کتاب مرا ببوس

کتاب مرا ببوس نوشته کامیار عابدی است و انتشارات مروارید آن را منتشر کرده است. این اثر فقط به ترانه‌ی مشهور مرا ببوس محدود نمی‌ماند و با تمرکز بر زندگی، شعرها، نوشته‌ها و اندیشه‌های حیدر رقابی، چهره‌ای گسترده‌تر از او نشان می‌دهد؛ شاعری که با نام هاله شناخته می‌شد و میان ادبیات، سیاست، مهاجرت و فلسفه رفت‌وآمد داشت. کتاب از یک نام آشنا در حافظه‌ی جمعی شروع می‌کند و به سراغ لایه‌هایی می‌رود که کمتر دیده شده‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مرا ببوس

کتاب مرا ببوس نوشته کامیار عابدی، تک‌نگاری مفصلی درباره‌ی حیدر رقابی با تخلص هاله است؛ شاعری که نامش بیش از هرچیز با ترانه‌ی مرا ببوس گره خورده، اما دامنه‌ی کار و زندگی‌اش بسیار فراتر از یک ترانه می‌رود. نویسنده در این اثر، رقابی را در پیوند با فضای سیاسی و ادبی روزگارش بررسی کرده است: از سال‌های جوانی و نزدیکی‌اش به جریان ملی‌گرایی و هواداری از مصدق تا مهاجرت، تحصیل در حقوق و فلسفه، فعالیت دانشگاهی و بازگشت به ایران. در این مسیر، کتاب فقط به زندگی‌نامه بسنده نمی‌کند و می‌کوشد نسبت میان تجربه‌های شخصی، موضع‌گیری‌های سیاسی و شکل‌گیری شعر و نثر رقابی را روشن کند.
کتاب مرا ببوس در دو بخش اصلی تنظیم شده است. بخش نخست، تحقیق و تحلیل است و در آن زندگی رقابی، نوشته‌ها و اندیشه‌هایش و نیز سیر شعرهای او بررسی می‌شود. در این بخش، موضوع‌هایی مثل ملی‌گرایی، نسبت او با جریان‌های چپ، نگاهش به فلسفه‌ی تاریخ و فلسفه‌ی علم، تجربه‌ی غربت، حضورش در دانشگاه تهران و حتی اختلاف‌هایش در محیط دانشگاهی مطرح شده‌اند. نویسنده همچنین به شعرهای عاشقانه، سیاسی و اجتماعی رقابی پرداخته و نشان داده است که او در دوره‌های مختلف زندگی، از رمانتی‌سیسم عاطفی تا شعرهای ملی و اجتماعی و سپس تأمل‌های فلسفی، مسیرهای متفاوتی را آزموده است.
کتاب مرا ببوس در بخش دوم، نمونه‌هایی از شعرهای رقابی را براساس دوره‌های زندگی و درون‌مایه‌های نزدیک به هم دسته‌بندی می‌کند. این انتخاب باعث می‌شود تصویر روشن‌تری از تحول ذهنی و زبانی او به‌دست آید؛ از سروده‌های جوانی و شور سیاسی تا شعرهای غربت، تنهایی و تأمل. یکی از نکته‌های مهم این کتاب این است که رقابی را فقط به‌عنوان سراینده‌ی یک ترانه‌ی مشهور معرفی نمی‌کند، بلکه او را در جایگاه شاعری با دغدغه‌های ملی، عاطفی و فکری بازمی‌خواند و به نوشته‌ها و شعرهایی توجه نشان می‌دهد که کمتر محل رجوع بوده‌اند.

خلاصه کتاب مرا ببوس

کتاب مرا ببوس زندگی حیدر رقابی را از کودکی و سال‌های پرشور سیاسی تا مهاجرت، تحصیل، تدریس و سال‌های پایانی عمر دنبال می‌کند و هم‌زمان سراغ شعرها، نثرها و اندیشه‌های او می‌رود. کامیار عابدی نشان می‌دهد که رقابی چگونه از فضای نهضت ملی و شعرهای سیاسی آغاز می‌کند، در کنار آن شعرهای عاشقانه می‌سراید، سپس در مهاجرت با فلسفه، تاریخ، هویت ملی و تجربه‌ی غربت درگیر می‌شود و در بازگشت به ایران نیز همچنان میان ادبیات، دانشگاه و مسائل اجتماعی باقی می‌ماند. محور اصلی کتاب، بازشناسی چهره‌ای است که شهرت عمومی‌اش از یک ترانه آمده، اما کارنامه‌اش به شعر، فکر و زیست پر فرازونشیب محدود نمی‌شود.

چرا باید کتاب مرا ببوس را بخوانیم؟

• این کتاب تصویری گسترده از حیدر رقابی ارائه می‌دهد و او را فقط به ترانه‌ی مرا ببوس فرو نمی‌کاهد.
• خواننده می‌تواند پیوند میان زندگی شخصی، فعالیت سیاسی، مهاجرت و شعرهای رقابی را دقیق‌تر دنبال کند.
• این اثر به نوشته‌ها و سروده‌هایی پرداخته است که کمتر از ترانه‌ی مشهور او شناخته شده‌اند.
• کتاب برای شناخت بخشی از فضای ادبی و سیاسی ایران در پیرامون نهضت ملی شدن نفت و سال‌های پس از آن منبعی مفید است.
• بخش تحلیلی کتاب نشان می‌دهد که رقابی در کنار شاعری، درگیر مباحثی مثل فلسفه‌ی تاریخ، فلسفه‌ی علم و هویت ملی هم بوده است.
• دسته‌بندی شعرها در بخش دوم، مسیر تحول فکری و عاطفی رقابی را روشن‌تر می‌کند.
• این اثر برای کسانی که می‌خواهند نسبت میان شعر، اندیشه و کنش اجتماعی را در کار یک شاعر بررسی کنند، نکته‌های قابل‌توجهی دارد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به زندگی و آثار حیدر رقابی و کسانی که می‌خواهند فراتر از ترانه‌ی مرا ببوس او را بشناسند.
• خوانندگانی که به تاریخ ادبی و سیاسی ایران و پیوند شاعران با جریان‌های ملی‌گرا علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند سیر دگرگونی شعرهای عاشقانه، سیاسی و فکری یک شاعر را در دوره‌های مختلف زندگی دنبال کنند.
• پژوهشگران و دانشجویانی که درمورد نسبت ادبیات، مهاجرت، هویت ملی و اندیشه کنجکاوند.
• علاقه‌مندان به تک‌نگاری‌های ادبی که بر زندگی، آثار و فضای فکری یک چهره تمرکز دارند.

بخشی از کتاب مرا ببوس

«چشمۀ تاریخ چشمۀ هستی است و چشمۀ هستی هیچ‌گاه از جوشش نمی‌افتد. در رهگذار تاریخ، چشمه‌ها در پی چشمه‌ها خواهند جوشید و ما هیچ‌گاه به آخرین چشمه نخواهیم رسید. آخرین چشمه وجود ندارد.
روان ملت بیانگر ویژگی‌هایی فرهنگی است که به‌طور مثال، آداب و عادات و آیین نیایش یک ایرانی را از یک آمریکایی و یک انگلیسی بازمی‌شناساند. من در روزهای دوری و تبعید از ایران، در کویرهای خشک از خودبیگانگی، این بازشناسی‌ها را بیش از پیش درمی‌یافتم. کشش‌های آشنا در هرجا که بودم از دوردست دریاها به سراغم می‌آمد. ملت‌ها شخصیت‌های زنده‌ی تاریخند. ملت‌ها پدیده‌های ویژه‌ی ویژگی‌آفرین‌اند.
هرچه زمین می‌گردد راه دورتر و دورتر می‌شود. ستاره‌ها از هم فاصله می‌گیرند. کهکشان‌ها از هم دورتر می‌شوند. گردش آن‌ها یک گردش ناگزیر است که به انگیزه‌ی گریز و دوری به هم نزدیک می‌شوند تا از هم دور نشوند. به روی هم نور می‌پاشند تا کمی بعد از هم فاصله‌های سنگین را، که بیشتر و بیشتر می‌شوند، تنهایی و تاریکی فرا بگیرد.»