کتاب صدا کن مرا

کتاب صدا کن مرا (A Voice the sequel to if i should speak) نوشته روبی مور، ترجمه مینا اسکویی و رمانی درمورد دگرگونی درونی، سوگ، هویت و نسبت ایمان با زندگی روزمره است. انتشارات امیرکبیر رمان آمریکایی حاضر را منتشر کرده است. داستان در باب تجربه‌های تامیکا، دانشجویی جوان، است که میان فشارهای خانوادگی، تبعیض، دوستی، فقدان و انتخابی سرنوشت‌ساز برای باورهایش قرار می‌گیرد. این کتاب فقط از تغییر عقیده حرف نمی‌زند؛ بلکه نشان می‌دهد این تغییر چگونه روابط، ترس‌ها و تصویر انسان از خودش را زیرورو می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صدا کن مرا اثر روبی مور

کتاب صدا کن مرا، نوشته‌ی روبی مور، در فضایی دانشگاهی و میان چند شخصیت جوان شکل می‌گیرد، اما مسئله‌ی اصلی رمان حاضر زندگی دانشجویی نیست. این رمان از آمریکا مسیر درونی تامیکا را دنبال می‌کند؛ دختری آفریقایی‌ـ‌آمریکایی که با فشار انتظارهای خانوادگی، تجربه‌ی تبعیض، بحران هویت و پرسش‌های دینی دست‌وپنجه نرم می‌کند. نویسنده با نگاه به این شخصیت، تقابل میان آنچه را جامعه از زن جوان می‌خواهد و آنچه را او درون خود جست‌وجو می‌کند، مطرح کرده است. حضور امینه و دیی در کنار تامیکا فضای اثر را از یک تجربه‌ی فردی فراتر می‌برد و آن را به داستانی درباره‌ی دوستی، سوگواری، تعلق و بازتعریف خود تبدیل می‌کند.

رمان صدا کن مرا به موضوعاتی مثل نژاد، طبقه، خانواده، دین، قضاوت اجتماعی و معنای انتخاب شخصی می‌پردازد. این اثر هم به تجربه‌ی زیسته‌ی زنان مسلمان در غرب کره‌ی زمین می‌پردازد و هم نشان می‌دهد که ایمان در این فضا فقط یک باور ذهنی نیست؛ بلکه بر دوستی‌ها، پوشش، گفت‌وگوها و حتی ترس از بازگشت به خانه اثر می‌گذارد. حال‌وهوای رمان حاضر میان اندوه، تردید، کشف و آرامش در نوسان است.

خلاصه داستان صدا کن مرا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
تامیکا، دانشجوی جوان، پس از دوره‌ای پرتنش در دانشگاه و تجربه‌ی درگیری با هم‌اتاقی قبلی‌اش به سوئیتی تازه نقل‌مکان می‌کند و با دیی و امینه هم‌خانه می‌شود. آشنایی با این دو، به‌ویژه پس از حادثه‌ای تلخ و مرگ دیی، مسیر زندگی او را تغییر می‌دهد. تامیکا که پیش‌تر با تبعیض، فشار خانواده، شکست‌های عاطفی و سردرگمی درمورد آینده روبه‌رو بود، کم‌کم به اسلام نزدیک می‌شود. این انتخاب برای او آرامش و ترس‌های تازه‌ای می‌آورد. رمان به کشمکش او برای روبه‌روشدن با مادر، بازنگری گذشته و فهم معنای تازه‌ای از زندگی می‌پردازد.

چرا باید کتاب صدا کن مرا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب صدا کن مرا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان پیوند سوگ، دوستی و دگرگونی اعتقادی را در زندگی یک دانشجوی جوان نشان می‌دهد.
• رمان حاضر تجربه‌ی تبعیض نژادی و فشار طبقاتی را در کنار بحران هویت فردی قرار می‌دهد.
• خواننده با مطالعه‌ی این رمان می‌تواند دریابد که یک انتخاب معنوی چگونه بر روابط خانوادگی، دوستی‌ها و نگاه آدم به گذشته اثر می‌گذارد.

خواندن کتاب صدا کن مرا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب صدا کن مرا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• دوستداران ادبیات داستانی قرن ۲۱ آمریکا و قالب رمان درمورد تغییرات درونی و تصمیم‌های دشوار.
• خوانندگانی که به موضوع هویت، ایمان، سوگ و بازسازی زندگی پس از فقدان در ادبیات داستانی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند رمانی درباره‌ی تجربه‌ی زنان مسلمان در محیط دانشگاهی و اجتماعی در غرب بخوانند.
• مخاطبانی که از رمان با درون‌مایه‌ی خانواده، تبعیض و کشمکش‌های نسلی استقبال می‌کنند.

درباره روبی مور

روبی مور (Ruby Moore) یا ام زکیه (Umm Zakiyyah) با نام اسلامی بینه صدیق (Baiyinah Siddeeq) زاده‌ی سال ۱۹۷۵‏ میلادی، نویسنده و برنده‌ی جوایز بین‌المللی با بیش از ۵۰ کتاب در قالب‌های رمان، داستان کوتاه و حوزه‌ی خودیاری است. او که فرزندِ تازه‌مسلمانانی آمریکایی است و در دالاسِ تگزاس سکونت داشته، در آثارش به چالش‌های میان‌ادیانیِ مسلمانان و مسیحیان و نیز کشمکش‌های میان‌فرهنگی، معنوی و اخلاقی مسلمانان در آمریکا پرداخته است.

این نویسنده که گواهی‌نامه‌ی درمان دگرگون‌کننده‌ی سریع (RTT) و هیپنوتیزم‌درمانی را تحت نظارت ماریسا پیر دریافت کرده، دارای مدرک کارشناسی آموزش ابتدایی، کارشناسی‌ارشد یادگیری زبان انگلیسی و مدرک CELTA از کمبریج است.

جوایز و افتخارات نویسنده

کتاب‌های روبی مور که موفق به دریافت جایزه‌ی نویسندگان برجسته‌ی کنفرانس اتحاد دختران مسلمان در سال ۲۰۰۸ شده، در دبیرستان‌ها و دانشگاه‌های ایالات متحده و سراسر جهان تدریس شده و به زبان‌های متعدد برگردانده شده‌اند. روبی مور در سال ۲۰۰۸ Distinguished Authors Award را از Muslim Girls Unity Conference دریافت کرد.

بخشی از کتاب صدا کن مرا

«سفر از میلواکی عمدتاً در سکوت طی شد. بیشتر سفر به گوش دادن به قرآن و نوارهای سخنرانی سپری شد، البته سلیمان و امینه در بخشی از سفر با هم گفت‌وگو کردند. تامیکا در صندلی عقب نشسته بود و گوش می‌داد، خجالتی‌تر از آن بود که به آن‌ها ملحق شود. لحظاتی فراموش می‌کرد این سفر فقط به‌خاطر او بوده است. وقتی این موضوع یادش آمد، ذوق‌زده شد. او موفق شده بود بخشی از لحظات ارزشمند آنان را از آن خود کند. او باید از نشستن در ماشین برای مدت طولانی بی‌آنکه با کسی صحبت کند حوصله‌اش سر می‌رفت، اما وقتی درختان و تپه‌ها با صدای ملایم صحبت‌های شاد در پس‌زمینه از جلوی چشمانش عبور می‌کردند، احساس کرد او هم یکی از آن‌هاست. او از اینکه سرش را به عقب تکیه داده و به خندهٔ سلیمان و شوخی‌های امینه گوش می‌داد لذت می‌برد.»