کتاب کتاب سال شوکا

کتاب کتاب سال شوکا مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که به‌کوشش انجمن ادبی شوکا شکل گرفته و آریا یعقوب‌زاده و سمیه صابری آن را گردآوری کرده‌اند. این کتاب را انتشارات گیوا منتشر کرده است. این مجموعه چند صدا و چند فضا را کنار هم می‌نشاند؛ از بندر و بازار و بحران آب تا روستا، خیال، حافظه و موقعیت‌های تلخ و غریب زندگی روزمره. داستان‌ها بیشتر از آنکه دنبال حادثه‌های پرزرق‌وبرق باشند، روی آدم‌ها، لحن‌ها و گره‌های پنهان زندگی مکث می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کتاب سال شوکا

کتاب کتاب سال شوکا با گردآوری آریا یعقوب‌زاده و سمیه صابری، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه از نویسندگان گوناگون است که هرکدام جهان مستقلی می‌سازند، اما در کنار هم تصویری پیوسته از اضطراب، جابه‌جایی، کمبود، خاطره و زیستن در موقعیت‌های ناپایدار به دست می‌دهند. در این مجموعه، فضاها مدام عوض می‌شوند؛ یک‌جا بندر و بازار ماهی و بازداشت و بی‌آبی در مرکز قرار می‌گیرد، جای دیگر اتاقی تاریک و پر از خرافه، یا خیابانی که در آن خریدوفروش ساده به صحنه‌ای از درماندگی و کرامت تبدیل می‌شود. همین تنوع باعث شده هر داستان با ریتم و حال‌وهوای خودش پیش برود و درعین‌حال نخ مشترکی از دل‌نگرانی‌های انسانی میان آن‌ها دیده شود.
کتاب کتاب سال شوکا فقط بر حادثه تکیه نمی‌کند و بخش مهمی از اثرش را از لحن، جزئیات محیط و زاویه‌ی دید می‌گیرد. در بعضی داستان‌ها زبان به اقلیم و زیست‌بوم نزدیک می‌شود و واژه‌ها بوی دریا، ماهی، خاک، دود، برف یا بازار می‌گیرند. در بعضی دیگر، خیال و ارجاع‌های ادبی وارد متن می‌شوند و مرز واقعیت را کمی جابه‌جا می‌کنند، بی‌آنکه داستان از تجربه‌ی ملموس زندگی دور شود. شخصیت‌ها اغلب درگیر وضعیتی هستند که از اختیارشان بزرگ‌تر است؛ از فشار معیشت و خشکی رود تا ترس، داغ، تنهایی، میل به فرار یا امید به نجات. این مجموعه از خلال همین موقعیت‌ها، به رابطه‌ی آدم‌ها با بدن، خانه، شهر، خانواده و گذشته پرداخته است و نشان می‌دهد داستان کوتاه چگونه می‌تواند در چند صفحه، هم فضا بسازد و هم زخمی پنهان را آشکار کند.

خلاصه داستان کتاب سال شوکا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب سال شوکا چند داستان کوتاه را کنار هم قرار می‌دهد که هرکدام بر لحظه‌ای بحرانی در زندگی شخصیت‌ها متمرکزند. در خالکوبی ماهی، زنی در بندر با بازداشت همسرش، بحران آب و سنگینی غربت دست‌وپنجه نرم می‌کند و زندگی مشترکش را از نو می‌سنجد. در الهاوی زکریای ناراضی، مردی که چهره‌ای مرموز برای خود ساخته، از باور مردم و درماندگی آن‌ها سود می‌برد. در هوهوی پشت دیوار سیمانی، بازار و خرید چند مرغ به صحنه‌ای از فقر، غرور و ترحم بدل می‌شود. در روی صندلی براتیگان، خیال و واقعیت درهم می‌روند و در بَنوشکَه، رنج یک خانواده و نگاه پرسشگر یک دختر، فضای تلخ و وهم‌آلودی می‌سازد.

چرا باید کتاب کتاب سال شوکا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کتاب سال شوکا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب چند داستان با فضاها و لحن‌های متفاوت را در یک مجموعه گرد آورده و امکان مقایسه‌ی جهان‌های داستانی گوناگون را فراهم می‌کند.
• داستان‌ها مسائل ملموسی مثل کم‌آبی، فقر، غربت، خرافه، تنهایی و فشارهای خانوادگی را از زاویه‌ی شخصیت‌ها نشان می‌دهند.
• خواندن این کتاب کمک می‌کند نقش اقلیم و محیط در شکل‌گیری زبان، رفتار و اضطراب شخصیت‌ها بهتر دیده شود.
• مجموعه برای کسانی جالب است که به داستان کوتاهِ متکی بر جزئیات، فضا و کشمکش‌های درونی علاقه دارند.
• تنوع نویسندگان باعث شده هر داستان تجربه‌ای جداگانه بسازد و کتاب در یک حال‌وهوای ثابت متوقف نماند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کتاب سال شوکا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به مجموعه‌داستان‌هایی که چند صدا و چند فضای متفاوت را کنار هم می‌آورند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با تمرکز بر فشارهای اجتماعی و عاطفی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند بازتاب فضاهای بومی، شهری و روستایی را در داستان‌های کوتاه دنبال کنند.
• مخاطبانی که از روایت‌های تلخ، تأمل‌برانگیز و مبتنی بر جزئیات زندگی روزمره لذت می‌برند.
• کسانی که دوست دارند در یک کتاب با چند نویسنده و چند شیوه‌ی داستان‌پردازی آشنا شوند.

بخشی از کتاب کتاب سال شوکا

«تازگی‌ها، یعنی از دو ماه پیش به این طرف، دیگر دلم نمی‌خواهد عین یک ماهی صُبور باشم. نه شبیه صبورهایی که تا چند وقت پیش کارگر ابوقادر هِن‌هِن‌کنان از دل سبد ول می‌داد تو سینی تاقارشکلی که جلوی روی ام‌حنیف بود، و نه شبیه آن صبور تک‌وتنهایی که حنیف روی بازوی راستش خالکوبی کرده، همه‌اش به اندازهٔ دو تا بند انگشت اشاره با حباب کوچکی که از دهان ماهی بیرون زده و وسطش شده یک خال کوچکِ سیاه‌رنگ.
وقتی پسر ابوقادر خبر آورد حنیف را گرفته‌اند، چیزی توی دلم به هم ریخت. چیزی که وادارم می‌کند همه‌اش به این فکر کنم که هر وقت بیرون آمد، زیر گوشش بخوانم که: «این‌جا راحت نیستم و شاید بهش عادت نکنم، که نکنم.» اصلاً دلم از بندر و اسکله و بازار مرکزی و هر چیز دیگری چرکین شد. نه از خودِ خود این‌ها، نه... که من غلط بکنم. از همان دقیقه که پی حنیف افتادم و نبودنش ترس عجیبی انداخت به جانم، حال‌وهوای اطراف رو دلم سنگین شد. بدتر از هر چیزی گریه‌های یواشکی ام‌حنیف بود. هر دانه اشکی که از چشم‌های سیاهش می‌چکید، انگاری مزهٔ یک عالمه زنجبیل را تلنبار می‌کرد ته گلوم و تلخی و تندی غلیظی را می‌داد تا روی زبانم.»