کتاب من با من

کتاب من با من نوشته عطیه عدالت پرور، مجموعه‌ای از قطعه‌های کوتاه درباره‌ی احساسات و رابطه‌ی انسان با خودش است. آدمک‌های کوچک و نقاشی‌شده‌ی این کتاب، خستگی، ترس، غم و امید را همراهی می‌کنند؛ احساس‌هایی که گاهی بیان‌کردنشان دشوار است. نویسنده به‌جای دعوت به قوی‌بودن همیشگی، از پذیرفتن حال درونی و مهربانی با خود سخن می‌گوید. انتشارات مانیان این کتاب را منتشر کرده است. محور نوشته‌ها، فاصله‌گرفتن از سرزنش خود و پیداکردن فرصتی برای مکث، نفس‌کشیدن و ادامه‌دادن است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من با من

کتاب من با من مجموعه‌ای از قطعه‌های ادبی کوتاه است که عطیه عدالت پرور در پی مواجهه با احساسات خودش نوشته است. نویسنده در مقدمه توضیح داده که می‌خواهد احساساتش را انکار نکند، بپذیرد و دلیل پشت هریک را پیدا کند. همین انگیزه، جهت نوشته‌ها را مشخص کرده است: احساس ناخوشایند چیزی نیست که حتماً باید پنهان شود یا نشانه‌ای از کم‌ارزشی انسان باشد. آدمک‌ها، به توصیف نویسنده، ظاهری کوچک و ساده دارند اما هریک نماینده‌ی دنیایی از احساس‌اند. حضور نقاشی‌ها کنار متن، موضوع رابطه با خود را از بحثی صرفاً انتزاعی به موقعیت‌هایی آشنا نزدیک می‌کند. نوشته‌ها اغلب خطاب به یک مخاطب شکل گرفته‌اند و گاهی نیز از تجربه‌ی «من» سخن می‌گویند. جمله‌های کوتاه، پرسش‌ها و تصویرهایی مانند ریشه‌زدن یا ابری‌شدن آسمان درون، حالت‌های عاطفی را توصیف می‌کنند. این کتاب به‌جای دنبال‌کردن یک ماجرای پیوسته، برای هر حس یا موضوع فضایی جدا در نظر گرفته است. خواننده می‌تواند تفاوت میان تجربه‌کردن یک احساس و قضاوت‌کردن درباره‌ی ارزش خودش را در این قطعه‌ها دنبال کند.
کتاب من با من چهار فصل دارد. فصل نخست به حالت‌هایی مانند تنهایی، اضطراب، حس بی‌ارزشی، خشم، حسادت، شرم و سردرگمی اختصاص یافته است. فصل دوم با موضوع‌هایی از جمله «استراحت»، «گفت‌وگوی درونی»، «آغوش خود» و «مکث»، توجه را به شیوه‌ی همراهی انسان با خودش می‌برد. فصل سوم، لحظه‌ها و فعالیت‌های روزمره را پیش می‌کشد؛ «قدم زدن»، «نقاشی»، «قدردانی» و «امید کم» از عنوان‌های این فصل‌اند. فصل چهارم موضوع‌هایی مانند «شروع دوباره»، «نظم ملایم»، «مرز گذاری»، «نه گفتن» و «مسئولیت پذیری» را در بر می‌گیرد. این ترتیب، حرکت از شناخت حال درونی به مراقبت از خود و سپس ادامه‌دادن زندگی را نشان می‌دهد. نویسنده کمال را شرط دوست‌داشتنی‌بودن نمی‌داند و دستاوردهای بیرونی را معیار یگانه‌ی ارزش انسان معرفی نکرده است. نوشته‌ها بیشتر دعوتی به تأمل در تجربه‌های روزمره‌اند، نه توضیحی تخصصی درباره‌ی علت اختلالات روانی. حال‌وهوای مجموعه نیز از همین توجه به امکان‌های کوچک شکل می‌گیرد: فرصتی برای بودن، بدون الزام به درخشیدن یا پیشرفت مداوم.

خلاصه داستان من با من

نوشته‌های من با من از مواجهه با احساس‌هایی آغاز می‌شوند که معمولاً با سرزنش خود همراه‌اند. خستگی در این مجموعه به معنای شکست نیست؛ خشم نیز تمام شخصیت انسان را تعریف نمی‌کند. حسادت می‌تواند پرسشی درباره‌ی خواسته‌های شخصی ایجاد کند و شرم، میل به پنهان‌شدن را آشکار سازد. نویسنده سپس از استراحت، گفت‌وگوی مهربانانه با خود و پذیرفتن نیاز به همراهی سخن می‌گوید. توجه به یک فنجان چای، قدم‌زدن یا نقاشی‌کردن، مسیر متن را به لحظه‌های روزمره می‌رساند. موضوع‌های بعدی، حفظ مرزهای شخصی و شروع دوباره‌اند. پیام مشترک این قطعه‌ها، جداکردن ارزش انسان از بی‌نقص‌بودن و پذیرفتن امکان ادامه‌دادن با قدم‌های کوچک است.

چرا باید کتاب من با من را بخوانیم؟

دلایل خواندن این کتاب را می‌توان در چند ویژگی مشخص خلاصه کرد:

• قطعه‌های مستقل، فرصت تأمل جداگانه درباره‌ی احساس‌هایی مانند شرم، حسادت و سردرگمی را فراهم می‌کنند.
• همراهی آدمک‌ها و نوشته‌ها، تجربه‌های درونی را در قالب متن و تصویر کنار هم می‌گذارد.
• موضوع‌های استراحت، مرزگذاری و مسئولیت‌پذیری، رابطه‌ی مراقبت از خود و ادامه‌دادن زندگی را مطرح می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• خوانندگانی که به قطعه‌های ادبی کوتاه درباره‌ی احساسات و شناخت خود علاقه دارند.
• کسانی که دغدغه‌ی مقایسه‌کردن خود با دیگران یا سرزنش خود را دارند.
• علاقه‌مندان به همراهی نقاشی و متن که از مکث بر تجربه‌های عاطفی روزمره لذت می‌برند.