کتاب زنی که با مجسمه ها راه می رفت

کتاب زنی که با مجسمه ها راه میرفت نوشته شهزاده سمرقندی (نظراوا) است و انتشارات خردگان آن را منتشر کرده است. این رمان از جایی شروع می‌شود که مرز میان نوشتن و واقعیت به‌هم می‌ریزد: نویسنده‌ای بازداشت شده و هم‌زمان شهر با پدیده‌ای نامعمول روبه‌رو است؛ مجسمه‌ها از جای خود کنده شده‌اند و در خیابان‌ها راه می‌روند. متن کتاب از دل بازجویی، خاطره، اضطراب و خیال پیش می‌رود و پرسشی مرکزی را دنبال می‌کند: اگر کلمه‌ها از صفحه بیرون بیایند، چه چیزی از جهان عادی باقی می‌ماند؟ نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زنی که با مجسمه ها راه می رفت

کتاب زنی که با مجسمه ها راه میرفت نوشته شهزاده سمرقندی (نظراوا) رمانی است که فضای آن بر ناپایداری مرز میان تخیل، حافظه، قدرت و واقعیت بنا شده است. راوی زنی نویسنده است که در سلول انفرادی نگه‌داری می‌شود و هم‌زمان شهری بیرون از زندان با رخدادی عجیب از تعادل خارج شده است: مجسمه‌های تاریخی جان گرفته‌اند و در خیابان‌ها دیده می‌شوند. همین موقعیت، کتاب را از یک روایت صرفاً فردی فراتر می‌برد و آن را به متنی درباره‌ی مسئولیت نوشتن، ترس جمعی، نظارت، سانسور و جایگاه ادبیات در جامعه تبدیل می‌کند.
کتاب زنی که با مجسمه ها راه میرفت فقط بر شگفتیِ زنده‌شدن مجسمه‌ها تکیه ندارد. بخش مهمی از کشش آن از صدای راوی می‌آید؛ صدایی که میان اعتراف، تردید، خشم، شوخی تلخ و خودکاوی در رفت‌وآمد است. راوی مدام به گذشته برمی‌گردد، از رمانی می‌گوید که نابودش کرده، از بازجویی‌ها، از خانواده، از کانون نویسندگان و از آدم‌هایی که هرکدام به‌نوعی در این آشوب گرفتار شده‌اند. در این میان، شهر فقط پس‌زمینه نیست؛ خودِ شهر به موجودی ناآرام تبدیل می‌شود که تاریخ، سیاست، زبان و حافظه‌ی جمعی در آن به هم گره خورده‌اند.
کتاب زنی که با مجسمه ها راه میرفت از نظر حال‌وهوا، ترکیبی از اضطراب، طنز تیره، خیال و تأمل است. مجسمه‌ها در آن فقط اشیای سنگی نیستند، بلکه نشانه‌هایی از گذشته، هویت و صداهای خاموش‌شده‌اند. روایت نیز به‌جای حرکت خطی، با یادآوری‌ها، مونولوگ‌های درونی و گفت‌وگوهای پراکنده پیش می‌رود و همین شکل روایت، آشفتگی ذهنی و بیرونی شخصیت اصلی را پررنگ‌تر می‌کند. نتیجه، متنی است که هم به وضعیت یک نویسنده زیر فشار نزدیک می‌شود و هم به این پرسش می‌رسد که آیا ادبیات فقط بازتاب جهان است یا گاهی می‌تواند آن را از جا تکان دهد.

خلاصه داستان زنی که با مجسمه ها راه می رفت

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راوی کتاب زنی که با مجسمه ها راه میرفت نویسنده‌ای است که پس از نوشته‌شدن رمانی منتشرنشده، بازداشت می‌شود. هم‌زمان در شهر اتفاقی نامعمول رخ داده است: مجسمه‌های شخصیت‌های تاریخی به حرکت درآمده‌اند و همین ماجرا پلیس، نهادهای رسمی، اطرافیان راوی و حتی خانواده‌اش را درگیر کرده است. راوی در سلول، میان ترس و حیرت، گذشته را مرور می‌کند؛ از متن گم‌شده‌اش، از دوستی‌ها و سوء‌ظن‌ها، از زندگی خانوادگی و از این احتمال هولناک که شاید کلماتش somehow به واقعیت راه پیدا کرده باشند. داستان در همین فضای معلق پیش می‌رود؛ جایی میان بازجویی، خیال، حافظه و پرسش از قدرت نوشتن.

چرا باید کتاب زنی که با مجسمه ها راه می رفت را بخوانیم؟

دلایل خواندن زنی که با مجسمه ها راه میرفت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب نسبت میان نوشتن و واقعیت را به‌صورت ملموس و داستانی پیش می‌کشد.
• روایت آن تصویری از ذهن یک نویسنده زیر فشار، تردید و مراقبت دائمی ارائه می‌دهد.
• فضای کتاب تاریخ، هویت شهری و حافظه‌ی جمعی را به رخدادی نامعمول پیوند می‌زند.
• متن، پرسش‌هایی درمورد سانسور، مسئولیت کلمه و ترس اجتماعی مطرح می‌کند.
• خواننده با شخصیتی روبه‌رو می‌شود که هم‌زمان آسیب‌پذیر، سرکش و درگیر خودکاوی است.
• حال‌وهوای اثر برای کسانی جالب است که از روایت‌های وهم‌آلود و فکری استقبال می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن زنی که با مجسمه ها راه میرفت برای این گروه‌ها مناسب است:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که مرز خیال و واقعیت را به‌هم می‌زنند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با مونولوگ‌های درونی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند روایت‌هایی درباره‌ی نوشتن، سانسور و فشار اجتماعی بخوانند.
• مخاطبانی که از فضاهای وهم‌آلود، ناآرام و آمیخته با طنز تلخ لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که شهر، تاریخ و حافظه را به عنصر اصلی روایت تبدیل می‌کنند.