مداحی که زندگی‌اش منبر است<!-- --> | طاقچه
infinite

ویژه مشترکین بی‌نهایت

مداحی که زندگی‌اش منبر است

روایتی از اخلاق عملی حاج‌ماشالله عابدی‌فرد در گفت‌وگو با سیدخلیل نوری نجفی

مجله آیه

۴ دقیقه مطالعه

sharebookmark

شب‌های جمعه اگر گذرتان به بزرگراه شهید محلاتی و «مسجد‌الشهدا» بیفتد و دقایقی در برابر آن تامل کنید رفت‌وآمد پر شور و شوق مردمی را خواهید دید که برای شرکت در مراسم دعای کمیل آمده‌اند. صد البته همراه شونده با فرازهایی از دعای زیبا و دلنشین کمیل با صدای خوش حاج «ماشاءالله عابدی‌فرد». وقتی که وارد صحن مسجد‌الشهدا شوید هرقدر هم که بگردید حاج ماشاءالله را نخواهید یافت. همواره گوشه‌ای می‌نشیند و با صدای محزون و آرامَش دعا را می‌خواند بی‌آنکه ذره‌ای در فکر مطرح‌شدن باشد. با حاج سید خلیل نوری نجفی از قدیمی‌های مسجد‌الشهدا، از جلسات مناجات‌خوانی و دعای کمیل و خصوصیات حاج‌ماشاءالله گفت‌وگو کرده‌ایم.

از کوچه غریبان تا مسجد امین الدوله

تصویر دو مرد

حاج سید خلیل نوری نجفی متولد ۱۳۳۰ و بچه کوچه «غریبان» تهران است. به‌گفته خودش فاصله منزل پدری اش با مسجد« امین‌الدوله» خیلی کم بود طوری‌که نهایت به ۳۰-۴۰متر می‌رسید. همین همجواری با مسجد باعث شد ازهمان زمان کودکی پایش به مسجد باز شود. «اغلب اوقات سعی می‌کردم هر طورشده خودمان را برای نماز به مسجد برسانم و در نماز جماعت آیت‌الله حق‌شناس شرکت کنم. صحبت‌ها و درس‌های حاج‌آقا حق‌شناس یک‌طرف و دعاهای سیدعلی آقا میرهادی ازسوی دیگر باعث می‌شد که آدم پاگیر این مسجد و مراسم‌ شود که در آن برگزار می‌شد. به جز سیدعلی آقا میرهادی، آقا بزرگ میرخانی، آقا مصطفی و آقا حسن میرخانی هم بودند که از …

این نوشته‌ را پسندیدی؟

like
like

اطلاعات چاپ

این نوشته در شمارهٔ ۴ مجلهٔ همشهری آیه (دی ۱۴۰۳) منتشر شده است.