کتاب نامه هایی به دخترم

کتاب نامه هایی به دخترم نوشته روزبه پیروز،نامه‌های نویسنده به دخترش است که در چهل‌‌سالگی نوشته است. 

نویسنده درباره  کتابش می‌گوید من این نامه‌ها را با این نیت نوشته‌ام که دفترچهٔ راهنمایی باشد برای راه انداختن و هدایت آن قایق کوچک. البته در این زمینه آموزش‌های زیادی وجود دارد. پدرها و مادرها، معلم‌ها، دوستان و حتی غریبه‌ها مدام در حال پند و نصیحت هستند و می‌خواهند به ما بگویند چکار باید انجام دهیم. اما نصایح آنها اغلب پراکنده و غیرمتمرکزند و در مواردی که نیاز به توضیحات فلسفی است، تنها به موارد کاربردی می‌پردازند. این‌ها ممکن است برایت مفید باشد یا نباشد. همچنین دلیل دیگر من برای نگارش این نامه‌ها، تشریح افکارم برای خودم است تا پس از من نیز در این دنیا به جا بماند اما امیدوارم بتواند برای تو نیز کمک کوچکی باشد. 

این کتاب روایت عشق و نگرانی روزبه پیروز برای دخترش واله است و با زبانی شیرین برای خواننده روایت می‌شود.

خواندن کتاب نامه هایی به دخترم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به نامه و دلنوشته پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نامه هایی به دخترم

همهٔ این ارتباطات مانند همهٔ روابط دیگر زندگی همیشه هم به این دلپذیری که گفتم نیست. خیلی از بچه‌ها و والدین یا حتی خیلی از خواهر و برادرها از عشقی که به‌طور طبیعی لازمهٔ این نوع روابط است، برخوردار نیستند. همچنین ممکن است روابط به حالت‌های مختلف تبدیل شود و دچار تغییر و تحول گردد. البته پیوندهای خانوادگی آن‌قدر قوی هستند که عشق معمولاً در درون خانواده‌ها وجود دارد. البته عشق حتی در میان پیوندهای پرقدرت خانوادگی نیز ممکن است بسیار شکننده باشد و این نشان‌دهندهٔ این واقعیت است که عشق خودبه‌خود و اجتناب‌ناپذیر نیست و حتی در فطری‌ترین نوع روابط هم نیاز به مراقبت مداوم دارد؛ مانند گیاهی در باغچه که اگر آبیاری شود شکوفه می‌دهد اما اگر مورد بی‌توجهی واقع شود، می‌میرد.

می‌خواهم کمی درنگ کنم و به این موضوع بیندیشم که عشق رایج است و به وجود می‌آید اما حتی میان نزدیکترین اقوام خونی یک امر فراگیر نیست. این بدان معناست که عشق با اینکه به‌طور طبیعی از طریق علقه‌های میان مادر و فرزند یا دو خواهر برانگیخته می‌شود اما جزء لاینفک و ذاتی این روابط به حساب نمی‌آید. همین‌طور باید عشق را مستقل از روابط خانوادگی در نظر گرفت و باید ببینیم چطور می‌توانیم از حضور عشق در این روابط بهره‌مند باشیم.

یکی از بدترین اشتباهاتی که ممکن است در زندگی مرتکب شویم، این است که عشق را امری بدیهی تلقی کنیم و قدرش را ندانیم. شاید خودخواهانه به‌نظر برسد که من به‌عنوان پدرت این حرف را بزنم، اما سرمایه‌گذاری پرشور در عشق و پرورش عشق مشترک با نزدیکان یکی از بزرگترین هدیه‌هایی است که در زندگی می‌توانیم به خودمان بدهیم. اگر برای روابط ما- با مادرها، پدرها، خواهر و برادرها و اقوام، زمان، انرژی و ذوق به خرج دهیم، روابط ما هم در عمق ریشه رشد می‌کند و هم شاخه‌های تازهٔ بسیاری می‌رویاند. هر شاخهٔ جدید به منزلهٔ بعد تازه‌ای از آن ارتباط است. مثلاً وقتی پسری از پدرش مشورت شغلی بخواهد یا با پدرش به ماهی‌گیری برود یا صبورانه به داستان‌های خاطره‌انگیز و طولانی پدرش گوش بسپارد، درواقع شاخهٔ تازه‌ای در ارتباط آنها در حال شکل‌گیری است.