تو خطوطِ شباهت را تصویر کن:
آه و آهن و آهکِ زنده
دود و دروغ و درد را. ــ
که خاموشی
تقوای ما نیست.
احمد شاملو، دفترِ ابراهیم در آتش، تکهای از شعرِ اشارتی
۱. شمارهای که از نظر میگذرانید، ایستگاهِ چهارم وزن دنیاست؛ این شماره، برای ما بازگشت به مبدأ است، در سه شمارهی پیشین میزبان جمعی از شاعرانِ تمامی ایران بودیم و حالا دوباره از نو آغاز کردهایم و پذیرای شاعران همان استانها میشویم. مراحل انتشار چهارمین شماره، به مراتب دشوارتر از شمارههای پیشین بود و محدودیتهای پیشآمدهی عمومی و همهگانی، مزید بر علت شد و ناگزیر باعث تأخیرمان در چاپ شد؛ قطعی اینترنتِ سراسری، سبب شد تا ما که کارمان به صورت عمده بهواسطهی برنامههای ارتباطی مجازی پیش میرود، فلج شود. تحریریه نمیتوانست دسترسی به اطلاعات مجازی داشته باشد و از سویی دیگر، چون دامنهی کارِ ما گسترده است و با استانهای دیگر و شاعرانش گره میخورد، عدمدسترسی شاعران دیگر استانها به فضای مجازی نیز، مانعی شد برای ارسالِ آثارشان، تا وضعیت دوچندان گره بخورد.
اما به هر صورت در این شماره، علاوه بر طی روالِ ثابتی که در چاپ شعرِ فارسی در شمارههای پیشین داشتهایم، در پروندهای موضوعی، سیرِ تطور غزل معاصر ایران را بهصورت موردی و شاعر به شاعر بررسی کردهایم تا فضایی کلی از تحولات شعر کلاسیک فارسی ترسیم کنیم. در پروندهی دیگر به احمد شاملو پرداختهایم و شعرش را بهواسطهی قلم چند منتقد و شاعر داوری کردهایم. پوشهی هوای تازهی چهارمین شماره نیز، به فرشاد سنبلدل، شاعر و منتقد و …
