کتاب حضرت داوود (ع) در آثار شاعران ایران و نقاشان جهان

داوود در قرآن پیامبر و خلیفه خدا در زمین نامیده شده‌است. واژه داوود که در زبان عبری «داوید» تلفظ می‌شود، به معنای «محبوب» بوده و نام یکی از پیامبران بزرگ بنی اسرائیل می‌باشد، او اولین پیامبری است که دارای کتاب آسمانی به نام «زبور» بوده و از ذریه اسحاق فرزند ابراهیم و هم‌عصر با «اشموئیل» می‌باشد و از جمله انبیایی است که دارای حکومت و منصب قضاوت بوده و زبان پرندگان را می‌دانسته است. داوود در سرزمینی بین مصر و شام دیده به جهان گشود، او از نواده‌های یعقوب است و به نُه واسطه به یکی از فرزندان یعقوب می‌رسد، پدرش «ایشا» نام داشت. او صد سال عمر کرد، که چهل سال از آن را حکومت نمود. حضرت داود در روایات اسلامی فرزند «ایشا بن لاوی بن یعقوب است. موضوعات دینی به ویژه موضوع زندگی پیامبران الهی در آثار هنرمندان جهان ارزش ویژه ای داشته و دارند. ازیک سو درتاریخ هنر نقاشی جهان به ویژه اروپا از قرن دوازدهم تا بیستم میلادی به موضوع پیامبرانی که در کتب دینی بخش هایی از زندگی آنان نقل شده، پرداخته شده است. از سوی دیگر در سرزمین ایران با توجه به رهنمودهای دین اسلام و به ویژه قرآن، شاعران با ذوق و قریحه ایرانی که فرهنگ اسلامی را به خوبی درک کرده بودند، ابعاد مختلف زندگی پیامبران الهی را در آثار خود منعکس کرده اند. در این کتاب به موضوع زندگانی حضرت داوود(ع) از دید شاعران ایرانی و نقاشان جهان پرداخته می شود.