کتاب اطلس شادی

کتاب اطلس شادی (The atlas of happiness) نوشته هلن راسل و ترجمه علی شادمهری و مجموعه‌ای از مفاهیم و آیین‌های شادی در فرهنگ‌های مختلف جهان است. نویسنده با سفر، گفت‌وگو و پژوهش میدانی در ۳۰ کشور به‌سراغ این رفته است که مردم نقاط مختلف دنیا شادی را چگونه تعریف می‌کنند و برای حفظ آن چه می‌کنند. با مطالعه‌ی این کتاب از استرالیا و مفهوم Fair go تا بوتان و شادی ناخالص ملی، از برزیل و سوداد تا کانادا و چین در رفت‌وآمد خواهید بود. نمونه‌هایی متنوع از نگاه ملت‌ها به زندگی خوب نیز در این کتاب گنجانده شده است. نشر سنجاق این کتاب را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اطلس شادی

کتاب اطلس شادی (راز جهانی برای دستیابی به شادی) با تکیه‌ بر تجربه‌های شخصی، مصاحبه‌ها و داده‌های پژوهشی، نقشه‌ای از ایده‌های شادی در فرهنگ‌های گوناگون ترسیم کرده است. هلن راسل از نقطه‌ای ساده آغاز کرده است؛ اینکه در جهانی پر از خبرهای منفی، کشورها و مردمی وجود دارند که هنوز به‌طور جدی درباره‌ی شادی فکر می‌کنند، آن را می‌سنجند و برایش برنامه‌ریزی می‌کنند.

نویسنده به آمارهایی درباره‌ی بهبود وضعیت سلامت، کاهش فقر و گرسنگی و نقش خوش‌بینی آگاهانه اشاره کرده است تا زمینه‌ای برای جست‌وجوی «راه‌های بیشتر برای شادبودن» فراهم شود. در ادامه‌ی کتاب اطلس شادی هر فصل به یک کشور و یک مفهوم کلیدی اختصاص یافته است؛ مفهومی که مردم آن سرزمین با آن شادی را توضیح می‌دهند یا در زندگی روزمره تمرین می‌کنند؛ از Fair go استرالیایی‌ها که بر فرصت منصفانه، برابری و نگران‌نبودن تأکید کرده است تا GNH بوتان که شادی را در کنار شاخص‌های سلامت، آموزش، محیط‌زیست و حکمرانی خوب می‌سنجد.

اطلس شادی علاوه‌بر معرفی مفاهیم پرکاربردتر، به‌سراغ واژه‌ها و حس‌های ظریف‌تری مانند Saudade در فرهنگ پرتغالی‌زبان، Joie de vivre در کانادا و Xingfu در سنت چینی رفته است تا نشان دهد شادی احساسی لحظه‌ای نیست؛ بلکه می‌تواند وضعیت پایدار، فلسفه‌ی زندگی یا حتی سیاست عمومی یک کشور باشد. عنوان کامل این اثر در زبان مبدأ عبارت است از The atlas of happiness : the global secrets of how to be happy.

خلاصه کتاب اطلس شادی

نویسنده با روایت‌های سفر، گفت‌وگو با ساکنان محلی و مرور تجربه‌های شخصی نشان داده است که شادی می‌تواند در قالب فرصت منصفانه و برابری (Fair go در استرالیا)، سیاست‌گذاری ملی و شاخص‌های رسمی (GNH در بوتان)، دل‌تنگی آگاهانه برای آنچه دوست داشته‌ایم (Saudade در برزیل و پرتغال)، لذت پرشور از زندگی روزمره (Joie de vivre در کانادا) یا وضعیت معنادار و کافی‌بودن زندگی (Xingfu در چین) تعریف شود. در پایان هر مفهوم، چند پیشنهاد مشخص برای آوردن آن نگاه مشخص به زندگی روزمره ارائه شده است.

چرا باید کتاب اطلس شادی را بخوانیم؟

کتاب اطلس شادی مجموعه‌ای متنوع از ایده‌های شادی در فرهنگ‌های مختلف را کنار هم قرار و نشان داده است که شادی به خلق‌وخوی خوب محدود نیست؛ بلکه به برابری، دوستی، طبیعت، سیاست، معنویت و حتی نحوه‌ی مواجهه با غم گره خورده است. خواندن این کتاب کمک می‌کند نگاه گسترده‌تری به شادی پیدا کنیم و برای تغییر عادت‌های روزمره‌ی خود الهام بگیریم.

خواندن کتاب اطلس شادی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به موضوع شادی، رفاه ذهنی و کیفیت زندگی علاقه‌مند هستند، به مطالعه‌ی فرهنگ‌ها و سبک‌های زندگی مختلف جذب می‌شوند یا در حوزه‌هایی مانند روان‌شناسی، توسعه‌ی فردی، علوم اجتماعی و سیاست‌گذاری اجتماعی کنجکاوی دارند.

بخشی از کتاب اطلس شادی

«همه‌چیز درست می‌شود، پیدا کردن راه‌حل خلاقانه برای هر چیزی (Jugaad)

کلمه Jugaad با تلفظ «جوگاد»، یک اصطلاح هندی محاوره‌ای است که به معنای «نوآوری صرفه جویانه، یا نگرش و تعهد به انجام کارها» است. مهم نیست که چگونه از این کلمه استفاده می‌شود. کلمه جوگاد که از نام کامیون‌های ساخته شده از قطعات جیپ‌های قدیمی اسقاطی ارتش هند در دهه ۱۹۵۰ گرفته شده است، نشان‌دهنده نبوغ و تدبیر بداهه‌پردازی هندی‌ها است. این کلمه به یک فلسفه هندی اشاره دارد و به معنای متمایز بودن برای استفاده بهتر ازآنچه دارید می‌باشد.

دوست من فاطمه در خانه‌ای ساده در خارج از بمبئی با دو خواهر و برادر کوچک‌ترش، پدر و مادرش، پدربزرگ و مادربزرگش، عمه و عمویش و دو پسرعمویش بزرگ‌شده است. او می‌گوید؛ «ما یازده نفره زیر یک سقف زندگی می‌کردیم و بنابراین اگرچه زندگی به این شکل برای ما شادی زیادی به ارمغان می‌آورد، اما در چنین مکانی که زندگی این‌همه فشرده هست، مجبور شدیم کمی جوگاد انجام دهیم». بردباری و گذشت درس‌هایی بود که او از اوایل زندگی آموخته است، اما ایجاد فضای شخصی برای او تقریباً غیرممکن بود و فاطمه هرگز جایی برای خودش نداشت. او می‌گوید؛ «شب با تشکی در اتاق نشیمن می‌خوابیدم که خوب بود، اما همیشه یک دیوار می‌خواستم. بله، یک دیوار؟ جایی که می‌توانستم پوسترها، برچسب‌ها و چیزهایم را روی آن نصب کنم، خوب می‌دانید دیگر، دهه ۱۹۸۰ بود». سری برای او تکان دادم و گفتم؛ «می‌دانم که در سال ۱۹۸۸ برچسب‌ها همه‌چیز من بودند». فاطمه به من می‌گوید؛ «نمی‌توانستم وسایلم را در اتاق نشیمن بچینم، زیرا مجبور بودیم آن را برای میهمان‌ها نگه داریم. باید از بیرون تمیز به نظر می‌رسید، اما وقتی درها را باز کردید، فضای من در داخل بود». شوهر فاطمه نیز از علاقه‌مندان به جوگاد است. او در حومه گوا۱۴۷ بزرگ شده، جایی که هیچ فروشگاه اسباب‌بازی وجود نداشت، بنابراین از چیزهایی که در جنگل پیدا می‌کرد برای خودش اسباب‌بازی می‌ساخت.»