همین که لب از لب باز میکند تا مدح اهل بیت(ع) را بگوید و در ستایش آن بزرگواران نغمهسرایی کند، دلهای مستمعان با او همراه میشود. مناجاتخوانیهایش دلبستگان خاص خود را دارد. انگار این مناجات که از اعماق وجود خواننده برخاسته بر تار و پود وجود دیگران مینشیند. حاج ماشاءاللّه عابدیفرد مداح و پیر غلام اهل بیت(ع) بیش از ۴۰ سال است که در هیئتهای مختلف برای اهل بیت(ع) نوکری میکند و حنجرهاش را در این راه وقف کرده است. در عالم رفاقت هم میتوان روی او حساب باز کرد. برای همین است که نزدیک به چند دهه از رفاقت حاج قاسم نوری با ماشاءاللّه عابدیفرد میگذرد. گفتوگوی متفاوت ما با قاسم نوری درباره دوست قدیمیاش حاج ماشاءاللّه عابدیفرد خواندنی است.
رفاقتی که از مطالعه کتاب شروع شد
حاج قاسم نوری که گرد پیری بر موهایش نشسته وقتی صحبت میکند صدایش میلرزد. اما وقتی نام رفیق دیرینهاش به میان میآید مشتاقانه از او روایت میکند. او میگوید:« من متولد ۱۳۲۹ هستم و در خیابان ۱۷شهریور سکونت دارم. اعتقاد دارم که هر چه خداوند مقدر کرده باشد به ما میرسد و راضی و شکرگزار هستم. قصه رفاقت من و حاج ماشاءالله به زمانی برمیگردد که من و حاج ماشاءالله در مقطع چهارم دبیرستان در مدرسه «زمردیان» درس میخواندیم. آن زمان ۱۷ سال داشتم. از پنجره دیدم او در حیاط مدرسه که خیلی هم بزرگ نبود مشغول مطالعه دیوان اشعار «جودی» یکی از شاعران برجستهای است که سرودههای عرفانی بسیاری دارد. خودم را مشتاقانه به او رساندم و پرسیدم «اهل مداحی هستی؟» او با حالت متعجب پرسید:«چرا این سوال را میپرسی؟» بلافاصله به کتاب اشاره کردم. اینگونه دوستی من و حاج ماشاءالله شروع شد و تا امروز که بیشتر از ۴۰ سال از آن میگذرد ادامه دارد.»
