من یک پانک پیرم که ازقضا با حیوانات هم حرف می‌زنم

هارپرز — «نجواگرِ کلاغ‏ها» که پشت درِ حیاط خانۀ آدام فلورین و دنی فیشر، در اوکلندِ کالیفرنیا، ظاهر می‏شود بلوز گرم‏کن سیاه‏ به تن کرده، دستکش سیاه پوشیده و نقابی سیاه به صورت زده است. چند هفته ‏ای از اوج‏ گیریِ کرونا گذشته و آدام در ابتدا تصور می‏کند لباس مخصوصِ نجواگر برای پیشگیری از بیماری است. اما درحقیقت، لباس‏های او پوشش مبدّل بوده ‏اند. «این‏طوری کلاغ‏ها تشخیصم نمی‏دهند و -جسارت نباشد- من را همدست شما نمی‏دانند».

این کار‏ها به نظر آدام کمی عجیب می ‏آید، اما او و همسرش چاره ‏ای ندارند. اوضاع خیلی خراب شده بود. آن‏ها، دو روز پیش‌ازاین، وقتی پشتِ خانه ‏شان سروصدای زیادی می‏شنوند لینا، نوزاد چهارماهه‏ شان، را از خواب بیدار می‏کنند. دنی، که یکی از قدیمی‏ترین دوستانم است، می‏بیند تودۀ ترسناکی از کلاغ‏ها یک گوشۀ حیاط جمع شده ‏اند، قارقار می‏کنند و دورِ سگشان، مونا، حلقه زده ‏اند. انگار که می‏خواهند او را از جا ‏بکنند یا، وحشتناک ‏تر، همان‏جا او را ‏بکشند (دنی بعدها با حالتی غصه ‏دار از من پرسید که «می‏دانی به دستۀ کلاغ‏ها چه می‏گویند؟ می‏گویند مِردِر [۱]»). دنی فریاد می‏زند و به‌طرف مونا می‏دود و آن‏قدر کلاغ‌ها را می‌تاراند تا بتواند سگش را به خانه بیاورد.

از آن روز به بعد، هر بار که آدام یا دنی در ایوان پشتی قدم می‏زدند، کلاغی فریاد می‏کشید و دستۀ کلاغ‌ها، چنان‌که گویی احضار شده باشند، برمی‏گشتند و ولوله ‏ای برپا می‏کردند که صدا به صدا نمی‏رسید. گاهی کلاغ‏ها به‏ سویشان شیرجه می‏روند یا وقتی مونا برای قضای حاجت بیرون می‏رود به او حمله می‏کنند. آدام که حیوان را برای پیاده ‏روی می‏بَرد، کلاغ‏ها به‏ سرعت فرود می ‏آیند و تعقیبشان می‏کنند. تصمیم می‌گیرد مونا را در محله‏ های دیگر …