همه چیز نابود شده است، نخستین‌شان شعر

اگر در این بلبشو حال‌وحوصله‌ی خواندن شعرهای فارسیِ ده،بیست سال اخیر را، جز تک‌وتوک استثناهایی، ندارید و بناست درباره‌ی مجموعه ‌شعری که سال ۹۶ چاپ شده و اتفاقاً همین تازگی‌ها جایزه هم گرفته یادداشتی بنویسید، احتمالاً قبل از این‌که به ‌سراغ خودِ کتاب بروید، چرخی در اینترنت می‌زنید، به صفحه‌ی انتشارات نیماژ، ناشر این مجموعه شعر می‌روید و درباره‌ی آن حیوانِ مازیار نیستانی به مطلبی در سه بند (حول‌وحوش پانصد کلمه_ کمتر از نصفِ همین یادداشت کوتاه) می‌رسید با ارجاع به ژان‌پل سارتر، فریدریش نیچه، رولان بارت، بابک احمدی و خود شاعر: مازیار نیستانی. این البته گناه شاعر نیست (نیست؟) که کتابش این‌طور معرفی شده اما، به هر روی، تکلیف بسیار چیزها را روشن می‌کند، یا شاید هم نکند. باری، در ابتدای کتاب نقل‌قولی آمده از اینگبورگ باخمن،‌ شاعر اتریشی قرن بیستم، که لااقل قضاوت اولیه‌ی آدم را تا حدودی تصدیق می‌کند: «همه‌چیز نابود شده است، نخستین‌شان شعر». شاید این ارجاع، بنا به پیشنهاد خودِ شاعر، بهترین نقطه‌ی شروع باشد، سطری که برای خواندن کتاب البته دعوت‌کننده است اگر و فقط اگر موضع شاعر نیز همین باشد. باخمن با اشاره‌ای مختصر به نیستیِ شعر، از قضا بدان هستی بخشیده است. او سطری …