کتاب من، یک دهه هفتادی

کتاب من، یک دهه هفتادی نوشته سعید سمیعی است و نشر سنجاق آن را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. این رمان با تکیه بر خاطرات، زیست روزمره و تردیدهای نسلی نوشته شده به کودکی در کوچه و بازی‌های جمعی، به نوجوانی و تکنولوژی، اینترنت و در نهایت به پرسش ماندن یا رفتن پرداخته است. این رمان فقط یادآوری چند تصویر نوستالژیک نیست؛ بلکه نشان می‌دهد یک نسل چگونه میان ریشه، رؤیا، تعلق و انتخاب بزرگ شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من، یک دهه هفتادی

کتاب من، یک دهه هفتادی نوشته‌ی سعید سمیعی و رمانی ایرانی است در باب رشد یک پسر به نام پویا در دل تجربه‌هایی که برای بخش بزرگی از متولدان دهه‌ی ۱۳۷۰ آشناست؛ از بازی در کوچه و دوستی‌های پرشور تا ورود تدریجی ابزارهای تازه‌ای که شکل زندگی، خیال و رابطه‌ها را عوض می‌کند. کتاب حاضر سعی می‌کند از دل جزئیات روزمره، تصویری از یک نسل بسازد؛ نسلی که هم با خاک کوچه و جمع‌های خانوادگی پیوند دارد و هم با صفحه‌ی تلویزیون، کنسول بازی، کامپیوتر و اینترنت.

دوستی پویا و کیان، فضای خانه، رابطه با پدر و مادر، برنامه‌های تلویزیونی، سفرهای خانوادگی و اشیای کوچک اما ماندگار زندگی، به‌تدریج به مصالح اصلی رمان من، یک دهه هفتادی تبدیل می‌شوند. اهمیت این رمان در پیوند میان خاطره‌ی شخصی و حافظه‌ی جمعی است؛ جایی که یک بادبادک، یک تیله، یک کارتریج بازی یا صدای مودم فقط شیء یا صدا نیست و به نشانه‌ای از یک دوره‌ بدل می‌شود. این کتاب در کنار صحنه‌های پرتحرک کودکی و نوجوانی، مدام به معنای انتخاب، تعلق و بزرگ‌شدن اشاره می‌کند.

من، یک دهه هفتادی نشان می‌دهد که تغییر نسل فقط با عوض‌شدن ابزارها رخ نمی‌دهد؛ بلکه زاویه‌ی دید، شکل دوستی، نوع تنهایی و حتی شیوه‌ی رؤیاپردازی را هم دگرگون می‌کند. به همین دلیل این کتاب هم‌زمان هم قصه‌ی بزرگ‌شدن یک شخصیت است و هم بازخوانی مسیری که یک نسل از جهان محدود اما ملموس کودکی به دنیای گسترده‌تر و پیچیده‌تر بعدی طی کرده است.

خلاصه داستان من، یک دهه هفتادی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
پویا، پسربچه‌ای کنجکاو و دقیق، در کوچه و مشغول بازی‌های کودکانه است. دوستی او با کیان، تجربه‌ی رقابت، خیال‌پردازی و کشف جهان نشان داده می‌شود. سپس زندگی پویا از مسیر خاطره‌های خانوادگی، سفر، تلویزیون و بازی‌های ویدئویی وارد مرحله‌ای تازه می‌شود که در آن هر ابزار جدید، دریچه‌ای دیگر به فهم دنیا باز می‌کند. با بزرگ‌ترشدن پویا، کامپیوتر، اینترنت، چت‌روم‌ها و وبلاگ‌نویسی به زندگی او راه پیدا می‌کنند. پویا کم‌کم میان دنیای واقعی، هویت مجازی، دوستی، تنهایی و رؤیاهای شخصی‌اش نسبت تازه‌ای پیدا می‌کند. رمان سرگذشت نسلی را روایت می‌کند که میان ریشه‌ها و امکان‌های تازه، مدام در حال انتخاب است.

چرا باید کتاب من، یک دهه هفتادی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب من، یک دهه هفتادی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان تجربه‌ی رشد یک نسل را از دل جزئیات ملموس زندگی روزمره نشان می‌دهد.
• رمان تغییر جهان کودکی تا نوجوانی را از کوچه و تلویزیون تا بازی و اینترنت کنار هم قرار می‌دهد.
• کتاب به پرسش ماندن، رفتن و ساختن آینده از زاویه‌ی تجربه‌ی زیسته نزدیک می‌شود.
• اثر برای کسانی که به حافظه‌ی نسلی و نشانه‌های فرهنگی یک دوره علاقه دارند، اطلاعات و تصویرهای فراوانی دارد.

خواندن کتاب من، یک دهه هفتادی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب من، یک دهه هفتادی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به رمان‌های مرتبط با خاطره، رشد و گذر از کودکی به نوجوانی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند تجربه‌های نسلیِ مربوط به بازی‌های کوچه، تلویزیون، کنسول و اینترنت را در قالب یک رمان دنبال کنند.
• مخاطبانی که به درون‌مایه‌هایی مانند تعلق، دوستی، انتخاب و فاصله‌ی میان رؤیا و واقعیت اهمیت می‌دهند.
• کسانی که می‌خواهند با حال‌وهوای ذهنی و عاطفی متولدان دهه‌ی ۱۳۷۰ آشنا شوند.

بخشی از کتاب من، یک دهه هفتادی

«یک سال بعد. شرکت «حافظه بازیابی شده» دیگر آن نهال کوچک و شکننده نبود. به یک درخت جوان و تنومند تبدیل شده بود که ریشه‌هایش عمیقاً در خاک فرهنگ و خاطرهٔ مردم فرو رفته بود. دفتر جدیدشان، حالا خانهٔ بیست کارمند پرانرژی بود و دیوارهایش، به جای فرمول‌های مدیریتی، با قاب عکس‌هایی از زیباترین خاطرات ترمیم‌شده و نامه‌های تشکر مشتریان تزئین شده بود. آن دیوار، «دیوار داستان‌ها» نام داشت و قلب تپندهٔ شرکت بود.

«معماری تعادل» که پویا و غزل با هم طراحی کرده بودند، به دی‌ان‌ای شرکت تبدیل شده بود. «جلسهٔ هفتگی چرا»، به محبوب‌ترین ساعت کاری هفته تبدیل شده بود. لحظه‌ای که تمام تیم، از مهندسان گرفته تا مدیران، دست از کار می‌کشیدند تا به یک داستان واقعی گوش دهند. این جلسات، به همه یادآوری می‌کرد که آنها فقط کارمند یک شرکت تکنولوژی نیستند؛ آنها نگهبانان خاطره هستند.

موفقیتشان، دیگر یک راز نبود. آنها در چندین مجلهٔ معتبر معرفی شده بودند و حتی یک مستند کوتاه تلویزیونی در مورد رویکرد نوآورانهٔ آنها ساخته شده بود. پویا، که حالا به عنوان «مدیر ارشد خلاقیت» شناخته می‌شد، به یک سخنران محبوب در رویدادهای کارآفرینی تبدیل شده بود.»