کتاب یادی از ایران

کتاب یادی از ایران اثر ایوب گبانچی، اثری متفاوت است که نگاهی جامع به کشور ایران در گذر تاریخ دارد و مانند آموزگاری صبور، با بهم دوختن این رشته‌های پیوسته سعی می‌کند، از ایران سخن بگوید. 

درباره کتاب یادی از ایران

ایران، کشور پهناوری که همیشه مورد هجوم حملات دشمنان و مشکلات و مسائل خارجی و داخلی قرار داشته است، کشوری که در نهایت شکوه، مانند نگینی در میان کشورهای همسایه‌اش می‌درخشد و پر است از بزرگانی که همیشه در راه اعتلا و سرافرازی ایران قدم برداشتند، تاریخی غنی دارد. 

اگر از رهگذر تاریخ این کشور را بررسی کنیم، چیزهای بسیاری یاد می‌گیریم. چه درباره آداب و رسوم و اعتقاداتی که ایرانیان داشتند و چه درباره زبان و فرهنگشان. از اینکه هرکدام از شهرهای ایران به چه چیزی معروف بودند و چه وضعیتی داشتند تا پایتخت‌ها که محل آبادی و آبادانی بودند و تخت شاهی در آن مکان قرار داشته است. زنان در تاریخ ایران چه نقشی داشتند؟ آیا همیشه در پستوها قایم می‌شدند یا با شجاعت به میدان می‌آمدند و دوشادوش مردان در زمینه‌های مختلف به فعالیت مشغول بودند؟

یادی از ایران، کتابی است که به زبان ساده، تمام این حقایق تاریخی را مورد کاوش قرار می‌دهد. ایوب گبانچی با نگاهی جامع و تیزبین، مسائلی را بررسی می‌کند که شاید در کتب دیگر کمتر به آن‌ها برخورد کنیم. این اثر، در تلاش است تا تاریخ را همانگونه که هست به نشان دهد؛ آموزگاری که حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد و می‌تواند مانند چراغ راهنمایی در ادامه مسیر به ما کمک کند.

کتاب یادی از ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر دوست دارید با تاریخ کشور ایران که سرشار از فراز و نشیب است، آشنا شوید، کتاب یادی از ایران به شما کمک می‌کند.

بخشی از کتاب یادی از ایران

ما از تاریخ چه یاد گرفته‌ایم؟

تاریخ تنها رشته پیوسته شاد و ناشاد نیست.

تاریخ رشته پیوسته‌ای از آزمون‌ها، کامیابی‌ها، ناکامی‌ها، شوربختی‌ها، پیروزی‌ها، خردمندی‌ها و نابخردی‌ها در زندگینامه انسان‌ها بوده که آرمان آن رسیدن به واقعیت هستی در زمان و مکان است.

تاریخ هر تبار و مردمی شناسنامه آنان است و هر باشنده‌ای بی‌شناسنامه گمنام خواهد ماند، داشتن و دانستن تاریخ از بایسته‌های انسانی است.

تاریخ همیشه آموزگار انسان بوده است.

تاریخ داشتن، یعنی هستی داشتن، همیشه بودن، در همه زمان گشتن، هنر و فرهنگ آفریدن، تاریخ تنها به ما پیروزی یا شکست، فروغ یا فرود، نابودی یا بودگی نمی‌دهد، تاریخ آموزشگاهی جاودانه است که در آن از پیدایش تا فرسایش، از آغاز تا پایان، از درگیری تا سازش انسان‌ها با طبیعت، از پیشرفت تبار و فرهنگی، تا فروپاشی و دگرگونی آن، از دوستی‌ها تا دشمنی‌ها، از ناآگاهی و نادانی تا شناخت و دانایی، از خدابانویی، چند خدایی تا یگانه‌پرستی و تک‌خدایی همه و همه را به سان یک داستان، یک نمایش و رویداد به ما نشان می‌دهد. تاریخ نباید با شور و عشق و نه از سر کینه نوشته شود اما برخی از کتب، نوشته و روایات تاریخی که خوانده یا در دست داریم آنچنان دچار واژگونی، سلیقه‌نویسی، دروغ‌پردازی و دستکاری زیرکانه، قرار گرفته که انسان را به چالش، و گاهی به کژاندیشی و گمراهی می‌کشاند. شاید بر پایه این شوند (سبب) است که باید پذیرفت دستاوردهای تاریخ فریبنده هستند؛ زیرا جُستار تاریخ‌نگاری روان نیست.