کتاب گوش سپاری رادیکال

کتاب گوش سپاری رادیکال (Radical Listening) نوشته کریستین فون نیووربرگ و رابرت بیواس - داینر، تفاوت میان شنیدن کلمات و گوش‌سپردن به انسان‌ها را بررسی می‌کند. نویسندگان نقطه‌ی آغاز شنونده‌بودن را نه تماس چشمی یا تکرار گفته‌های دیگران، بلکه روشن‌کردن نیت شنونده می‌دانند. بحث اصلی بر این سؤال متمرکز است: هدف گفت‌وگو فهمیدن است، قدردانی است یا کمک به حل مسئله؟ پاسخ‌های متفاوت، شیوه‌های متفاوتی از توجه و مشارکت را می‌طلبند. آزاد حلوی این کتاب را ترجمه و نشر سنجاق آن را به صورت الکترونیکی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گوش سپاری رادیکال

کتاب گوش سپاری رادیکال نوشته‌ی کریستین فون نیووربرگ و رابرت بیواس - داینر، موضوع گوش‌دادن را در پیوند با کیفیت روابط شخصی و حرفه‌ای بررسی کرده است. نویسندگان از مهارت‌های شناخته‌شده‌ی گوش‌سپاری فعال، مانند بررسی برداشت شنونده از گفته‌های گوینده، آغاز می‌کنند اما بحث را به رفتارهای قابل‌مشاهده محدود نمی‌کنند. مسئله‌ی اصلی، موضعی است که شنونده پیش از شروع مکالمه و هنگام ادامه‌ی گفت‌وگو اتخاذ می‌کند. شنونده ممکن است ظاهراً ساکت باشد اما در ذهن خود پاسخ آماده کند، دنبال خطا بگردد یا فرصتی برای بیان تجربه‌های خودش بجوید. نویسندگان چنین وضعیت‌هایی را از حضور همراه با توجه جدا می‌کنند.

کتاب گوش سپاری رادیکال در بخش اول، هنر ارتباط صحیح را از طریق دو فصل مزایای گوش‌سپاری رادیکال و نیت معرفی می‌کند. بخش دوم به سه مهارت درونی اختصاص دارد: توجه‌کردن، آرام‌سازی و پذیرش. کریستین فون نیووربرگ و رابرت بیواس - داینر در معرفی چارچوب، سه مهارت بیرونی را نیز توضیح داده‌اند: به‌ رسمیت‌شناختن، پرسش‌گری و میان‌پریدن. حضور مهارت آخر نشان می‌دهد که سکوت همیشگی، معیار کافی برای شنونده‌ی خوب‌بودن نیست؛ وقفه‌ای همراه با علاقه ممکن است مشارکت را نشان دهد. مثال‌های محیط کار، روابط دوستانه و نقش‌های حرفه‌ای، تفاوت نیازهای گویندگان را روشن می‌کنند.

پژوهش‌های مربوط به همکاری سازمانی و یادگیری نیز پشتوانه‌ی بحث درباره‌ی اهمیت گوش‌دادن در کار هستند. پرسش‌های پایان فصل‌ها فرصتی برای بررسی عادت‌های شخصی فراهم می‌کنند. متن از مخاطب می‌خواهد میان پذیرش حق دیگری برای بیان دیدگاهش و موافقت با محتوای آن دیدگاه تفاوت بگذارد. این تمایز، زمینه‌ای برای فهم اختلاف‌نظر بدون حذف صدای طرف مقابل فراهم می‌کند.

خلاصه کتاب گوش سپاری رادیکال

نویسندگان در کتاب گوش سپاری رادیکال استدلال می‌کنند که شیوه‌ی گوش‌دادن باید با هدف تعامل و نیاز گوینده تناسب داشته باشد. چارچوب اصلی، شش انگیزه را در دو گروه قرار می‌دهد: ارتباط، قدردانی و تأثیرگذاری در گروه اجتماعی جای می‌گیرند؛ یادگیری، فهمیدن و حل‌کردن به فرایندهای فکری مربوط‌اند. شنونده برای دنبال‌کردن این هدف‌ها به مدیریت توجه، آرام‌کردن گفت‌وگوی ذهنی و پذیرفتن امکان طرح دیدگاه‌های متفاوت نیاز دارد. رفتارهایی مانند طرح سؤال و به‌ رسمیت‌شناختن تلاش‌های دیگری، وجه بیرونی این مشارکت هستند. موانعی مانند مقایسه‌کردن، رقابت بر سر دشواری تجربه‌ها، ذهن‌خوانی و توصیه‌ی ناخواسته می‌توانند مسیر گفت‌وگو را منحرف کنند.

پیام محوری این است که نیت خیر به‌تنهایی کافی نیست؛ نوع حمایت نیز باید با خواسته‌ی طرف مقابل همخوان باشد. شنونده‌ی مؤثر صرفاً منتظر نوبت حرف‌زدن نمی‌ماند و نقش خود را در شکل‌گیری تجربه‌ی مشترک می‌شناسد.

چرا باید کتاب گوش سپاری رادیکال را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب گوش سپاری رادیکال را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تمایز میان جمع‌آوری اطلاعات و ساختن ارتباط را روشن می‌کند.
• شش انگیزه‌ی گوش‌دادن را برای شناخت هدف مکالمه توضیح می‌دهد.
• عادت‌های پنهانی مانند ذهن‌خوانی و آماده‌کردن پاسخ را آشکار می‌کند.
• نقش مکث، سؤال و مشارکت شنونده را در کنار هم بررسی می‌کند.
• پرسش‌های پایان فصل‌ها به بازبینی تجربه‌های شخصی کمک می‌کنند.

خواندن کتاب گوش سپاری رادیکال را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب گوش سپاری رادیکال به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• مدیرانی که به کیفیت گفت‌وگوهای تیمی اهمیت می‌دهند.
• کوچ‌ها و درمانگرانی که نیازهای متفاوت گویندگان را بررسی می‌کنند.
• خوانندگانی که می‌خواهند عادت توصیه‌کردن یا دفاع‌کردن هنگام شنیدن را بشناسند.
• علاقه‌مندان به ارتباطات انسانی و فهم اختلاف‌نظرها.

بخشی از کتاب گوش سپاری رادیکال

«داستانی طنزآمیز دربارهٔ سه فرد وجود دارد که می‌خواهند در سختی‌های دوران کودکی از یکدیگر پیشی بگیرند. نفر اول می‌گوید: 'آن‌قدر فقیر بودم که مجبور بودم روی پیاده‌رو داخل یک چادر بخوابم.' نفر دوم بلافاصله می‌گوید: 'چادر؟ تو چادر داشتی؟ من فقط یک تکه مقوا داشتم!' نفر سوم که نمی‌خواهد عقب بماند، می‌گوید: 'مقوا؟ من عاشق این بودم که یک تکه مقوا داشتم تا حداقل از باران در امان باشم!'

انسان‌ها موجوداتی اجتماعی‌اند و برای دوستان و همکاران کاملاً رایج است که چالش‌هایی را که با آن روبه‌رو هستند با یکدیگر در میان بگذارند. ممکن است همکارِ اتاقِ کناری بگوید: 'واقعاً دارم برای سر و سامان دادن به ایمیل‌هایم تقلا می‌کنم! بیش از ۲۰۰ ایمیلِ خوانده‌نشده در صندوق ورودی‌ام دارم!' به‌راحتی می‌شود فرض کرد که او به‌دنبال همدلی است یا شاید چند ایده برای کنار آمدن با این حجم فشار. اما به‌جای ارائهٔ هرکدام از این‌ها، شما پاسخ می‌دهید: 'فقط ۲۰۰ تا؟ من بیش از ۱۰۰۰ ایمیل دارم که باید جواب بدهم!' ما این را 'رقابت‌کردن' می‌نامیم. باز هم، ذاتاً اشکالی در به‌اشتراک‌گذاشتن تجربهٔ شخصیِ خودتان وجود ندارد، اما این کار این خطر را دارد که غیرهمدلانه، خودمحورانه یا بی‌توجهی به نظر برسد.»