کتاب بودن

کتاب بودن نوشته مهسا سمیعی است و نشر سنجاق در سال ۱۴۰۵ آن را منتشر کرده است. این اثر با تجربه‌ای درونی آغاز می‌شود و به رابطه‌ی میان احساس، توجه، باور و شکل‌گیری تجربه‌ی زندگی می‌پردازد. نویسنده از یک سو درباره‌ی اعتماد به ندای درون، شکرگزاری و تغییر باورهای محدودکننده صحبت می‌کند و از سوی دیگر همین مفاهیم را در قالب سرزمینی خیالی و با استفاده از شخصیت‌هایی که نماینده‌ی احساسات مختلف هستند، روایت می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بودن اثر مهسا سمیعی

کتاب بودن، نوشته‌ی مهسا سمیعی، دو مسیر را در کنار یکدیگر پیش می‌برد: نخست تأملات نویسنده درباره‌ی نیروی درونی، شکرگزاری، انتخاب و تأثیر باورها بر تجربه‌ی زندگی و سپس داستانی تمثیلی که در آن احساسات به‌شکل شخصیت‌هایی مستقل زندگی می‌کنند. مقدمه‌ی کتاب بخشی از جهان فکری نویسنده را شکل می‌دهد و زمینه‌ی ورود به داستان را فراهم می‌کند. در این بخش، اعتماد به الهام درونی، توجه به داشته‌ها و بازنگری در الگوهای ذهنی از موضوعات اصلی هستند. تمرکز بر نعمت‌ها، تأثیر توجه بر تجربه‌ی زیسته و رابطه‌ی میان احساس و رخدادهای بیرونی نیز در همین چهارچوب بررسی می‌شوند.

کتاب بودن پس از مقدمه، وارد فضایی داستانی می‌شود؛ سرزمینی دور از انسان‌ها که احساسات در آن زندگی می‌کنند و هرکدام هویت، خلق‌وخو و جایگاه ویژه‌ی خود را دارند. ورود انسان‌ها این نظم را تغییر می‌دهد و احساسات به‌تدریج متوجه ارتباط میان حال درونی انسان‌ها و وضعیت خودشان می‌شوند. شالوده‌ی داستان بر همین رابطه استوار است: انسان‌ها احساسات مختلف را تجربه می‌کنند و تجربه‌های ذهنی و رفتاری آن‌ها بر زندگی این احساسات اثر می‌گذارد. مهسا سمیعی از طریق این تمثیل به موضوعاتی مانند وابستگی، تکرار، رنج، شادی، عشق، اضطراب، حسادت و تأثیر واکنش‌های ذهنی بر تداوم این حالت‌ها می‌پردازد.

کتابِ بودن بیش از هر چیز بر ساختن یک جهان فکری و تمثیلی تمرکز دارد. شخصیت‌دادن به احساساتی مانند غم، ترس، کسالت، بخشش، تنفر و شادی باعث می‌شود مفاهیم انتزاعی در قالب شخصیت‌ها و موقعیت‌های داستانی قابل‌لمس شوند. این اثر میان متن انگیزشی، تمثیل فلسفی و داستانی خیال‌پردازانه حرکت می‌کند و از این مسیر به پرسش‌هایی درباره‌ی منشأ رنج، آزادی درونی و مسئولیت انسان در قبال احساسات و وضعیت ذهنی خود می‌رسد.

خلاصه داستان بودن

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در کتاب بودن، سرزمینی تصویر می‌شود که احساسات در آن در آرامش در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند. غم، شادی، ترس، شجاعت، کسالت و دیگر احساسات هرکدام جایگاه و هویت خود را دارند و زندگی در این سرزمین بر پایه‌ی همین تعادل پیش می‌رود. ورود انسان‌ها این وضعیت را تغییر می‌دهد. احساسات به‌تدریج درمی‌یابند که میان حال درونی انسان‌ها و وضعیت خودشان ارتباطی مستقیم وجود دارد و واکنش‌های انسانی می‌توانند بر شدت و دوام آن‌ها اثر بگذارند. داستان از این نقطه به ایده‌ای درباره‌ی تأثیر توجه، تکرار ذهنی و شیوه‌ی مواجهه با رخدادها بر تجربه‌ی زندگی می‌رسد؛ ایده‌ای که تغییر باورها و احساسات را راهی برای رهایی از چرخه‌های آزاردهنده معرفی می‌کند.

چرا باید کتاب بودن را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بودن را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب رابطه‌ی میان باور، توجه و تجربه‌ی روزمره را در قالبی تمثیلی بررسی می‌کند.
• خواندن این کتاب فرصتی برای فکرکردن به نقش احساسات در تصمیم‌ها و واکنش‌های روزمره فراهم می‌کند.
• این اثر شکرگزاری و توجه به داشته‌ها را به‌عنوان بخشی از جهان‌بینی خود مطرح می‌کند.
• شخصیت‌پردازی احساساتْ مفاهیمی مانند اضطراب، عشق، نفرت و کسالت را در قالبی ملموس و داستانی ارائه می‌دهد.
• این کتاب برای کسانی که به رابطه‌ی میان زندگی درونی انسان و تجربه‌های بیرونی او علاقه دارند، مفید است.

خواندن کتاب بودن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب بودن به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به داستان‌های تمثیلی با محوریت احساسات و جهان درونی انسان علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی تأثیر باورها و توجه بر کیفیت زندگی بیشتر فکر کنند.
• مخاطبانی که به موضوعاتی مانند شکرگزاری، اعتماد به ندای درون و تغییر نگرش علاقه‌مندند.
• علاقه‌مندان به آثاری که مفاهیم ذهنی و احساسی را در قالب شخصیت‌ها و موقعیت‌های داستانی بیان می‌کنند.
• کسانی که از داستان‌های تأملی و پرسش‌برانگیز با حال‌وهوای خیال‌پردازانه لذت می‌برند.

بخشی از کتاب بودن

«در این دورهمی‌ها احساس کسالت و روزمرگی هم رضایت بیشتری داشتند؛ چرا که در سایر روزهای هفته آن‌ها هم مانند انسان‌ها درگیر آن ویروس ناشناخته می‌شدند که زندگی برای هر دوی آن‌ها را تلخ میکرد و امکان دیدن و تجربه زیبایی‌های زندگی در این سرزمین بی‌نظیر را آن گونه که قبل از آمدن انسان‌ها داشتند، از آن‌ها سلب می‌کرد اما در مهمانی‌های تنفر انگار این دو به روزهای قبل از آمدن انسان‌ها بر می‌گشتند و نفسی تازه می‌کردند.

در طول هفته آن حس و حال آزادی را فراموش می‌کردند و مهمانی‌ها فرصتی برای تجدید دیدار با خود واقعی شان بود. یعنی همان کسالت و روزمرگی پر جنب و جوش همیشگی که همه از انرژی تمام نشدنی همیشگی آن‌ها تعریف می‌کردند.»