دههٔ ۱۳۳۰ ش/ ۱۹۵۰ م فصل تازهای در روند ویرایش کتاب در ایران بود. به سبب اهمیت همین دهه در منابع بسیاری آغاز ویرایش یا ویرایش جدید در ایران را از همین دهه پنداشتهاند که البته واقعیت ندارد و در بحثهای پیش به این نکته اشاره شد.
پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و چند ماه گفتوگو میان هیئتهای نمایندگی ایران و کنسرسیوم نفتی و صدور و فروش نفت، عایدات ایران افزایش یافت و بخشی از آن در حوزههایی صرف شد که بهطور مستقیم و غیرمستقیم بر روند نشر کتاب در ایران تأثیر گذاشت. افزایش نسبی درآمد سالانهٔ طبقهٔ متوسطِ باسوادِ شهری، طبقهای که مؤثرترین مخاطب اصلی نشر است، نیاز به کتاب را افزایش داد و این افزایش بر نشر و تولید انتشاراتی تأثیر گذاشت. چندین سازمان انتشاراتی بزرگ و کوچک در همین دهه تأسیس شدند، ازجمله: بنگاه ترجمه و نشر کتاب؛ سازمان نقشهبرداری کشور؛ شرکت سهامی انتشار؛ شرکت سهامی کتابهای جیبی (وابسته به مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین)؛ مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین؛ مؤسسهٔ انتشارات نیل.
افزون بر این، شماری از مؤسسههای انتشاراتی موجود فعال و فعالتر شدند و دامنهٔ برنامههای انتشاراتی خود را گسترش دادند، ازجمله: انتشارات ابنسینا، انتشارات اقبال، انتشارات دانشگاه تهران، انتشارات صفی علیشاه، مؤسسهٔ انتشارات امیرکبیر و چند ناشر دیگر.
بهموازات این افزایش، زبان انگلیسی که پس از جنگ جهانی دوم جای زبان فرانسوی را گرفته بود، بهعنوان زبان دوم بیش از دههٔ پیش رواج یافت، بر شمار مترجمان انگلیسی به فارسی، و نیز بر شمار کتابهای ترجمهشده از انگلیسی به فارسی افزوده شد. بر پایهٔ دادههای کتابشناختی ثبتشده در کتابشناسی ملی ایران، شمار کتابهای منتشرشده در ۱۳۳۳، که ۳۹۴ عنوان بود، در ۱۳۳۴ به ۷۹۷ عنوان افزایش …
