کتاب ستاره های دوست داشتنی، امام جعفر صادق (ع)

کتاب ستاره‌های دوست‌داشتنی، امام جعفر صادق (ع) نوشته‌ی محسن هجری با تصویرگری میترا عبدالهی داستانی ماجراجویانه درباره‌ی سفرهای شبانه‌ی یک نوجوان به آسمان و دیدار با «ستاره‌ها» است که درواقع چهره‌های درخشان تاریخ اسلام هستند. انتشارات شهر قلم آن را منتشر کرده است. در این جلد، راوی همراه ماه به مدینه می‌رود و در کنار جابربن حیان با امام جعفر صادق (ع) آشنا می‌شود. روایت کتاب با زبانی نزدیک به دنیای نوجوانان شکل گرفته و مفاهیمی مثل پرسشگری، تفکر، گفت‌وگو و فروتنی را در قالب صحنه‌های داستانی نشان داده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ستاره های دوست داشتنی، امام جعفر صادق (ع)

کتاب ستاره‌های دوست‌داشتنی، امام جعفر صادق (ع) ماجرای پسربچه‌ای را روایت کرده است که هر شب وقتی دلش می‌گیرد به پشت‌بام می‌رود و به آسمان خیره می‌شود تا این‌که یک شب ماه از او می‌پرسد آیا دوست دارد به ستاره‌ها سفر کند یا نه. از همان‌جا سفرهای شبانه‌ی او آغاز می‌شود؛ سفرهایی که در آن‌ها به‌جای سفینه و لباس فضانوردی، ماه راهنماست و «ستاره‌ها» درواقع انسان‌هایی هستند که زندگی و رفتارشان مثل ستاره می‌درخشد. در بخش مربوط به امام جعفر صادق (ع) در کتاب ستاره‌های دوست‌داشتنی، امام جعفر صادق (ع) راوی همراه ماه و سپس در کنار جابربن حیان به مدینه می‌رسد و وارد مجلسی می‌شود که امام در آن با شاگردانش گفت‌وگو کرده است. نویسنده در این صحنه‌ها روی چند نکته تمرکز کرده است: تشویق به پرسیدن بدون خجالت، گوش‌دادن به نظر دیگران، فکرکردن روی پاسخ‌ها و دوری از تعصب و زودقضاوت‌کردن. کتاب ستاره‌های دوست‌داشتنی، امام جعفر صادق (ع) در قالب گفت‌وگوهای امام با جابربن حیان و دیگر حاضران، موضوع‌هایی مثل صبر در بحث، احترام به مخالف، اهمیت تحقیق، نگاه دقیق به طبیعت و محدودبودن دانش انسان در برابر عظمت آفرینش را نشان داده است. در خلال همین گفت‌وگوها راوی نوجوان کم‌کم متوجه می‌شود که چرا نباید از تحقیق‌کردن فرار کند و چگونه می‌تواند با پرسیدن و فکرکردن از ناآگاهی فاصله بگیرد.

خلاصه کتاب ستاره های دوست داشتنی، امام جعفر صادق (ع)

در کتاب ستاره‌های دوست‌داشتنی، امام جعفر صادق (ع) راوی نوجوان با راهنمایی ماه به دیدار امام می‌رود. پیش از دیدار، جابربن حیان را می‌بیند که از خراسان به مدینه آمده تا از امام بیاموزد. در مجلس درس، شاگردان آزادانه نظر می‌دهند و حتی با امام مخالفت می‌کنند و امام با حوصله به سخنانشان گوش می‌دهد. گفت‌وگوها به سمت موضوع‌هایی مثل ارزش پرسیدن، لزوم فکرکردن روی پاسخ‌ها، احترام به مخالف و صبر در هدایت دیگران می‌رود. در ادامه، امام با مثال‌هایی از آسمان، پرنده‌ها و درخت‌ها نشان داده است که انسان باید با چشم و گوش باز به جهان نگاه کند و از کنار چیزها بی‌تفاوت نگذرد. راوی در پایان این دیدار، هدیه‌هایی مثل پرسشگری، تفکر، گفت‌وگو و راستگویی را برای خودش نگه می‌دارد.

چرا باید کتاب ستاره های دوست داشتنی، امام جعفر صادق (ع) را بخوانیم؟

کتاب ستاره‌های دوست‌داشتنی، امام جعفر صادق (ع) تصویری صمیمی و قابل لمس از امام به‌عنوان معلمی صبور و اهل گفت‌وگو ارائه کرده است. این اثر نشان داده است که ایمان و دانش در کنار پرسشگری، تحقیق و احترام به مخالف معنا پیدا می‌کند و نوجوان را به دیدن دوباره‌ی جهان اطراف و جدی‌گرفتن فکر و سؤال‌هایش تشویق کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ستاره‌های دوست‌داشتنی، امام جعفر صادق (ع) به نوجوانانی پیشنهاد می‌شود که به زندگی امامان، تاریخ اسلام، علم و کشف رازهای آفرینش علاقه دارند و همچنین به کسانی که به‌دنبال متنی داستانی برای تقویت روحیه‌ی پرسشگری و گفت‌وگو در کلاس یا جمع‌های خانوادگی هستند پیشنهاد می‌شود. «هرشب که دلم تنگ می‌شد، روی پشت‌بام می‌رفتم و به آسمان خیره می‌شدم. تا این‌که یک شب که ماه از همه‌ی شب‌ها بزرگ‌تر و پرنورتر بود از من پرسید: دوست داری به ستاره‌ها سفر کنی؟ پرسیدم: اما چطوری؟ من که فضانورد نیستم! سفینه که هیچ، من حتی یک دوچرخه‌ی معمولی هم ندارم! ماه خندید و گفت: من ستاره‌هایی را سراغ دارم که برای رسیدن به آن‌ها احتیاجی به سفینه نداری. اگر دوست داشته باشی، تو را با خود به سوی ستاره‌ها خواهم برد. ماه به وعده‌ی خود عمل کرد و هرشب مرا به دیدن یک ستاره برد. ... آدم‌هایی که آن‌جا بودند، خیلی راحت با ستاره حرف می‌زدند و چیزهایی را که به نظرشان درست می‌آمد با شجاعت می‌گفتند. ستاره هم بدون این‌که حرف‌های آن‌ها را قطع کند، با صبر و حوصله به حرف‌هایشان گوش می‌داد؛ بعد خیلی آرام و شمرده شروع به حرف‌زدن می‌کرد. اما اگر کسی دستش را بلند می‌کرد تا چیزی بپرسد، حرفش را قطع می‌کرد و به پرسش او گوش می‌داد. چند بار هم که یکی دو نفر با حرف‌های او مخالفت کردند، ستاره بدون آن‌که ناراحت شود گفت: روی این حرف‌ها فکر می‌کنم، شما هم فکر کنید، چون با تفکر می‌توان پاسخ خیلی از پرسش‌ها را پیدا کرد.»