کتاب نیماد

نیماد داستانی سمبلیک و خیالی نوشته حیدر نصیبی است. بچه‌ای در خانواده‌ای روستایی به دنیا می‌آید. یک بچه استثنایی که هنگام به دنیا آمدن می‌خندد، اما همزمان با به دنیا آمدن بچه، موجود کریهی گوشه کلبه ظاهر می‌شود و خودش را فقر معرفی می‌کند: «طفل پا به دنیا گذاشت و لخت و عریان، آویزان در دستان اجه گل قرار گرفت. مادر از شدت درد بیهوش شد اما چیزی که بیش از همه افراد داخل اتاق را متعجب کرده بود، خندهٔ نوزاد بود. اجه گل و نَنَه حوری از تعجب دهانشان باز مانده بود. به‌طور طبیعی، وقتی نوزاد آویزان از دو پا، ضرباتی به پشتش وارد می‌شود، شروع به گریه می‌کند، اما این طفل داشت می‌خندید و آن دو پیر جهان‌دیده را انگشت‌به‌دهان باقی گذاشته بود. پس از لحظاتی اجه گل به خود آمد و گفت: - جلل خالق! انگار حق با خورشید بود. این بچه واقعاً استثنائیه ... نه به اون که دل از اون دنیا نمی‌کند، نه به این‌که این‌طور به این دنیا می خنده!!!! بعد رو به ننه حوری کرد و گفت: - این بچه، نظرکرده‌ست! مادربزرگ که هاج‌وواج مانده بود گفت: - حتماً همین‌طوره! پس از دقایقی که هردو با دهان باز می‌نگریستند، بچه را با حیرت و تعجب قنداق پیچ کردند و کنار مادر خواباندند.» نویسنده در این داستان سمبلیک از دست و پنجه نرم کردن انسان با سختی‌ها و ناملایمات زندگی و امتحان‌های الهی سخن گفته است.