کتاب در گذر روزها

کتاب در گذر روزها سروده‌ی لیلا کتابی، مجموعه‌ای از شعرهای فارسی درباره‌ی دلتنگی، خاطره، فقدان و امید است. شاعر از پنجره، کوچه، ایستگاه و اشیای خانه کمک می‌گیرد تا احساس‌هایی را بیان کند که همیشه نام یا نشانی مشخص ندارند. یکی از پرسش‌های محوری این مجموعه، نسبت میان گم‌کردن دیگران و جاگذاشتن بخش‌هایی از خود در گذشته است. انتشارات متخصصان این کتاب را منتشر کرده است. شعرها در کنار تصویرهای اندوه و تنهایی، از امکان ادامه‌دادن نیز سخن می‌گویند؛ امکانی که گاهی به روشنایی کوچکی در دل روزهای دشوار وابسته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب در گذر روزها

کتاب در گذر روزها مجموعه‌شعری از لیلا کتابی است که تجربه‌ی عبور زمان را از خلال خاطره‌ها، غیبت آدم‌ها و تغییر احساس انسان نسبت به زندگی بازتاب می‌دهد. مجموعه ۱۲ شعر دارد و عنوان‌هایی مانند «آن‌سوی پنجره‌ها»، «جای خالی آواز»، «سکوت درخت» و «در عبور از روزهای سخت» بخشی از مسیر عاطفی این شعرها را نشان می‌دهند. سطرهای کوتاه و شکست‌های پی‌درپی، مکث را به جزئی از خواندن تبدیل می‌کنند. شاعر اغلب از یک موقعیت روزمره آغاز می‌کند و به احساسی درونی می‌رسد. فنجان سرد، صندلی خالی یا پرده‌ای در حرکت باد، فقط جزئی از اثاث خانه نیستند؛ هریک نشانه‌ای از انتظار، نبودن یا خاطره می‌شوند. گوینده‌ی شعرها بیشتر ناظر است تا شرح‌دهنده‌ی رویدادها. او خیابان و اتاق را تماشا می‌کند و میان منظره‌ی بیرون و حال درونی خود پیوند می‌سازد. همین پیوند، تنهایی را از احساسی شخصی به تجربه‌ای در فضای شهر گسترش می‌دهد؛ جایی که پنجره‌ها، چراغ‌ها و حتی زمان نیز خسته یا منتظر به نظر می‌رسند.
کتاب در گذر روزها در تصویرپردازی خود به اشیای آشنا و عناصر طبیعت تکیه دارد. باد گاهی یادآور عبور و فراموشی است و باران امکان تغییر حال‌وهوا را پیش می‌کشد. کوچه و ایستگاه نیز مکان‌هایی برای روبه‌روشدن با گذشته‌اند؛ گذشته‌ای که لزوماً خاطره‌ای روشن از یک اتفاق مشخص نیست. شاعر گاهی دلتنگی را بی‌نشانی تصویر می‌کند و گاهی فقدان را در قالب حرف‌های ناگفته و خداحافظی‌های ناتمام نشان می‌دهد. این توجه به تجربه‌های ناتمام، به شعرها حالتی تأملی می‌بخشد. مجموعه فقط در محدوده‌ی اندوه شخصی باقی نمی‌ماند. شعر «سکوت درخت» تخریب و معنای پیشرفت را از منظر درختی خاموش مطرح می‌کند و نسبت انسان با محیط پیرامون را زیر سؤال می‌برد. شعرهای مربوط به روزهای سخت نیز میان رنج و ادامه‌ی زندگی رابطه برقرار می‌کنند، بی‌آنکه زخم‌ها یا آرزوهای ازدست‌رفته را انکار کنند. امید در این فضا حضوری کوچک و تدریجی دارد. خواندن مجموعه، فرصتی برای مکث بر احساس‌هایی فراهم می‌کند که در هیاهوی زندگی روزمره کمتر به بیان درمی‌آیند.

چرا باید کتاب در گذر روزها را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب در گذر روزها را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تصویرهای اشیای روزمره، شکل‌های کمتر آشکار دلتنگی و انتظار را بیان می‌کنند.
• شعرها زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی خاطره، فقدان و تغییر رابطه‌ی انسان با گذشته فراهم می‌کنند.
• حضور شهر و طبیعت، تجربه‌ی تنهایی را به محیط پیرامون پیوند می‌دهد.
• مجموعه، امکان ادامه‌دادن را در کنار پذیرش رنج و ناتمام‌ماندن بعضی آرزوها مطرح می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب در گذر روزها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به شعرهای تأملی با سطرهای کوتاه و تصویرهای روزمره.
• خوانندگانی که به مضمون خاطره، دلتنگی و احساس فقدان علاقه دارند.
• کسانی که مایل‌اند بازتاب امید و پذیرش تغییر را در شعر دنبال کنند.