در کویر سمنان گفتند ستاره دنبالهدار سوچینسان اطلس را احتمالاً ۸۰ هزار سال پیش، انسانهای نئاندرتالی دیدهاند؛ و حالا در مهرماه ۱۴۰۳ برحسب اتفاق یا خوشاقبالی ما این ستاره دوباره دیده شد. این ستاره که هر ۸۰ هزار سال یک بار خودش را در آسمان نشان میدهد تودهای متشکل از یخ و سنگ است که در مدار خورشید میچرخد. خورشید مواد تشکیلدهنده این ستاره را تبخیر میکند و بعد دنباله درخشانش بهوجود میآید.
کویر ابتدای سفر سمنان نبود. خیلی اتفاقها افتاده بود که من و گروهی از نویسندگان، وسط کویر سمنان پشت تلسکوپ ایستاده بودیم به رصد آسمانی که انگار از هرطرف وصل شده به خاک. همانجا فکر کردم خاک عجب چیزی است! کدام میراث یا منبع ارزشمندی است که گروه بزرگی از آدمها به اتفاق مِهرش را داشته باشند؛ به جز خاک! دنیا محل زندگی همه مردم جهان است و ما تنها به قسمت کوچکی از آن دل بستهایم؛ و سمنان قسمت کوچکتری از آن تکه کوچکِ جهان بود. بنابراین فرقی نمیکرد که ما از البرز تا سمنان ۲۷۵ کیلومتر راه را طی کرده و رسیده باشیم به مقصد؛ یک جایی مثل …
