سال ۱۳۷۴، هفت نشریۀ کتابگزارانه متولد شدند. از نیمماهانه/ پانزده روز یکبار تا فصلنامه، سالنامه و گاهنامه. پنج نشریه در تهران؛ و مشهد و قم هرکدام یک عنوان. از هفت ادواری یادشده دو نشریه با نیّت نیمماهانه درآمدند. نخست مجلهٔ جهان کتاب که ۱۴ مهرماه چاپ شد و ۱۶ مهرماه ۱۳۷۴ به عرضهٔ عمومی رسید و دوم نشریهٔ دنیای کتاب که با تاریخ «نیمهٔ اوّل اسفند ۱۳۷۴» در ۱۲ صفحه با قطع ۴۲× ۵/۲۹ روی پیشخوان فروش قرار گرفت.
دنیای کتاب، ۸ شماره بهتناوب تا آبان ماه ۱۳۷۵ پایید. به یکسالگی نرسید و به تاریخ پیوست. چرا که تاب ضرر بیشتر مالی را نداشت اما جهان کتاب در برابر سه سال زیان دوام آورد و در سال نخست ۲۴ شماره در ۲۰ مجلد منتشر کرد. این مجله که فاصلهٔ انتشارش را بنا بر خواست شماری پَخشگر، فروشنده، خواننده و به سبب افزایش هزینهها به ماهنامه و بعد دوماهنامه تغییر داد به استناد روی جلد با انتشار شمارهٔ ۴۱۰ (فروردین- اردیبهشت ۱۴۰۴) سال سیام را گذراند و اگر سرآغاز انتشار را در نظر بگیریم با شمارهٔ ۴۱۲ (امرداد- شهریور ۱۴۰۴) پایان سال سیام را سپری خواهد کرد.
سی سال ماندگاری با همهٔ دشواریها و در میان انبوه مجلههای «ارتقا»آفرین با سرمایهٔ ادارهها و دانشگاهها اعجاز را رقم میزند. به قول فخرالدین مَزارعی: «گفتی که شاهکار شما در زمانه چیست؟/ باللّه که زنده بودن ما شاهکار ماست».
در این سی سال چه نشریههایی به عرصه آمدند. کدامها ماندند و افتان و خیزان به راه خود ادامه میدهند. گردانندگان چه ادواریهایی عطای کار را به لقایش بخشیدند و رفتند. چه سکاندارهای جوان و فراجوانی که با هزارها امید در سالهای اخیر شروع به کار کردهاند داستان دیگری است که به وقتش بدانها باید پرداخت اما جهان کتاب در این سه دهه …
