کتاب پای این قرار

کتاب پای این قرار نوشته سیده خدیجه حسینی است و به نشر آن را منتشر کرده است. این رمان از روایت یک زندگی مشترک ۲۰ساله شروع می‌شود؛ جایی که ترانه در میانه‌ی دعواهای تکراری، دلخوری‌های انباشته و رازی که هنوز کامل آشکار نشده است، تصمیم به جدایی می‌گیرد. رمان حاضر فقط درباره‌ی طلاق نیست؛ بلکه از حسرت، مقایسه، فرسودگی عاطفی، تصویر زندگی دیگران و شکافی می‌گوید که آرام‌آرام میان آدم‌ها می‌افتد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پای این قرار اثر سیده خدیجه حسینی

کتاب پای این قرار نوشته‌ی سیده خدیجه حسینی رمانی با درون‌مایه‌های اجتماعی است که بحران یک زندگی مشترک را از زاویه‌ی زنی به نام ترانه دنبال می‌کند. رمان از همان صفحات آغازین، خواننده را میانه تنش می‌گذارد؛ جایی که گفت‌وگوی زن و شوهر دیگر شبیه بحثی گذرا نیست و نشانه‌های فرسودگی عمیق در آن دیده می‌شود. نویسنده مفاهیمی مثل حسرت، مقایسه‌ی زندگی خود با دیگران، فشار نقش‌های تکراری در خانه، دلزدگی از روزمرگی و زخمی پنهان را وارد رمان کرده است. این ترکیب باعث می‌شود مسئله‌ی جدایی در رمان پای این قرار فقط یک تصمیم ناگهانی به نظر نرسد؛ بلکه نتیجه‌ی انباشته‌شدن احساسات و سوءتفاهم‌ها باشد.

رمان پای این قرار فضای خانه، دادگاه، گفت‌وگوها و ذهن آشفته‌ی ترانه را کنار هم می‌گذارد تا نشان دهد فروپاشی یک رابطه فقط میان دو نفر اتفاق نمی‌افتد و روی فرزندان، مادر، خواهر و حتی خاطره‌های مشترک هم سایه می‌اندازد. شبکه‌های اجتماعی و گروه دوستان قدیمی هم نقش مهمی در این رمان دارند؛ نه به‌عنوان عامل اصلی، بلکه به‌عنوان آینه‌ای که حس کمبود و مقایسه را تشدید می‌کند.

رمان به‌گونه‌ای پیش می‌رود که خواننده مدام میان ظاهر یک زندگی معمولی و حقیقت پنهان آن رفت‌وآمد می‌کند. شخصیت‌ها یک‌دست و ساده نیستند؛ مرتضی فقط یک همسر خشمگین نیست و ترانه هم فقط زنی ناراضی نیست. هر دو درگیر برداشت خود از گذشته، عشق، مسئولیت و خیانت هستند. این ابهام و کشمکش درونی، حال‌وهوای کتاب پای این قرار را شکل داده و آن را به اثری داستانی درباره‌ی شکستن اعتماد، فرسایش رابطه و بهای تصمیم‌های دیرهنگام تبدیل کرده است.

خلاصه داستان پای این قرار

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
ترانه بعد از سال‌ها زندگی با مرتضی به نقطه‌ای رسیده است که دیگر نمی‌تواند ظاهر آرام خانه را تاب بیاورد. او درگیر خشم، حسرت و زخمی قدیمی است و برای بیرون‌آمدن از این زندگی تصمیم به طلاق می‌گیرد. مرتضی دلیل این تغییر را معاشرت‌های تازه و مقایسه‌های ترانه با دیگران می‌داند، اما ترانه ریشه‌ی ماجرا را جایی عمیق‌تر می‌بیند.

با مطرح‌شدن موضوع جدایی، فرزندان ترانه و مرتضی ناخواسته وارد یک بحران می‌شوند. خانه به میدان انتخاب، دلخوری و فاصله بدل می‌شود. رمان در ادامه، مسیر این جدایی را از خانه تا دادگاه و از خاطره تا رویارویی نهایی دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب پای این قرار را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پای این قرار را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان فرسایش تدریجی رابطه‌ای ۲۰ساله را با جزئیات نشان می‌دهد.
• رمان به مسئله‌ی مقایسه‌ی زندگی خود با تصویر زندگی دیگران و اثر آن بر رضایت زناشویی می‌پردازد.
• خواننده با واکنش فرزندان در برابر جدایی والدین و فشار عاطفی این موقعیت روبه‌رو می‌شود.
• کتاب فقط روی دعوای زن و شوهر نمی‌ایستد و به نقش خانواده، خاطره و آبرو نیز می‌پردازد.

خواندن کتاب پای این قرار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پای این قرار به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های ایرانی با درون‌مایه‌ی اجتماعی که بر زندگی زناشویی و بحران خانواده متمرکزند.
• خوانندگانی که به مطالعه‌ی رمان با راوی زن و کشمکش‌های درونی او علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی اثر مقایسه، حسرت و تصویر زندگی دیگران بر روابط نزدیک بیشتر بخوانند.
• مخاطبانی که از رمان‌های پرتنش درباره‌ی جدایی، دلخوری‌های انباشته و رازهای پنهان استقبال می‌کنند.
• خوانندگانی که دوست دارند واکنش اعضای یک خانواده را در برابر فروپاشی یک رابطه دنبال کنند.

بخشی از کتاب پای این قرار

«از همان سرِ صبح که چشم باز می‌کنم، ذوق‌زده‌ام و منتظر سورپرایز بچه‌ها. خودم را زده‌ام به آن راه که مثلاً فراموش کرده‌ام! ولی مطمئنم که می‌خواهند یک کارهایی به دور از چشم بکنند. برای ناهار باید یک غذای خوشمزه بپزم. اما نه! این‌طوری نسیم می‌فهمد که بو برده‌ام و به عرفان هم می‌گوید و در نهایت توی ذوقشان می‌خورد.

میز صبحانه را می‌چینم. حس می‌کنم لپ‌هایم گل انداخته و چشم‌هایم برق می‌زند. باید معمولی‌تر باشم، مثل روزهای دیگر! ولی دست خودم نیست. هیجان‌زده‌ام. نگاهی به ساعت مچی‌ام می‌اندازم؛ هشت‌و‌نیم!

نیم ساعت دیگر باید شرکت باشم. در اتاق نسیم را باز می‌کنم. دارد آماده می‌شود تا برود دانشگاه.

- صبحونه آماده است.

- چشم! الان می‌آم.

مقنعه‌اش را می‌پوشد و کوله‌اش را برمی‌دارد. با هم به آشپزخانه می‌رویم. همان‌طور ایستاده چند لقمهٔ گنده برمی‌دارد و قلوپ‌قلوپ چای می‌خورد.

- بعدِ دانشگاه قراره با سهراب بریم بیرون. منتظرم نباشید. غروب برمی‌گردم.

فکر می‌کند، نمی‌دانم که به بهانهٔ سهراب، می‌خواهد برایم کیک و کادو بخرد. سر راه هم حتماً می‌رود دنبال عرفان، ولی باز هم خودم را می‌زنم به آن راه.

- باشه! خوش بگذره بهتون.»