کتاب قانون هفتم آدم های تنها

کتاب قانون هفتم آدم‌های تنها نوشته زینب ایمان طلب، داستان دختری به نام حبیبه است که پس از جابه‌جایی به مدینه، دوست‌پیداکردن را کاری دشوار می‌بیند. او برای تنها‌ماندن قانون می‌سازد، اما برخوردهای روزمره‌اش همیشه مطابق این قانون‌ها پیش نمی‌روند. انتشارات موسسه فرهنگی منادی تربیت این کتاب را با تصویرگری مریم ناجی منتشر کرده است. داستان، نگرانی کودک از پذیرفته‌نشدن را در کنار دوستی، همدلی و آشنایی با ارزش‌های دینی قرار می‌دهد؛ آن هم از نگاه دختری که میان میل به داشتن دوست و ترس از نزدیک‌شدن به دیگران مانده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قانون هفتم آدم های تنها

کتاب قانون هفتم آدم‌های تنها نوشته زینب ایمان طلب، داستانی برای کودکان است که تجربه‌ی تنهایی را از نگاه یک دختر روایت می‌کند. حبیبه همراه خانواده‌اش به‌دلیل بیماری مادر، خانه‌ی آشنا و دوست‌داشتنی خود را ترک کرده است. او حالا در خانه‌ی مادربزرگ زندگی می‌کند و باید در محیطی تازه برای خودش دوست پیدا کند. روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان حرف‌های بزرگ‌ترها و احساس کودک را نشان می‌دهد: مادر، پیداکردن دوست را نیازمند پیش‌قدم‌شدن می‌داند، اما حبیبه دلش می‌خواهد دیگران خودشان سراغش بیایند. خیال‌پردازی او درباره‌ی دوستانی که همه‌ی وسایلشان را در اختیارش می‌گذارند، لحنی شوخ به داستان داده است. این شوخی‌ها در کنار نگرانی از پذیرفته‌نشدن قرار گرفته‌اند. قانون‌های تنهایی نیز بیشتر از آنکه تصمیم‌هایی محکم باشند، نشان می‌دهند حبیبه چگونه برای ترس‌ها و دلخوری‌هایش دلیل پیدا می‌کند. کودک، نشانه‌های اطرافش را مطابق تصور اولیه‌ی خود معنی می‌کند و گاهی پیش از روبه‌روشدن با دیگران، پاسخ منفی آن‌ها را در ذهنش می‌سازد.
کتاب قانون هفتم آدم‌های تنها، فضای مدینه را از مسیر نخلستان، نهر، مسجد و کوچه‌ها پیش چشم می‌آورد. این مکان‌ها فقط پس‌زمینه نیستند؛ هرکدام فرصتی برای برخورد شخصیت‌ها و شناخت شکل‌های مختلف همراهی فراهم می‌کنند. دختران هم‌سن‌وسال حبیبه، برخلاف انتظار او، رفتاری پذیرا دارند. حضور آن‌ها امکان مقایسه‌ی باورهای راوی با اتفاق‌های بیرونی را فراهم کرده است. روایت همچنین تصویری از مهربانی ارائه می‌دهد که به بخشیدن خوراکی محدود نیست و آموزش‌دادن، وقت‌گذاشتن و توجه به نیاز دیگران را هم دربرمی‌گیرد. مضمون دینی از همین رفتارها وارد داستان می‌شود و موضوع کمک‌کردن دوستان به یکدیگر را برجسته می‌کند. تقسیم روایت براساس قانون‌های شماره‌دار، تغییر برداشت حبیبه را دنبال‌کردنی می‌کند؛ هر قانون در موقعیتی شکل می‌گیرد که احساس او بر قضاوتش اثر گذاشته است. تصویرگری مریم ناجی نیز با قالب مصور کتاب همراه شده است. تجربه‌ی خواندن این داستان، بیش از دنبال‌کردن یک جست‌وجو، همراه‌شدن با ذهن کودکی است که هنوز میان تنها‌بودن، تنها‌ماندن و نادیده‌گرفته‌شدن تفاوت روشنی نمی‌بیند. داستان از دل همین تفاوت‌ها، پرسشی درباره‌ی اعتماد به دیگران و پذیرفتن همراهی آن‌ها پیش می‌کشد.

خلاصه کتاب قانون هفتم آدم های تنها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
حبیبه پس از بیماری مادرش همراه خانواده به مدینه و خانه‌ی مادربزرگ می‌آید. او چند بار برای پیداکردن دوست از خانه بیرون می‌رود، اما زود برمی‌گردد و تصمیم می‌گیرد تنها بماند. حبیبه برای این تصمیم قانون‌هایی هم می‌سازد؛ نخستین قانونش این است که هیچ‌وقت دنبال دوست نرود. پدر از دختر مهربانی در نخلستان حرف می‌زند و حبیبه را همراه خود می‌برد تا شاید او را ببیند. دختر آنجا نیست، اما چند کودک دیگر پیشنهاد می‌کنند در پیداکردنش کمک کنند. جست‌وجوی آن‌ها از نخلستان به مسجد و کوچه‌های شهر می‌رسد. حبیبه در طول راه، درباره‌ی دختری می‌شنود که به دیگران خوراکی می‌دهد و به بچه‌ها قرآن یاد می‌دهد. او همچنان خودش را تنها می‌داند، درحالی‌که رفتار همراهانش با قانون‌هایی که ساخته است جور درنمی‌آید.

چرا باید کتاب قانون هفتم آدم های تنها را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب قانون هفتم آدم‌های تنها را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، ترس کودک از پذیرفته‌نشدن در جمع را نشان می‌دهد.
• قانون‌های حبیبه فرصتی برای گفت‌وگو درباره‌ی تفاوت تصورهای نگران‌کننده با رفتار واقعی دیگران فراهم می‌کنند.
• داستان، همدلی را در موقعیت‌هایی مانند همراهی، بخشیدن خوراکی و آموزش‌دادن نشان می‌دهد.
• مضمون دینی در پیوند با دوستی و مسئولیت دوستان در برابر یکدیگر مطرح می‌شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب قانون هفتم آدم‌های تنها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کودکان بالای ۱۰ سال که به داستان‌های دوستی علاقه دارند.
• کودکانی که پس از جابه‌جایی، نگران ورود به جمع‌های تازه‌اند.
• والدین و مربیانی که برای گفت‌وگو درباره‌ی همدلی و ارزش‌های دینی داستان می‌خوانند.