گاردین — درست بعد از ساعت هفت و بیست دقیقۀ بیستم اکتبر ۱۹۸۱، حدود صد مهمان برای مراسم اهدای جایزۀ بوکر در تالار استِیشنِرز هالِ لندن با دیوارهای تماماً چوبیاش نشستند. شام عبارت بود از موس آووکادو و قارچ مزهدارشده، فیلۀ ماهی سوخاری، سینۀ پرشدۀ قرقاول، پنکیک گیلاس و دسر فندقی. ترکیب ناشناخته و شیک منوی غذا (آووکادو!) حاکی از آن بود که جایزۀ آن سال، دستکم این بار، جایزهای مدرن است (قبلاً در سال ۱۹۷۵، سوپ «لاکپشت سبز» سرو شده بود، غذایی که بهکلی از عصر دیگری آمده بود). گهگاه در میان مهمانان چهرههای فرهنگی برجستۀ لندن هم به چشم میخوردند، مثل جوآن بِیکوِل، آلن ینتوب، کلر تومالین. صندلیها را طوری چیده بودند تا اگر ایتالو کالوینو در آخرین لحظات خودش را رساند، بتوانند تغییرشان بدهند.
بیبیسی هم پوشش زندۀ تلویزیونی از مراسم را از همان سال بهطور منظم آغاز کرد، مسئلهای که، در عصر باشکوه شبکههای تلویزیونی، نقشی اساسی در شهرت این جایزه داشت، درست بهاندازۀ رسواییهای بهدقت هدایتشدۀ پیرامونش که خبرشان مدام مثل بمب صدا میکرد. سال پیشازآن، آنتونی برجس درخواست کرده بود نتیجه را از قبل به او اطلاع دهند، چون اگر ویلیام گلدینگ جایزه را برده باشد -که همینطور هم شد- در مراسم شرکت نخواهد کرد. [۱] مارتین گاف، گردانندۀ بوکر، ماجرا را افشا کرد و قهرِ ادبی برجس به خوراک تیترهای خندهدار خبری تبدیل شد. طی ۳۴ سال مسئولیت گاف، خردهخبرهای نصفهنیمۀ فراوان دیگری هم بودند که از اتاق داوری به بیرون درز کرده بودند. هیلاری منتل، که در ۱۹۹۰ داور این جایزه بود، به من میگوید «وقتی که از وجود این افشاگریهای هدفمند و غالباً بسیار گمراهکننده باخبر شدم، یکجورهایی وحشت کردم». با همین تمهیدات بود …
