کتاب غریبه ای در طبقه بالا

کتاب غریبه ای در طبقه بالا (The Stranger Upstairs) نوشته لیزا ام. ماتلین، ترجمه پرستو جهان بین و رمانی رازآلود و پر از تعلیق است که از لحظه‌ی ورود به یک خانه‌ی قدیمی و بدنام، فضای ناآرام خود را می‌سازد. رمان از جایی شروع می‌شود که سارا اسلید، درمانگر شناخته‌شده، عمارتی را می‌خرد که سال‌ها پیش صحنه‌ی قتلی هولناک بوده است. آنچه این رمان را از یک روایت صرفاً ترسناک جدا می‌کند، پیوند خانه با ذهن آشفته‌ی شخصیت اصلی و فرسایش تدریجی مرز میان واقعیت، خاطره و هراس است. انتشارات قصه باران این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب غریبه ای در طبقه بالا

کتاب غریبه ای در طبقه بالا نوشته‌ی لیزا ام. ماتلین، یک رمان و داستان زنی به نام سارا اسلید است؛ درمانگری که در ظاهر زندگی موفقی دارد، کتابی پرفروش منتشر کرده و در شبکه‌های اجتماعی تصویری کنترل‌شده از خود نشان داده است. با خرید عمارتی متروکه، شکاف میان این ظاهر آراسته و آشفتگی درونی سارا کم‌کم آشکار می‌شود. خانه‌ای که سال‌ها پیش محل قتل زنی به‌دست همسرش بوده است، به‌تدریج به فضایی تبدیل می‌شود که اضطراب، وسواس، میل به پنهان‌کاری و فرسودگی روانی سارا را بازتاب می‌دهد.

رمان غریبه ای در طبقه بالا بخش مهمی از کشش خود را از شخصیت‌پردازی سارا می‌گیرد. او زنی است که همزمان می‌خواهد درمانگر دیگران باشد، زندگی مشترکش را نجات دهد، تصویر عمومی‌اش را حفظ کند و از گذشته و ضعف‌های خودش فرار کند. زاویه‌دید اول‌شخص رمان حاضر باعث می‌شود خواننده مدام میان آنچه سارا می‌بیند، آنچه پنهان می‌کند و آنچه شاید درست درک نمی‌کند، در رفت‌وآمد باشد. این تردید، فضای کتاب را ناآرام‌تر می‌کند و حس ناامنی را از خانه به بیرون از آن گسترش می‌دهد.

غریبه ای در طبقه بالا خانه، جنگل اطراف، همسایه‌ها و حتی جزئیات روزمره را به عناصری مشکوک تبدیل می‌کند. ازدواج سرد سارا و جو، وابستگی او به تأیید دیگران، مصرف الکل، فشار شغلی و میل شدید او به کنترل اوضاع، لایه‌های مهم اثر را می‌سازند. نتیجه رمانی است که هم به تعلیق تکیه کرده و هم به فروپاشی تدریجی ذهنی که می‌خواهد همه‌چیز را زیر سلطه نگه دارد، اما خودش از درون در حال ترک‌برداشتن است.

خلاصه داستان غریبه ای در طبقه بالا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سارا اسلید، درمانگری مشهور، همراه با همسرش (جو) خانه‌ای قدیمی و متروکه را می‌خرد که سال‌ها پیش در آن قتلی خانوادگی رخ داده است. او این خرید را هم فرصتی مالی می‌بیند و هم راهی برای ترمیم زندگی مشترکش، اما از همان روزهای اول نشانه‌های ناآرامی در خانه و در ذهن خودش شدت می‌گیرد. اتاق قتل، قبرهای صاحبان قبلی، همسایه‌های سرد، جنگل مرموز اطراف عمارت و حضور آدم‌هایی که انگار چیزی را پنهان می‌کنند، سارا را در وضعیتی قرار می‌دهد که دیگر تشخیص مرز میان تهدید بیرونی و آشفتگی درونی برایش آسان نیست.

چرا باید کتاب غریبه ای در طبقه بالا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب غریبه ای در طبقه بالا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان ترس را فقط از راه حادثه نمی‌سازد و آن را به ذهن آشفته‌ی شخصیت اصلی گره می‌زند.
• خواننده با شخصیتی روبه‌رو می‌شود که فاصله‌ی میان چهره‌ی عمومی و زندگی پنهان او بخش مهمی از تعلیق اثر را شکل می‌دهد.
• فضای خانه، جنگل اطراف و گذشته‌ی خشونت‌بار عمارت، حس ناامنی را در تمام رمان پخش می‌کند.
• رمان هم بحران زندگی مشترک را نشان می‌دهد و هم رازهای مربوط به خانه را.

خواندن کتاب غریبه ای در طبقه بالا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب غریبه ای در طبقه بالا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های رازآلود و پرتعلیق که فضای خانه‌های قدیمی و بدنام را دوست دارند.
• خوانندگانی که از آثار داستانی با راوی ناپایدار و ذهن مشوش او استقبال می‌کنند.
• کسانی که به رمان درباره‌ی فروپاشی زندگی مشترک، پنهان‌کاری و بحران هویت علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند ترس و تعلیق را در کنار لایه‌های روانی و تنش‌های درونی دنبال کنند.

درباره لیزا ام. ماتلین

لیزا ام. ماتلین (Lisa M. Matlin) نویسنده‌ی رمان‌های «غریبه ای در طبقه بالا» (The Stranger Upstairs) و «تنها کسی که می‌داند» (The Only One Who Knows) است. او پیش از تغییر مسیر شغلی خود از ترانه‌سرایی به داستان‌نویسی، به‌عنوان گیتاریست در یک گروه راک فعالیت می‌کرد.

بخشی از کتاب غریبه ای در طبقه بالا

«۴ ژوئن

دفتر خاطرات عزیزم،

اولین باری که فهمیدم یه جای کارم می‌لنگه روزی بود که دست‌هام رو از دست دادم.

خب، احمقانه‌ست، اما به حرف من گوش کن. نوجوون بودم، سر تختخوابم دراز کشیده بودم، مشغول خوندن کتابی بودم که بهش علاقه‌ای نداشتم. چند ماهی می‌شد که خدا رو شکر پدرم ما رو رها کرده بود و حتی یه بار هم حق حضانت نخواسته بود. سخت می‌شد از این مورد مزخرف برداشت شخصی نکنم.

سارا ساعت ۸:۳۰ پیاده به‌سمت مدرسه رفت و با بچه‌های مدرسه که توی خیابون زندگی می‌کنن بلندبلند می‌خندید. با حس رخوت پشت سرش می‌رفتم. توی مدرسه تموم وقتم از پنجره بیرون رو نگاه می‌کردم، نفسم رو حبس می‌کردم و وانمود می‌کردم مرده‌م. مامان ساعت ۴ بعدازظهر به اتاقش پناه می‌برد و ساعت ۸ برای درست کردن شام با چشم‌های قرمز و خواب‌آلود پیداش می‌شد، اما بیشتر مواقع اصلاً پیداش نمی‌شد.

اسم اون روزها رو روزهای تکراری گذاشتم.»