلَایَ؟ فَقَالَ: دَعْنِی یَا نَوْفُ إِنَّ آمَالِی تُقَدِّمُنِی فِی الْمَحْبُوبِ. فَقُلْتُ: یَا مَوْلَایَ وَ مَا آمَالُکَ؟ قَالَ: قَدْ عَلِمَهَا الْمَأْمُولُ وَ اسْتَغْنَیْتُ عَنْ تَبْیِینِهَا …
