کتاب سال های جوانی ام

کتاب سال های جوانی ام (My young years) نوشته آرتور روبینشتاین و ترجمه روح‌انگیز شریفیان، روایتی از سال‌های شکل‌گیری یک نوازنده است؛ از کودکی در لودز و کشف زودهنگام استعداد موسیقی تا آموزش، مهاجرت، فقر، داغ فقدان و روبه‌رو شدن با فضای فرهنگی اروپا. این خودزندگی‌نامه را انتشارات مروارید منتشر کرده و آنچه متمایزش می‌کند پیوندی است که میان حافظه، خانواده، تاریخ و موسیقی برقرار می‌سازد؛ جایی که یک کودک با شنیدن صداهای شهر، جهان را به زبان نغمه می‌فهمد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سال های جوانی ام

کتاب سال های جوانی ام نوشته‌ی آرتور روبینشتاین، خودزندگی‌نامه‌ای است که سال‌های آغازین عمر او را از زاویه‌ی حافظه و تجربه‌های شخصی بازسازی می‌کند. متن از خانه و خانواده شروع می‌شود؛ از شهری صنعتی در لهستانِ زیر سلطه، از مناسبات خانوادگی، از نخستین برخورد با پیانو و از کشف استعدادی که خیلی زود اطرافیان را متوجه خود می‌کند. در این میان، موسیقی فقط یک مهارت نیست؛ راهی است برای فهمیدن جهان. صداهای کارخانه، آواز دوره‌گردها، اجرای اپرا، تمرین‌های سخت و شنیدن آثار آهنگسازان بزرگ، همگی در شکل‌گیری ذهن او نقش دارند. او از غم‌های کودکی، مرگ نزدیکان، بحران مالی خانواده و جابه‌جایی‌های پیاپی هم نوشته است؛ رخدادهایی که رشد هنری او را از زندگی روزمره جدا نمی‌کنند.

کتاب سال های جوانی ام فقط شرح پیشرفت یک نابغه‌ی موسیقی نیست، بلکه تصویری از فضای اجتماعی و فرهنگی زمانه هم به دست می‌دهد. آرتور روبینشتاین از لودز، ورشو و برلین چهره‌هایی زنده می‌سازد؛ شهرهایی که هر کدام با زبان، سیاست، آموزش و هنر، بخشی از شخصیت او را شکل می‌دهند. در بخش‌های آغازین، حضور معلمان مختلف، داوری استادان مشهور، سخت‌گیری‌های آموزشی و تفاوت نگاه‌ها به هنر، مسیر پرپیچ‌وخم تربیت یک نوازنده را نشان می‌دهد. 

در کنار این‌ها، متن سرشار از چهره‌های خانوادگی و هنری است؛ از پدر و مادر تا خاله‌ها، استادان و موسیقیدانانی که هر کدام اثری بر او گذاشته‌اند. لحن اثر صریح و خاطره‌محور است و روبینشتاین با جزئیات فراوان، هم از شور کشف موسیقی می‌گوید و هم از تردید، سرخوردگی، دلتنگی و اشتیاقی که در سال‌های نوجوانی همراهش بوده است.

خلاصه کتاب سال های جوانی ام

آرتور روبینشتاین در این اثر از کودکی خود در لودز آغاز می‌کند؛ جایی که خیلی زود شیفتگی‌اش به صدا و پیانو آشکار می‌شود. خانواده استعداد او را جدی می‌گیرند و مسیر آموزش موسیقی‌اش با دیدار استادان، سفر به ورشو و سپس رفتن به برلین شکل تازه‌ای پیدا می‌کند. در کنار این روند، زندگی او با فقدان، بیماری، فشارهای خانوادگی، ورشکستگی پدر و آشوب‌های سیاسی زمانه گره می‌خورد. 

متن نشان می‌دهد که رشد هنری او فقط حاصل تمرین و آموزش نیست، بلکه از دل تجربه‌های تلخ و شیرین، برخورد با آدم‌های گوناگون و زیستن در میان چند فرهنگ به‌ وجود می‌آید.

چرا باید کتاب سال های جوانی ام را بخوانیم؟

• این کتاب مسیر شکل‌گیری استعداد موسیقایی آرتور روبینشتاین را از کودکی تا آغاز آموزش جدی دنبال می‌کند.
• متن نشان می‌دهد موسیقی در زندگی نویسنده چگونه با خانواده، شهر، خاطره و تاریخ پیوند خورده است.
• خواننده با فضای فرهنگی لودز، ورشو و برلین و نقش آن‌ها در پرورش یک نوازنده آشنا می‌شود.
• کتاب تصویری دقیق از رابطه‌ی هنرجو با معلمان، تمرین، سخت‌گیری و کشف تدریجی مسیر هنری ارائه می‌دهد.
• اثر فقط بر موفقیت تکیه ندارد و از فقدان، تردید، شکست و فشارهای بیرونی هم حرف می‌زند.

خواندن کتاب سال های جوانی ام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سال های جوانی ام به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به موسیقی کلاسیک که می‌خواهند سال‌های آغازین زندگی یک پیانیست برجسته را بشناسند.
• خوانندگانی که به خاطرات هنرمندان و مسیر شکل‌گیری استعداد هنری علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند رابطه‌ی میان زندگی شخصی، آموزش و فضای اجتماعی را در سرگذشت یک موسیقیدان ببینند.
• مخاطبانی که از روایت‌های مبتنی بر کودکی، مهاجرت، فقدان و رشد تدریجی لذت می‌برند.
• هنرجویان موسیقی که می‌خواهند با تجربه‌های آغازین آموزش، تمرین و داوری استادان آشنا شوند.

بخشی از کتاب سال های جوانی ام

«من زندگی‌ام را مدیون خاله‌سالومه‌ام هستم. به‌عنوان هفتمین فرزند پدر و مادرم، هشت سال پس از تولد آخرین فرزندشان به دنیا آمدم، فرزندی صددرصد ناخواسته. اگر محبت و پافشاری صمیمانۀ خاله‌ام سالومه مایر نبود، آمدنم به این وادی رنج و تلاش، حتماً ناکام می‌ماند.

والدین من در شهر لودز، شهری زیر سلطۀ روسیه، زندگی می‌کردند. لودز نزدیک ورشو، جدید‌ترین و دومین شهر بزرگ لهستان بود. اواسط قرن نوزده، تزار نیکلای اول برای ایجاد صنعت پشم و پنبه، از صنعتکاران برجستۀ آلمانی دعوت کرد تا در منطقه‌ای به نام لودز که در زبان لهستانی به معنای قایق است، مستقر شوند. اسمی بی‌مورد و بی‌معنا، زیرا هیچ رودخانه‌ای دوروبر آن‌جا نبود. بااین‌حال صدها صنعتگر به شهر سرازیر شدند، وسایل‌شان را سرهم کردند، کارخانه‌های پیشرفته‌ای ساختند و به‌سرعت صنعتی شکوفا به‌وجود آوردند. یهودی‌ها که متوجه این امکان جدید و پردرآمد شده بودند، از اطراف کشور به این شهر تازه‌تأسیس آمدند و آن را در انحصار خود گرفتند. آن‌ها به‌سرعت و به تقلید از استادان‌شان، روش آلمانی‌ها را در نخ‌ریسی فرا گرفتند. رقابتی شدید میان این دو گروه به‌وجود آمد، کارخانه‌ها مانند قارچ از زمین روییدند، خانه‌ها، هتل‌ها، تئاترها، کلیساها و کنیسه‌ها در یک چشم‌به‌هم‌زدن ساخته شدند. با در دست گرفتن کل بازار روسیه و بخشی از آسیا، لودز پس از مسکو بزرگ‌ترین مرکز صنایع امپراتوری روسیه شد. لهستانی‌های بومی علاقه و توجه چندانی به این تغییرات نشان ندادند. کسب‌وکار چندان توجه‌شان را جلب نمی‌کرد؛ علاقۀ آن‌ها به کشاورزی، علم و هنر بود. بااین‌حال، هزاران دهقان به این کارخانه‌ها روی آوردند و لودز شد یک شهر خارجی درست در قلب لهستان.»