مروری بر یک قرن شعر عاشقانه‌ ایران از ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۹: از ونوس میلو تا ونوس نادر

والتر بنیامین در قطعه‌ای با عنوان «تنه‌دیس» (Torso) در کتاب «خیابان یکطرفه» می‌نویسد: «فقط آنکه به گذشته‌ي خویش به‌ چشمِ سقط‌جنینی ناشی از اجبار و احتیاج می‌نگرد می‌تواند در حال حاضر کمال استفاده را از آن ببرد. زیرا گذشته‌ی آدمی در بهترین حالت به مجسمه‌ی زیبایی می‌ماند که در جریان حمل‌ونقل تمامی اندام‌هایش را از کف داده است، و اینک از آن چیزی به‌جز کنده‌ي چوب یا تخته‌سنگی قیمتی به‌جا نمانده که آدم باید تصویر خیالیِ آینده‌ی خویش را از آن بتراشد.» گذشته‌ی‌ هر آدمی، بنا به نوشته‌ی بنیامین، پروژه‌ای‌ست ناتمام، مثل مجسمه‌ای دست‌وپاشکسته که ماده‌ی خام تصویرهای آینده می‌شود. راستش این وصف خواه‌ناخواه آدم را به‌یاد مجسمه‌ی ونوس میلو می‌اندازد، تندیسی مربوط به …