کتاب هلالی جغتایی

درالدین هلالی استرآبادی از بزرگترین شاعران اواخر قرن ۹و اوایل قرن ۱۰ هجری قمری است که اصالتاً از ترکان جغتایی است. او در هرات متولد شد و از ملازمان امیر علیشیر نوایی بود. شهرت او به خاطر غزل‌هایش است و مثنوی‌های شاه و درویش (شاه و گدا)، صفات‌العاشقین و لیلی و مجنون او نیز معروف است. او به دست امیر عبیدالله خان ازبک که او را به دلیل کینهٔ شخصی به تشیع متهم کرده بود، به قتل رسید. البته تشیع او را از روی اشعارش نمی‌توان استخراج کرد چرا که در آثارش گاه از خلفای راشدین و گاه از ائمهٔ شیعه نام برده و چنان می‌نماید که به مقتضای زمان به این سو و آن سو متمایل می‌شده است. این کتاب مجموع اشعار هلالی جغتایی و برگرفته از وبگاه ادبی گنجور است. نمونه‌ای از غزل‌های هلالی را می‌خوانید: من کیستم تا هر زمان پیش نظر بینم ترا؟ گاهی گذر کن سوی من، تا در گذر بینم ترا افتاده بر خاک درت، خوش آنکه آیی بر سرم تو زیر پا بینی و من بالای سر بینم ترا یک بار بینم روی تو دل را چه سان تسکین دهم؟ تسکین نیابد، جان من، صد بار اگر بینم ترا از دیدنت بیخود شدم، بنشین ببالینم دمی تا چشم خود بگشایم و بار دگر بینم ترا گفتی که: هر کس یک نظر بیند مرا جان میدهد من هم بجان در خدمتم، گر یک نظر بینم ترا صد بار آیم سوی تو، تا آشنا گردی بمن هر بار از بار دگر بیگانه تر بینم ترا تا کی هلالی را چنین زین ماه میداری جدا؟ یارب! که ای چرخ فلک، زیر و زبر بینم ترا